Slutt på denne dosen av Puglia

Varmtvannsbereder av, stengt vanntilførsel oppvask og vaskemaskin, slått av utekontakt, slått av pumpe dagtank, slått av pumpe brønn, låst og slått på alarm, låst porten. Kva viktig kan eg då ha gløymt tru?

Cappuccino i Brindisi må vel vera ein fin måte å avslutte vinterveka i Puglia.  Reiste litt tidleg inn til byen for å få tid til ein god trimtur. Men der var brått veldig mange andre som og var på trimtur, eller var det kanskje noko anna dei var på?

Først stoppa trafikken heilt opp, så vart rekkja med bilar bare ståande. Det var midt i tida for skulestart og mange både born og ungdommar var på veg til skule. Ettersom det drog ut fekk eg lirka bilen inn på ein ledig plass, i Italia er det ofte mange «ledige» plasser om ein ikkje er så nøye på det, men min plass var ein heilt forrektige parkeringsplass.  Blålys der framme i gata varsla ulukke for min del. Mange oransje jakker sa meg at det var ryddemannskap, men då eg kom nærare såg eg at det var ein demonstrasjon.

Cobas heitte organisasjonen. Eg trur det kan ha noko med kommunen å gjera. Får sjekka når eg kjem heim. Det vart ein kopp cappuccino på meg, og skulle eg betalt det same som heime hadde eg fått 3 eller 4 koppar for same sum.

Innlevering av bil var neste post på programmet. Eg trur om meg sjølv at eg for det meste er ein fredens mann. Etter italiensk målestokk var det kanskje det eg var og, men sjølv syns eg eg tok godt i. Kva eg lira or meg hugsar eg ikkje heilt nøyaktig, men eg fekk då sagt at slik eg ser det er det eit problem når Nettfirma presentere ein pris, med tydeleg beskjed om kva som skal betalast når ein hentar bilen. Når summen som blir belasta ved henting er meir enn dobla, då likar eg det ikkje.   

Elles var bilen Ok den. C3 Picasso, den må ha hatt brukande stor motor for den for fort avgarde på motorvegen, mykje fortare enn Audien. Einaste gale med sjølve bilen var ei skrape på framskjermen, men den fekk heldigvis ikkje fylgje av fleire dei dagane eg hadde bilen.  Ser du godt etter ser du min form for selfies også.

Hadde tenkt ein enkel lunsj i Roma på Fiumicino, men den gang ei. Hadde meir enn nok med å følgje med på kva Gate eg skulle reise frå. På ombordstigningskortet stod det B9, det vart skifta til B10. Ikkje så lenge etter kom det ny beskjed, nå B18. Der var innsjekkingspersonalet på plass, klar for å starte innsjekking. Men ho måtte flytte på seg ho med. B20 var Gaten eg forlèt Roma frå.

Svolten som eg var etter 9 timar utan mat, var det mest som eg fekk nytt mot då kabinpersonalet kom med traller.

Eg er såpass utskjemd at får eg ikkje mat innan 4 timar sidan sist, då vert eg rett og slett ofte sur. Eg vel å tru at det er kroppen som seier frå om noko.  Maten om ein skal kalle det det, var lite å skryte av. Eg har aldri prøvd å ete svamp, kanskje av den litt faste typen slik me hadde som tavlesvamp på skulen. Oksefilet, seig som eit fiskesnøre var pynten på det vesle rundstykket. Kaffi og cola var av beste merke.
Eit anna like sterkt behov som mat er trongen til å gå på do i alle umulige og mulige situasjonar.  Urgency bladder kalla urologen det. Ikkje farleg, men ikkje veldig behagelig når doen er heile 10 meter unna og trongen kjem over meg der og då. Taxfreehandelen i Stavanger gjekk fint, men å halde begge beina samstundes på bakken baud på problem. Godt det fins ein do rett til venstre når ein kjem ned trappa der bagasjebanda leverer frå seg innhald frå flybuken. Treng heldigvis ikkje vase med slikt som innsjekka koffert, kort prosess, inn til venstre og så ferdig med det.

Illustrasjonsbilete. Som mann klarer eg bare ein ting om gongen, og då var ikkje kamera det som vart prioritert denne gongen.

Pumper pumpar som dei skal

Det gjekk ganske så fort å konstatere at vatn og pumper var OK. Utekranane hadde fått tid til å tine om dei i det heile tatt hadde frose. Ingen skade skjedd med andre ord. At eg fekk meg ein tur til Puglia kan ein gå stille forbi.  Ein så liten dose, bare ei veke, gjer likevel underverk. Eg trur eg skal klare å leve på denne veka fram til neste Puglia tur.

Pr i dag 22.januar  er det 65 dagar til eg set meg i bilen for å leggje bak meg dei 2592 kilometrane Google Maops fortel at eg skal kjøre. Det vart eit bilskifte som tok i november og som blir ferdigstilt i mars. Audien, som me utskjemte nordbuarar ikkje stort orka å kjøre med sist sommar på grunn av varmen, har kome eit hakk nærare heitare saker. Den står nå i gardsrommet heime på Vigrestad og ventar på å bli kjørt til Knoxen. Startmotoren var det første som tok kveld, og me hadde bestemt oss for at noko særleg utlegg vil me ikkje ta. Den trillar godt i gang, men det vil vera skrekkelig oll om ein alltid skal passe på å parkere i nedoverbakke. Det blir vel armeringsjern eller spiker av den i neste liv, og då tenkjer eg det blir meir varme enn det den opplevde i Puglia, den skal vel smeltas om.

Skoomsteren (langform av Skoda Roomster) passar vel så godt her nede. Smalare, kortare, høgare og ikkje minst kjøligare enn Audien. Og så er det vel greitt å få eksportere ein av dei forhatte dieselbilane, ein av dei bilane nokre meiner det var Stoltenberg & Co som fekk lurt meg til å kjøpa. Her går det helst endå meir i diesel enn heime. MDG ser ikkje ut til å ha forgreiningar hit.

Nå må ingen misforstå meg, men i mangel av puglianarar frå Rogaland å besøke, har eg måtta klare meg med det aller beste. San Vito, Leporano, Brindisi, Locorotondo har alle skattar det er vel verd å ta vare på.  Kjekt å sjå innom folk eg har kjent lenge og folk eg ikkje har kjent så veldig lenge. Godt drøs er ikkje meg imot.

Litt meir enn nyting måtte eg helst og få til. Pussing av benkeplate på kjøkken var nødvendig i det minste av estetiske grunnar. Det vart ganske fint, men ikkje alle svarte ringar gjekk vekk. Eit fint fat oppå verste flekkane, så ser det godt ut.
Klipp av pelargonia, spanske margaritter, og litt greinklipp frå trea ut mot vegen. Eg fekk tid til det og. 

Siste lekk i programmet er å hugse å slå av straumen til pumpene.

Denne er jo ganske oppi dagen eller rettare sagt oppå stoveveggen. Meir enn ein gong har vatnet forsvunne på grunn av at ein eller annan skulle slå av lyset. Får ikkje pumpa i dagtanken straum, blir ho ganske vrang. Nektar rett og slett å gjera noko som helst, og kosar seg sikkert når førstemann som skal ha vatn prøver eg med å opne ein krane utan at det kjem noko som helst.

Denne brytaren er det ingen som tek feil av. Inni eit kjøkkenskap styrer den brønnpumpa som er plassert 135 meter ned i bakken. Litt meir avansert enn bare av/på. Kan velje mellom manuell og automat. Best med automat for då stoppar og startar pumpa sjølv. Elles var det denne eg var mest redd for. Reknar med at Euroane vil rulle ganske mykje fortare enn dei rullar når ein tek turen til Taverna di Pascalone, Broadway, Locanda di Nonna eller Il Brigantino.  Om det blir ein av desse eg skal nyte i kveld veit eg endå ikkje. Kanskje det blir slik, kanskje det blir noko anna. God mat er ingen mangelvare her sør på hælen av støvellandet.

Det var godt med denne dosen av Puglia. Tek gjerne ein slik spontan snartur fleire gonger, men då treng eg kanskje hjelp med å finna gode nok påskot. Påskot som kan seljast inn med stor nok tyngde opp mot besluttande myndighet.

Lettlurt som få?

Ho eg er aller mest glad i, held meg bortimot for narr når eg plent må ha med eit bilete frå flyturen sørover til Puglia.  Ho burde vite meir enn godt nok kva slikt fører til.

Då planane om å gje meg sjølv ein tur til Puglia, som ein litt forseinka julepresang, kom opp i skallen, då vart spørsmålet om bil også aktualisert. Sidan Pugliabilen vår står parkert i gardsrommet i Helmikhølen 5, måtte eg på markedet for å finne kjøretøy for denne veka. Utruleg kor lettlurt ein kan vera. Du betalar i forhold til det du får. GOLDCAR fekk eg bilen frå og formidling av leigeavtale stod Economy Car Rentals.  Komfortabelt for lommeboka like til eg stod der framfor desken og fekk presentert kva eg ville få for betalt Voucher.

Bil har eg, men ikkje trur eg at eg nokon gong vil bruke desse om eg skulle trenge bil i eit anna høve. Klagebrev er sendt til Economy Car Rentals.

Vel framme var det sjølvsagt Taverna di Pascalone som måtte få eit besøk. Det slår aldri feil, biffen der er utruleg god. Passe grilla, mør som smør og krydra ganske diskre, slik at kjøtsmaken kjem tydeleg fram. Tiramisu på Meggi sitt vis fyller opp dei holroma i magen som måtte vera att etter hovudretten.

Frukost fann eg i kjøleskap og frysar. Terje sitt blåplommesyltetøy smakar godt og gjev gode minne. Sist me i Hauskenfamilen hadde nokre mål land med tre på, det var barndomsheimen av far på Finnøy.  Blåplommer derifrå vart alltid til blåplommesyltetøy i mor sine gryter. Smaken på Finnøyplommer og Pugliaplommer er mest akkurat den same.  Saman med rundstykka høyrer det kaffi til, og i EINSEMDA her blir det Pc-en som er frukostlaget. Væske og Pc er dårleg kombinasjon, men eg er visst litt tungnem på det området.

Det er ikkje noko vinterhus der me held heime når me er i Puglia. Med god vedomn, varmepumpe og eit visst tolmod så er temperaturen i stova slik at det går an å gå i boxeren. Ja, det er jo det ein skal når ein er i vårt eige syden her i Puglia.
Forheng mellom kjøkken og stove vart vidareutvikla med ei sommardyne frå Ikea. Temperaturen er nå 22,1 i stova. På kjøkken er gradene ikkje meir enn 8,9,  så Ikeadyna fungerer fint som ekstra isolasjon. Det blir stova eg lever i.  Sovesofaen var rett så fin å sove på, var redd den skulle vere for hard, men eg fekk bare stadfesta det eg har trudd lenge. Med min kropp og vekt er det betre å liggje litt for hardt enn litt for mjukt.

Ut og gå, så langt i dag 15777 steg eller 12,66 km. Vegkanten gøymer skattar om ein har auge til å sjå.

Eg har og lagt merke til at ugraset i olivenlundane blomstrar i periodar. Nokre gonger i kvitt som her, andre gonger i gult og endå til i røde valmuer.

Klarer visst aldri å slutte å beundre korleis grøftekantane langs med olivenlundane kan bli utnytta. 

På biletet under har dei i det minste sørgd for at sanitærporselenet går ton i ton med fargane der det er etterlate. Er ikkje fint det heller, men det skrik ikkje mot ein på same måte som mykje av det andre som ligg der i kanten av vegen.

Tur basert på TRU

Kven skulle vel tru at eg tok avgarde til Puglia basert på kjensler og tru. Nå er det gjort. Billettar er tinga og alt søndag førstkomane er det opp i otta for å nå flyet frå Stavanger lufthavn Sola kl 06:55 Privatsjåføren min får ein time lenger i senga enn om flyet hadde hatt avgang så tidleg som mulig kl 06:00. Rutefly får ikkje lov å starte før det.

Til Brindisi kjem eg søndag 15. januar kl 16:30, og når eg har fått meg ein leigebil ber det strake vegen til Villa Felizia for å berga det som bergast kan. Det er vatn eg er redd for. Som kjent utvidar vatn seg når det frys, og det er nettopp det vatnet i Puglia har gjort og gjer for tida.  Eg kontakta nabo Andrea på SMS i går ettermiddag. Han var på jobb, så han bad vaktselskapet VigilNova om å ta seg ein tur for å sjekke om alt var i orden. Det såg greitt ut, men som gode Terje seier: Det er når det tør at eventuelle skader syner seg. 

Under 0 har eg opplevd før på Cda Coltura, men nå har det vore blå grader mange dagar. Eg veit jo at der er tre utekranar, og ingen av dei vart sikra mot frost. Nei har du vel høyrt slikt, tenkt sikra mot frost. Hadde huset lagt på Geilo hadde eg vore ein ekte tulling som ikkje frostsikra før nedstenging for vinteren. Fullt trykk på vatnet, nærast for å sikre at det renn om vassrøyra skulle bli skada. Røyr kan forresten skiftas, ringare med pumpene. Dei kan og skiftast, men då snakkar me om euro og cent. 

Skjematisk forklaring av det som må sjekkast sundag 15. januar.
Lengst til venstre: Borehol 135 rett ned i grunnvatnet. Pumpe (rød) som blir styrt av nivåbrytar i dagtank (grøn)
Dagtank 1500 liter. I denne er det nedsenka ei trykkstyrt pumpe (rød) som startar å arbeide når trykket i vassrøyrane minkar. Pumpa har eigen brytar inne i huset. Denne brytaren er det eg treng å få slått av.
Svart lengst til høgre. Tappekran ute, og dei er det tre stk av. Frys det sundt, tek det til å dryppe når det tinar. Då startar pumpa i dagtanken og når den har tappa ned nivået i dagtanken, gjev nivåbrytar beskjed til pumpa i boreholet at den må fylle på med vatn i dagtanken. Eigen brytar i sikringsskapet regulerer denne pumpa, og sidan den også står på, så trengs det at ein eller annan slår brytaren av. Denne ein eller annan er visst meg.

Om du nå har mista oversikten, gjer det ikkje noko. Heile manøveren er jo eigentlig ein måte å skaffe seg ein Pugliatur på ei tid der ein til vanleg ikkje skal vere i Puglia. Iskaldt hus reknar eg med, men vedomn, varmepumpe, ullteppe og godt mot skal få meg gjennom første natta. Stråleomn på badet må i allefall gjere det mulig å gå på do utan at stråla frys.  Skal ein først ta i, kan ein like gjerne gjere det skikkeleg.

Lite etterspurnad etter leigebilar på denne tida fører til eit ganske rimeleg opplegg med bil. Utleigefirma reklamerer med inkludert kjetting. 

Skal eg tru at alt er bra og held fram med å vera bra, eller skal eg tru at det som kan gå gale det går gale? 

Uoppnåelig draum?

Søt som få.
Den er vel verd ei side i bloggen.    

Ypperste døme på italiensk bruksdesign.   

FIAT CINQUECENTO
Eg har då fått lov å sitje bak rattet i ein. 
Fekk endåtil kjøre litt, både framover og bakover.

Ikkje meir WIZZ-vas her nei

Ikkje mykje WIZZvas på heimveg nei. 

Puglia er lagt bak og rett så langt bak og. Etter det GoogleMap fortel har eg kjørt ikkje mindre enn 2637 kilometer, og då er ikkje feilkjøring rekna med. Fekk ekstra omtrent 60 kilometer kjøring då eg skulle ta av frå motorvegen mot Milano opp mot Brenner. Lystavler gav grei melding om nattestengt veg på grunn av vegarbeid,  men eg rekna jo med der ville vera einkvan staden der eg kunne vente ein halvtime. Der var ingen slik plass, og brått var eg på veg mot Milano og kryssing av Alpene via Sankt Gottard og Sveits. Det er dyrt å kjøre gjennom Sveits. Eg tok av motorvegen på første og beste plass. Hadde klar kortet for betaling av distansen Bari - Modena, men bommane stod vid opne. For å kome inn att på motgåande felt måtte eg hente ny billett. Vel framkomen til Sterzing kan de bare lure på kvifor ein billett eg avslutta denne Italieferda med. Billetten frå Modena til Sterzing kom på omtrent 25 €, den frå Bari kom på omtrent 88 €.

Utpå andre dagen kom eg til  første rasteplass etter passert grense mellom Austerrike og Tyskland,

Dette må vera ein god plass å få seg ein blund på augene. Rulla ned seteryggen på den trufaste Audien og la meg vel tilrette. Sovna gjorde eg og, men ikkje lenge. Det kakka på ruta og i det eg vakna ser eg ein mann utanfor. Han viste politiskilt, så då rekna eg ikkje med det ville vera så lurt å prøve å koma meg derifrå. Rulla ned vidauget og kom meg opp i sitjande stilling. Han skulle sjekke passet. Tok det med inn i bilen og sjekka det. Ikkje bare opna og såg på det. Han snakka i telefonen, var tydelig i kontakt med eitt  eller anna register. I mellomtida sjekka kollegaen innhaldet i bagasjerommet. Salvie, rosmarin, timian og laurbærblad. Nokre clementiner av eigen avling var der og. Ost, sitronøl, flaskevatn med fres, eit par salamipølser, men ingen ting for tolling?  Dama fant i allefall ikkje noko og eg fekk reise vidare.

Når ein kjører aleine og bare har selskap av ei Gps-dame, då lyt ein passe på å bruke augene. Det vanskeligaste er når ein ligg i venstre fil og har ein eller fleire trailerar i høgre fil. Då kan ein fort kjøre forbi stader der ein eigentlig skulle av. På høgd med Nürnberg,  oversåg eg avkjøringa i sommer på retur frå Puglia.  Om det er eg eller eit eller anna med merkinga av avkjøringa veit eg ikkje, men eg gjorde same feil som i sommar. Det hadde blitt kveld, og om eg enn orienterer meg over gjennomsnittet trur eg sjølv, både i bykjøring, bygåing og landevegskjøring, så klarte eg å gjere same feil nå og. Sidan det var mørkt var det umulig å gjenvinne oversikt og eg enda opp langt inn mot sentrum av det er trur var Nürnberg. Kø lang som eit vondt år. 2 meter fram, stopp, 2 meter fram, stopp, 3 meter fram, stopp. Hadde nå endå stoppen vore såpass lang at eg kunne tatt meg ein tur ut av bilen for nødvendige ærend, skulle eg ikkje ha klaga. 

Men i det som opplevdest som ei æve, var det clutching og bremsing om att og om att. Ingen barmhjertige porselens-innretningar med denne bodskapen på veggen over:

hits the target ..... and you'll be grateful 
var maskinomsetjinga. 
Eg trur denne er rettare:
Sikt i sentrum og me vil vera takksame

Redninga kom i form av ei luke i køen der eg fekk lurt meg ut til høgre og parkert i innkjøringa til eit lokalt "blizhus". Graffitti alle stader, endåtil på vindauga. Veggen var stor, trong ikkje sikte for å treffe noko hol.

Geiselwind var ein finn plass for sovestopp. På gjestgiveri der fekk eg rom for ikkje meir enn 7,2 Euro pr seng. Du kan sei det slik at det er ei av dei billegaste sengene eg har overnatta i. Totalprisen auka rett nok noko, sidan eg måtte betale også for dei sengene eg ikkje brukte. Kunne jo ha sett på vekking og delt opp natta i fem like deler og så flytta frå seng til seng. Hadde eg då fått meir for pengane eller hadde det bare vore unødvendig bry?

Eta kunne eg bare gjera for 1. Dei 4 imaginære romkameratane var ikkje særs svoltne denne morgonen.

Hadde eg på morgonen tenkt over det, kunne eg ha starta ein time eller to tidlegare og vore heime på Vigrest alt torsdag morgon. No vart det rolege tak inn på siste langside. Danmark frå sør til nord i bedagelig tempo og fiskesuppe i Hirtshals. Fiskesuppe som i mitt minne hadde blitt utruleg god. Beste suppa etter mor si jevna fiskesuppe. Når ein bare tenkjer på noko, hender det ein tenkjer det endå betre enn det det i røynda er . Fiskesppa var god den, men ikkje SÅ god.

Båten den er stor. Utruleg god sjøbåt. Kjende ikkje skvulp av bølger i det heile teke. Når sant skal seiast låg vel Skagerak som ein spegel i natta, men båten er flott både i stille sjø og i meir uroleg sjø. Har prøvd stor sjø ein gong. Eg spurde mannskapet om det tok ei tid etter avgang frå Hirtshals til sjøen vart grov. Svaret var ikkje akkurat oppmuntrande, men ærleg var det. Sjøen blir ille når ein kjem på utsida av moloen, og etter det blir det bare verre og verre. 

Vel i land i Risavika var eg litt nyfiken på korleis tollarene tek i mot ein gammal, men i mørket  likevel ganske så fin Audi. Svar fekk eg. Vart jo stoppa og då fall orda omtrent slik:
Kvar har du vore?
Eg har vore i Sør-Italia.
Kva har du gjort der?
Eg har vore og henta denne bilen.
Men den er norsk, har norske skilt?
Ja, den har vore brukt der siste sommaren.
Har du noko med til tolling?
Nei, eg har bare tobakk og rullepapir. (20 pakningen ut over kvote kom eg ikkje på)
Har du blitt stoppa av tollen før?
Ja i august då eg kom hit i bubil, då var de inne i alle rom i bilen.
Kjør?
Godt var det, for då sat fliret litt laust hos meg. Eg bør vel ikkje le ein offentlig tenestemann rett opp i fjeset.

Så var Italia bare eit minne att. Men du og du så gode minne. Når det gjeld Puglia blir mange av minna knytta til mat, ikkje bare eit minne pr. måltid. Nei, ei lang rekkje av utsøkte minne eller smakar. Gode råvarer sett saman elegant utan masse dilldall med sausar som tek bort fokus frå sjølve hovuddelen av kvar rett. 

N Y D E L I G.

 Kor mange måltid måtte til for dette mangfald? Bare eitt?

Medan me kosa oss med antipasti og secondo, var det samla nokre andre gjester rundt eit av naboborda. Frå lysa på kaka kunne eg lesa 81, og då reknar eg med det var hovudpersonen sin alder.  Då han og gjestene hans var vel forsynt, peika han mot oss og ba kelneren servere oss av bursdagskaka.

Mille foglie, eller butterdeig som i ei napoleonskake, mykje vaniljekrem, pynta med små vannbakkels og trådar av smelta sukker. Lurer du på om ikkje det var mektig etter eit såpass solid måltid? Jo, eg vart mett, meir enn mett.

Me har hatt Villa Felizia fire år nå. Akkurat passe blanding av skikkeleg latmannsliv, litt jobbing der det sjeldan er noko ein MÅ gjera, god mat og gode venner. Venner som er bufaste, venner som er på besøk i husa sine slik som oss, og venner som er på besøk hos oss. Om me tregar? Nei, kan sjynna me gjer ikkje det. Det var dei bufaste vennene som sørgde for at eg fekk sove i Trullo ei natt denne gongen og at eg endå ein gong fekk lunsje på La Silvana

Om det blir påske eller sommar før eg tek denne runden att, det veit eg pr. nå ikkje. Fredelig å gå nå i november i allefall med småfuglar som kvitrar, ørsmå firfilser som fer som piler bortover når dei verar at nokon kjem. Sommarfuglane set spiss på det heile. Fin runde for litt skikkeleg trim, ca 11 kilometer.

Viss eg skal reise meir med WIZZ, då......

Ferske bilete frå kryssing av Alpene er alltid gildt å få med seg.

Då eg kom til Bergamo, eller Milano som det står i ruteoversikten, og det sjølv om det er mange mil til byen med nemnde namn, så var det sjekk aller først kor mykje Ryanair ville ha for den kabinkofferten eg reiste med. Nei, den passa fint inn i deira standard. Det er altså Wizzair som har laga seg til med to ulike standardar for uregistrert handbagasje. Den eine så liten at du vel knapt får plass til anna enn toalettsaker, og der skal ein jo ikkje ha store pakningar av verken såpe, deodorant eller tannkrem.  Hadde dei endå klart seg med eitt tillegg eller gebyr. Eg var jo på ei og same reisa med eitt og same flyselskap. I alt kr 766,- måtte eg ut med. Grunnpris billett tur retur var 1420,- og er de av den rekneføre sorten, ser det kva pris det vart. Gebyr kav for seg for kvart strekk. Likevel framleis billegaste tur retur Stavanger Brindisi som eg har opplevd sidan me fekk oss huset her på Cda Coltura.
Viss eg skal reise meir med Wissair må eg visst kjøpe ny koffert. 

Minijuletre spesialinnkjøpt for å passe i tinnkruset frå Vikedal
som nå har fått fast plass på disken i Taverna di Pascalone Latiano.

Det var ein roleg kveld på Taverna di Pascalone. Meggi henta meg på flyplassen.  Så var det bare å setje seg ned og ta imot då me kom til Via Roma 82. Ganske så seint å ete grilla kjøt, men godt det er det, slik det alltid er hos dei. Ein biff av Angus og ei av dei gode pølsene Pascalone lagar sjølv saman med patata frittes. Meggi sin Tiramisu var det tomt for, så dessertn stod eg over. Når kassen var oppgjort og golvene vaska, kunne dørene bli låst klokka 01 omtrent. 

Audien stod og venta trufast som bare det bak Meggi og Pascalone sine murar.   Den skulle bare visst kva lagnad som ventar.  Starta kjapt utan kinning. Mest så eg blir lei meg på vegne av stakkaren. Tenkte lenge den skulle få sin endelikt her sør, men krav om "documenti" i eit antal eg ikkje har, gjer at det fort kan bli ein lengre svanedans for den før Knoksen på Sandnes set kloa i den. Då kan Audien få ein siste dans heilt sør frå hælen av Italia, gjennom Austerike, Tyskland og Danmark  før den går over i ein ny dimensjon, spiker og armeringsjern. 

Denne kunne fort vorte mitt bidrag til pynt i naturen her ute mellom oliventrea. Ikkje ville den sentrifugere, heller ikkje vaske. Kva hjelp var det då i den? "Søba nytt", sa gutane våre når dei var små og noko gjekk sundt.  Expert i San Michele kunne hjelpe meg av med den gamle og hadde rikeleg utvel av nye. Dei kunne endåtil kjøre ut OGGI, fraktfritt. Eg føre og dei etter. Med to sterke karar var den nye snart på plass 

og den gamle løfta opp i lasterommet på varebilen. Dei har vel ein plass dei gjer av slike utrangerte kvitevarer. Eg trur ikkje dei tippar den av på ein meir eller mindre tilfeldig stad på veg attende til butikken.

Det er litt ekstra gildt når mandarintreet endelig gjev frukt. Velsmakande var den og, den eine eg fekk skrelt og smaka på. Kor mange fleir eg vågar meg på, får me nå sjå på. Eg trur der er nokon heime på Vigrest som vil setja ganske mykje meir pris på desse fruktene enn dei ein finn i fruktdisken i butikkane heime.

Denne har eg aldri før sett bløme. Mest som naturen sin eigen støvkost. Her er ikkje så mykje som blømer elles nå, så då lyser slike sterke fargeklattar ekstra godt opp.

Nei denne kofferten er for STOR

Fort gjort å fara på tur når ein ikkje eingong forlet stova. Forutsetningane kan endra seg, og det har dei gjort. Endå ein fordel med lågprisselskapa. Får du ikkje sjanse til å reise, er det meir for lommerusk å rekne det du taper.

Sjansen baud seg allikevel.  Ved gaten til Wizz 6 1748 frå Stavanger til 

Gdansk var det like før det vart 180 grader rundt og Jaerlines tilbake til Bryne og NSB til Vigrestad.  I første omgang tenkte eg det var WIZZ som kjørte sære koffertmål. Eg var så "heppen" at eg fekk sjanse til å betale ein liten sum for å få med kofferten til Gdansk. At summen var 1/3 av tur retur billett Stavanger Brindisi burde eg vel ikkje sei. Høyrer mest låtten heilt hit, men er det ikkje nettopp låtten som forlengar livet?
Og får ein først forlenga livet, kan ein kanskje klare seg på denne måten ein gong i framtida?

Og lo de ikkje nok av gebyret frå Stavanger til Gdansk, så kan eg glede dykk med same gebyr frå Gdansk til Bergamo ved Milano. 

Ein av dei best informerte om reisa sin gang seier sjølv han er bekymra. 
"Nei, bekymret er mer korrekt. På Gdansk si nettside går det ingen fly til Bergamo, men på Bergamo si nettside kommer det fly fra Gdansk. Lurer på koss dette kan gå til slutt."

Så får me bare sjå då kven som har rett;  Infotavlene på Lech Walesa Airport  eller ein tidlegare bankmann på Vigrest.

Eg har reist med den vesle blå  kofferten på Ryanair, og tenkte det ville vera same reglar hos WIZZ.  Så kjem eg i tankar om at den gongen eg sist let meg forføre av O'Leary var det ingen som sjekka kor stor kofferten var. Om det vart gjort feil den gongen, ja då står eg oppi det. Då har ein råbillig tur brått blitt ein rimeleg tur. For heimvegen sin del skal eg nok finne ei løysing slik at turen kan gå over i historien som min rimeligaste Pugliatur. Kanskje det går an å etterregistrere ein  litt større koffert enn det eg trudde eg hadde. S

å kan eg ta det viktigaste og mest kostbare med meg i ein liten svipptursekk?

Stål og glas i spenstige linjer. Har ikkje vore rundt på all verda sine flyplasser nettopp, men denne i Gdansk høyrer absolutt med mellom dei vellukka etter mitt vit.

Kunsten å mimre kan karen

Kunsten å mimre kan karen, det skal vera visst og sant. Mimringa kan godt skje med ei teoretisk tilnærming. Lese kart, sjå på bilete og video som ein ikkje eingong treng halde seg med sjølv.  Fins utruleg mange som har levande bilete dei legg ut på nettet så slike som eg slepp bryet med å filme sjølv.

Når ei reise til Puglia skal planleggast, er første trinn å skaffe seg billett til grei pris og rett avreisetid og ikkje minst ankomsttid. Arbeids og lønntilhøve for dei som jobbar på flya burde visst helst og telje med, men solidariteten ser det ut til å bli smått med etterkvart. 
Like sør for Latiano, der Meggi og Pascalone bur og Audien er parkert når me er i Norge, der ser det omtrent slik ut. Høge murar gjer det ganske så mykje vanskeligare å stikke av med bilen frå deira eigedom enn det ville vore om me skulle parkert hos oss sjølv

Litt omsyn til Meggi prøver eg også å ta. Ho kjem meir enn gjerne til flyplassen i Brindisi, men då bør det ikkje vera i arbeidstida på Taverna di Pascalone. Denne gongen fekk eg det ikkje til å stemme, så avtalen nå er å ringe henne, så kan ho eventuelt kjøre bilen opp til der restauranten er. Blir det ei ledig stund seint på kvelden, hentar ho meg i sin Alfa. Slepp ho ikkje frå står eg vel i drosje og. 

Det som for min del fekk høgast prioritet er pris. For komande tur, 15. til 29. nov, fekk eg prisen heilt ned i Nkr 1420,-, og det er rekord  så langt. Kunne eg då anna enn slå til?

Det blir som ein tur i seglbåt over Europa. Litt kryssing, kanskje ikkje for å nytte ut vindtilhøva, heller for å nytte ut rimelege landingsavgifter der flyet nødvendigvis må nedom på sin veg mot Sydens land. Enn så lenge er det ingen direkterute mellom Vigrestad og Latiano. 

Den gildaste mimringa er den ein kan gjera i praksis. Det er praktisering av reiser som skapar nye minner, som ein i sin tur kan mimre om.
Vêr og utsikter for godvêr er eit anna kriterium ein og må innom i planlegginga. Ikkje det at ein kan gjera så mykje med vêret, men ein treng ikkje akkurat reise til indre strok av Agder i begynnelsen av november, om ein då ikkje er veldig glad i snø. 1 meter med snø er for mykje for meg, same kvar den kjem. Då er det gildare å venda augene mot Accuweather sin presentasjon av veret i Latiano.


Eg kjenner det varmar alt når eg les i tabellane. Ikkje så farleg då om meldingane ikkje er det mest treffsikre ein kan få.   Tanken om korleis det i beste fall kan bli, er god hjelp mot haustmørke og kjøl.

I fjor i haustferien, avslutta eg med ein tur til Sicilia etter at Anne Marie hadde reist heim til Vigrest. 

Det vart ein litt krevjande tur. Eg klarte faktisk å vrake ein heil bil, utan at eg kjenner at eg skulle eller kunne ha gjort noko annleis. Når det gjeld vrakinga, så var den nokså skånsom i det minst når det kom til utsjånad. Å krasje ein bil totalt utan at det stort viser på utsida, det må vel kunna kallast reine kunstverket.

 

Stål mot stål i 100 km fart kunne fort gått mykje verre. Den gamle Audien frå 1992, som me har brukt dette året, har alt fått dødsdom over seg.  Men først lokkar Sicilia endå ein gong. Går det godt kan det endåtil henda den får norsk asfalt under hjula igjen.  Med ungdommar att i huset,  kan det kanskje vera godt med ein bil me ikkje treng vera altfor redde for, om ein skal driva øvelseskjøring.

Kanskje den tilårskomne klarer turen til Catania betre enn den ungdomslege Opelen som tok sin død på ei utruleg høg motorvegsbru, over eit djuv like opp i fjellet ved Bagnara Calabra, mest på tåa av støvellandet.  Audien skal få prøve seg, og det kan fort gå godt. Gamle traven likar seg best når han får litt påfyll av olje. Han er ikkje overdriven tørst, men heller ikkje så nøktern som ein nyare bil fort er. Bremsevæske vil han ikkje ha ekstra påfyll av, og det er vel eit godt teikn, i allefall om den observante sjåføren får bruk for å bråstoppe på grunn av uidentifiserte knallharde objekt i kjørebanen. 

I Catania, Sicilia, ser vermeldingane slik ut nå ei veke før eg evt. fer sørover. Det blir nok ein tur mot toppen av Etna og. Truleg kaldt, men eg får kle meg godt. Temperaturane vist ovanfor er nede i Catania, som er ein havneby. Med andre ord omtrent 0 meter over hav nivå. Kunne det kanskje bli eit lite opphald under havnivå og? Middelhavet har nok ingen sommarvarme, men er viljen sterk nok har vatnet kanskje endå ikkje blitt for kaldt for ein gjesen jærbu?