Translate

lørdag 7. mai 2022

Arbeid som nesten gjer seg sjølv

Ja faktisk er det nesten som det gjer seg sjølv. Etter at me fekk kontakt med Giulio og Giula via nabo Lina, har me kunna slappa av i trygg forvissing om at nødvendig arbeid vart gjort. Giulio og Giulia er forvaltarar på eit større kollektivbruk ikkje langt frå oss. Kunnskap og maskinar har dei og heilt tydelig at dei har, dei veit kva som må gjerast til ei kvar tid. Har vore innom det før dette med plikt til å klippe grast på eigedomen vår. Grunnen er brannfare når graset visnar i løpet av sommaren. Har også høyrt at bekjemping av insekta som spreier xylella er nødvendig. Insekta trivst veldig godt i høgt gras. Klipper ein får desse insekta verre levevilkår, og det vil jo svært gjerne.
 
Ein skulle kanskje tru at hausting av oliven går føre seg på likt vis over heile Italia. Nokre stader brukar dei nett. I vårt område blir bakken under trea preparert for å bli slett og glatt. Olivenbæra blir slått ned og deretter  sopt opp i kar for så å bli levert til oljepresseri. Der blir olivenbæra vaska før dei får press på for å få skilt frå godstoffet.

Nyhorva bakke under oliventrea viser at første trinn i prosessen med å lage olivenolje er unnagjort.  Etter mange fleire trinn på rett tid kan det haustas oliven, bare ikkje hos oss dette året. Radical potatura eller stor beskjæring vart gjort i mars, og då treng trea meir enn eit drygt halvår for å bera på ny. 

For oss går arbeidet umerkelig fram, men me får jo lov å betale når me bare kjem oss nedover. Me kan jo bare sitje her i stova på Vigrestad og nyte synet av godt arbeid.

torsdag 5. mai 2022

Overvakingssamfunnet

Det er mest litt ille, men så langt går ein i overvaking om ein bare har fått så inderlig meir enn nok.  Med kamera på taket skal ikkje mykje gå ein forbi av det som finn stad opp mot vegen. Kameraet er testa også, så er der mørkt klarer det å lage ganske gode bilete då og. Har ikkje heilt klart for meg korleis kamera skal festas, men eg trur eg lagar ei innnretning på taket slik at når nokon skal slå det daudt, så får dei litt bry. Eg tenkjer jo ikkje å setje att stigen ute for å gjere det enklare å kome seg på taket. Og før dei har fått tatt kverken på kamera, vipps så ligg dei lagre på server på ein heil annan kant av verda. Då kan eg finne fram rett video og overlevere til Carabinieri.  Dei gjorde særs god jobb etter innbrotet sist i september. Har endåtil sendt saka vidare til Procura della republica di  Brindisi, men me har etter konferanse med avvocato Daniela bestemt oss for ikkje å gå vidare med saka. Ingen spor etter gjerningspersonar og då hjelper det lite om me brukar pengar på noko som ikkje kan føre oss nokon stad hen. Mitt hjem er min borg seies det. For ytterligare å sikre vil eit likt kamera halde oppsikt med motsatt side av huset. På appen på mobilen blir det bare galltøft. Splitscreen frå Villa Felizia. Synd det er lenge til det kan setjas i drift, men det som trengs er på plass.


Dei gamle oliventrea blir tatt vare på på mangt slags vis. Tufosteinar som held oppe tunge greiner er ikkje uvanlig. Her er det stammen som truar med å dele seg. Tønner oppbundne med tau hjelper nok, men så veldig fint ser det jo ikkje ut. Fekk forresten ein liten tanke, kunne det vere med og hjelpe underteikna sin tendens til å reke ut sånn omtrent på midten? Kor får ein tak i gamle metalltønner?
Så får me setje vår lit til månen, at den er like god til å fange hell som nokre trur hesteskoen er. Må bare passe på at opninga på hesteskoen vender opp, elles renn vel lukka ut like fort som den renn inn.  Skulle vere litt plass for lukke på månen når den er i denne fasen.

mandag 2. mai 2022

NYYYT

Slikt liv likar me. Beina på bordet, strålande Pugliasol, av med langbuksa.  NYYYT. Mulig sjølv om mars var av den litt kalde sorten. 
De som har følgt med oss på livet der sør har ganske sikkert fått med dykk at det ofte skjer eit eller anna. Er det ikkje kjøleskap som sviktar, så er det vaskemaskin som ikkje vil meir. Eller så kan det vera at oppvaskmaskinen takkar for seg. Felles for alt dette trur eg er spenningsproblem.  Fernando Masi gav oss hjelp med spenningsregulator som fekk plass i same skap som sikringane. Når nå vannpumpa i dagtanken ikkje ville meir, skulle ein fort tru det var motoren i pumpa som ikje orka meir. Eg ringde Meggi for tips til røyrleggjar, men ho sende sjølvsagt Pascalone for å sjekke ut problemet. Så ville han i neste omgang få tak i rett hjelp. Men aldri om han gav seg, han skulle til botnar i problemet om enn ikkje bokstavelig talt til botnar i dagtanken. Holet er hadde forresten vore for lite både for meg og for han. Pumpa fekk hjelp ut av tanken og det viste seg at det var problem med lager som gjorde at ho ikkje lenger ville jobba for oss. 

Denne gongen vart det pumpe med separat trykkstyring. Så vart det litt omkopling frå pumpe nedsenka i tank til pumpe montert ved sida av tanken.

I praksis virkar det likt, vri på kranen så kjem vatnet. Kanskje med litt høgare trykk på grunn av ei litt kraftigare pumpe. Elektronisk trykkregulator skal syte for at pumpa startar og stoppar alt etter kva der er trong for.

Jordfeilbrytar er fint å ha om ein vil unngå mulige ubehagelige opplevingar i omgang med diverse elektriske apparat. Den som var montert i huset var nok litt underdimensjonert, det kan ein sjå på det litt svidde på utsida av brytaren, som har stått i så langt. "Me kjem att neste dag og monterer ny brytar med litt høgare ampere". Veit forressten ikkje om slikt blir målt i ampere, men den gamle hadde tala 25/0,03, ny skal ha 30 + nokre tal til. Så gjekk det, som det av og til gjer, i det forjettede land. Neste dag kom og neste dag gjekk over i natt utan at vår venn elektrikkrøyrleggaren kom. Det gjekk endå ein dag utan at han kom. Eg var nede i byen og fekk betalt i butikken der Pascalone hadde avtala kjøpet. Arbeidet med tilkopling av pumpe og tilpassing av jordfeilbrytar trudde eg ville skje om ikkje anna så for at dei skulle få betalt for jobben. Dagen for heimreis kom, framleis utan ny jordfeilbrytar. Einaste forbrukar av straum nå er alarm og eit par ganske kraftige avfuktarar. VigilNova får signal frå alarmen dersom straumen går, og då får vel eg signal frå dei om så skjer, tenkjer eg. Det får nå stå slik til me kjem nedover ein eller annan gong. 

Kaos syns du kanskje. Ganske ille vil nok mange tenke, men det er ikkje verre enn at me storsett har oversikten. Sommarlivet krev sitt, og når ingenting kan stå ute når me reiser heim, så må me fakstisk ein stad lagre det. Her er eit heilt basseng ein eller annan stad. Basseng med plass til 26000 liter vatn. Godt gjort å gøyme så mykje vatn i eit såpass lite rom. Vatnet tømde me forresten ut då me rydda opp etter oss i oktober. Nytt vatn sørger den nye pumpa for, frå 135 meters djupne, når me set bassenget opp att i august. Av erfaring veit me at så mange liter vatn tek det dagar for ikkje å seie veker før det er varmt nok til å NYYYTE. Men så fins det råd for det og. Netthandel er fristande farlig. Kan lett bruke meir pengar der enn det som er fornuftig. 
Denne innretninga håpar eg kjem inn i kategorien nyttig. Ikkje for å varme alle dei 26000 litrane, bare for å justere opp litt når sol ikkje er nok for å få passe badetemperatur.
Vatnet frå brønnen held rundt 20 grader, og til det er me ikkje så mykje vikingar at me har glede av det. Nattbad under stjernene likar eg veldig godt, men ikkje i temperatur der ein er like unna å halde varmen på grunn av skjelving. 

torsdag 28. april 2022

Eit godt mål mat

Godt det er gratis å drøyme. Returbillett frå Sola til Brindis 10.mai vart brått billettar 27.august. Fort gjekk det for seg bare ein kort samtale med folk på servicetelefonen til Swiss. 

Så får ein bare ta det som det kjem. Lenge å vente. Abstinesen kjem til å rive og slite i meg. Får bare håpe den ikkje slit meg i fillebitar. Men det fins vel botemiddel. Skal nok overleve fram til neste Pugliatur denne gongen og. 


Slik pizza er ein rett og slett henvist til bare å drøyme om når ein held til her  nord. Sjølv på det me fort kan rekne som enkle nærast gatekjøkken anten det er San Michele eller Latiano kan dei kunsten. Det er då løk møter løk. Om du ikkje tek den så tenkjer eg på smaksløkane som tek til seg smaken av løk frå pizzaen medan den smyg seg på veg gjennom munnen.
Det italienske kjøkken kan vera så mangt. Noko er ikkje eingong kokt eller varmebehandla. Desse godbitane skal vekselvis slurpas inn, delvis må tennene til. Spesielt på tentaklane til blekkspruten. Sitron friskar det heile opp. Og så må råvarene vera av beste kvalitet, men det får ein overlate til spisestaden ein besøker. 
                                
Ikkje alt treng å vera frå sjøen. Her eit døme på ei gryte med kjøt. Slit litt med minnet så eg kan ikkje seie for sikkert om det er høne eller kanin. Kjøtet har fått følgje i ryta av bukettar av artisjokk med ein ganske så smakfull topping, var ganske så dekorativt. 
Litt smågodt innimellom for å runde av eit måltid. Liknande deig som i vannbakkels med vaniljekrem med jordbær som pynt. Jordbær er aldri feil syns nå eg. Synd sesongen er så kort.
Sidan Meggi ikkje fekk bli med på gruppebiletet, måtte det rett og slett bli henne aleine. 

Her krøllar dei seg i skåla. Hadde dei ikkje vore spinn daude trur deg dei hadde krølla seg rundt tunga på dei dristige. Me var visst dristige heile gjengen.

Godt lag på Osteria di Porto i Savelletri. Og jammen spela veret og på lag, me sat ute og fraus ikkje.
Pugliansk versjon av pukkfisk?
Ikkje brent, bare intenst farga på eit eller anna vis. Om småbrøda hadde ligge i ein haug med svart kol er eg ikkje sikker på at me hadde funne dei. Velsmakande.
Crudo, rå sjømat finn ein mange stader. Her frå Alfredi i keramikkbyen Grottaglie.
Med gode råvarer blir det velsmakande minestronesuppe. Gryta ventar på fleire innhogg.
Kjøtet her er bare SÅ godt. Perfekt grilla av Il re di Carne (grillkongen). I utgangspunktet er det ikke slikt kjøt ein finn i dei fleste diskar i butikkar. Nøye utvalt er det, og tillaga av ein som kan sine saker.
Får me bare tak i gode råvarer, skal det nok blir eitt og anna italienskinpirert måltid. Får korte tida til avreide med det. 

mandag 4. april 2022

Vedaskog

Det kan fort bli mandler av det utfrå blometilfang. Insekta som trengs, er nok litt få, men me får nå halde på trua om litt julemarsipan dette året og.
Skal ikkje sei det blir verre med olivenhausten. Giulio rådde til skikkelig potatura og hans råd rettar me oss etter. Om ein slepp trea heilt fritt, blir det fort forferdelig stranglete og energien går meir til greinvekst enn 
til produksjon av oliven.  Men konsekvensen blir nok null eller lite oliven til olje. Så lite at det ikkje er bryet verdt å hauste. 
Trudde vel eg at eg nokon gong  skulle halde meg med ved til fyring. Huset var skikkelig gjennomkaldt få me kom fram lørdag kveld 26. februar. Kjølen sat i både vegger, golv og tak. 
Riset etter beskjæring vart brent ute, og her var meir enn nok frå tidlegare beskjæring til å fyre med. Litt akter med sager hadde me, men til sist løyste det seg og det utan hjelp frå Ospedale Perrino Brindisi. 
I Egersund var det nokre som annonserte brukt vedomn til salgs. Me syns omnen såg grei ut, og frakta den ned sist sommar. At pipeutløpet ikkje hadde same diameter som pipa i huset hadde eg ikkje tenkt på. Forskjellen var ikkje meir enn ein halv centimeter, men det var akkurat nok til at montering vart skyvd ut i tid. Etter omtrent 4 veker med hjernen i konstant drift i bakgrunnen dukka det opp ei mulig løysing. Litt tilpassing med vinkelsliper, så var kontakt oppretta mellom omn og pipeløp. Det funka, røyken me var redd skulle ta vegen inn i stova forsvant rett veg ut gjennom pipa. 
Plutselig var det rett så enkelt å fyre opp behagelig temperatur i stova. Kva brennverdi det er på ved frå oliventre veit eg ikkje, men det må vere i beste klasse. Tett ved godt innsett med olje.

Første
innlegg
laga
på 
mobil.

søndag 3. april 2022

Over Skagerak må me


Å reise over Skagerak på vinterstid kan nok by på litt av kvart. Me rekna med ein ganske så frisk overfart, men reisesjuketablettar dempar både eventuel kvalme og hug til å halde seg vaken. Stavangerfjord la ut frå Risavika etter vinterrute så seint som  23:30 og det vart veldig fort tid for å innta horisontalen i lugaren med den fantastiske utsikten.
Danmark Tyskand, Austerrike er bare kilometer etter kilometer, iallefall om ein ikkje har andre planar enn å kome seg fram fortast råd. Roomsteren går faktisk godt den sjølv om den dreg på alderen og har samla skikkelege tal på teljaren. 12 år og 205000 km er ikkje så verst på ein liten 3 sylindra diesel på ikkje meir enn 1.4 liter. Bråkar gjer den, men det er ikkje noko dårlig teikn. Det er kjenneslig det, den har gjort det heilt frå me kjøpte den i august 2009. Oppfører seg litt som ein liten traktor når det gjeld lyd.

Heilt nord i Italia er det fjell-land. Italiensk alper så gode som nokon. Kjem me nedover til Verona, flatar landskapet ut og me kjører over Po-sletta som er flatare enn flataste Jæren. 
            











For meg er det rett så god underhaldning å følgje med på kva bilar som passerer. Mindre flotte bilar enn tidlegare. Trur helst dei hadde tatt avgarde til Puglia, anten det nå var Porche eller det var Lamborghini. Akkurat denne hadde me aldri sett, så for å forsikre oss om at me hadde sett rett, måtte me gjere det på Google som alle gjer nå for tida. Lotus heitte bilen. Uhorvelig sterk, og kar om å gå forferdelig mykje fortare enn det den gjorde her då den lunta forbi oss i venstre fil.

For å halde seg i bilmodus: I bakkane opp frå Grottglie vart me ein dag innhenta av ein kø av Porche. 



At dei våga å kjøre på slik ujamn veg fattar eg ikkje, sjølv etter måten høgbeinte Roomster kan vera nære ved å ta nedi. 

Ein dag seinare kom det jammen meg ein like lang kø av Lamborghini rett ved Latiano.



Denne gongen inne på veg av nesten campagnastandard. Ein lilla og ein svart. Ja for det må vel to stk til for å kunne kalle det kø? Eg vart så perpleks at eg rett og slett ikkje kom på å ta bilete. Er nok lite håp om nokon gong å få reprise.

Me starta frå Risavika kl 23:30, onsdag 23.februar. Etter overnatting i Brunschweig og Trento trilla me inn på tunet til Villa Felizia i åtte - ni tida lørdag 26.februar. Ein liten bukett frå tomta vart henta inn straks det vart lyst nok til å finne blomane. Tempo på turen var akkurat passe for oss. Ingen ekstra stopp på grunn av biltrøbbel.
Grønt, grønt så langt ein kan sjå. Det er vår, men ikkje nettopp plagsomt med varme. Ruvande oliventre planta i systematiske rekkjer. I dette tilfellet ser trea ut til å vera friske. Xylella har i det minste ikkje teke overhand her.

Mandelblomane er vakre. Når trea står der duvande med blomar over det heile, då har augo noko godt å kvila på. Om det blir mandler av det til sist, er vanskelig å seie. Her har vore så kaldt at insekta som skulle gjere ein jobb med bestøving av blomane, dei insektene har ikkje vore mange og dei har slett ikkje vore tilstades i Latiano.






torsdag 17. februar 2022

Penna che capisce l'italiano


Det har vore eit tungt kapittel å nærme seg det italienske språket. Er nok mange grunnar til det, kanskje det det mest nærliggjande er å skyte på underteikna. For dryge 10 år sidan hadde eg ganske god tru på at eg skulle skaffe meg ein evne til å forstå enkel dagligtale. Det er forresten ikkje så vanskelig å gjere seg forstått i butikkar eller på restaurantar. På ferramenta går det og greitt, eit stykke papir, ein blyant og brukbar evne til å lage små pedagogiske teikningar har vore til hjelp meir enn ein gong. Endåtil å skaffe seg snøkjettingar til Roomsteren gjekk det greitt nok å skaffe seg. Nå kjem dei til nytte endå ein gong. På veg over Brenner i november låg kjettingane fint innpakka i boksen, men det er faktisk krav om slikt utstyr dersom bilen ikkje er utstyrt med vinterdekk. Påbod om å vera skodd for vinterføre gjeld framleis, men eg har god tru på bar veg over Alpene sjølv no medan det endå er vinter.

Det vart mest som ei lita openbaring då eg oppdaga at den vesle pennen inne i mobilen min
 kan brukast til omsetjing av tekst. Ved å føre pennen over det vanskelige ordet kjem det opp ei omseting. På det viset kan eg stotre meg gjennom ein italiensk tekst, og sjekke opp dei enkeltorda eg ikkje har forstått. 

Nabo Lina er ganske så oppgitt over det ho meiner er min manglande iver etter å lære med italiensk. "Og så du, som som er lærar, og så lærer du deg ikkje språket." Og for å vere sikker på å ikkje bli mistydd legg ho ansiktet i teatralske folder som understrekar  fortvilinga ho kjenner på.

tirsdag 1. februar 2022

Det er framleis gildt å drøyma

Derimot har det blitt antydet at alderen på et oliventre på Kreta er over 2000 år på grunnlag av treringdatering. I Istria Kroatia, på øya Brijuni står et velkjent oliventre som etter beregningene skal være omtrent 1600 år gammelt. det er fortsatt fruktbart, omtrent 30 kg pr år.    Frå Wikipedia

Stolte, sterke, framfor alt ganske så gamle. Oliventrea våre står der og har truleg gitt avling i fleire hundre år. Me skal slett ikkje skryte på oss alder på trea tilsvarande i Krotia eller Kreta. Men dette er eit av trea våre som er anslått  å vera rundt 250 år. Enn så interessant det ville vore om trea hadde vore i stand til å fortelje historien sin.


Det er meininga å hjelpe til ved "radiacale tagliare".  Xylella har kome til vårt område også.   Ikkje så merkelig at Lina, vår høgst oppegåande nabo oiar seg, akk og ve, det er begynnelsen på slutten, verdas undergang nærmar seg seier ho.  Folk stryk med av Covid-19 og oliventrea stryk med av Xylella. 

Giulia og Giulio planlegg stor beskjæring av våre oliventre frå midten av februar til midten av mars. Dei vil etter det eg har forstått gjera det veldig grundig. 
Sist beskjæring vart gjort, var i 2017 på våren. Etter 5 år er det påkrevd på ny. 
Å dra saman smågreiner for brenning klarer me godt. Og med ein kar som likar å leike med elden blir det bare velstand av det. Blir ikkje lite ved av det heller, så får me sjå etterkvart kva me kan gjera med det. Endå ein god del ved att frå førre beskjæring.
Ny olje hausten 2022 blir det lite av for ikkje å seie ingenting av. Me får nok ta ein tur til Masseria San Giacomo på vegen mellom San Vito og Francavilla, der har me handla før og vore fullt nøgde. Ikkje det at me har så forferdelig god greie på det, men til vårt bruk har olja vore god. Men sjølvsagt er siste olje frå eiga tomt makelaus.

Litt spent på turen sørover er eg. Men nå som Anne Marie både er med og mota på sjølv å sitje bak rattet, bør turen gå greitt. Får leggje meg på sinne orda frå kundekontakten på Autohaus Scheller i Fulda: Ikkje fyll på meir bensin!

Det er Fjordline som får æra av å ha oss ombord frå Risavika til Hirtshals. Dei har lagt om rutene sine slik at me får ikkje ilandkjøring i Danmark før langt på dag. Når me ikkje får starte kjøringa før klokka 11:30 blir jo første dagsetappe mykje kortare om me skal sleppe å ta natta til hjelp. Halvannan kjøredag i Tyskland er akseptabelt.  
Slik det nå er går det visst inn i Danmark utan å bli stoppa av Covidtiltak. Truleg det same i Tyskland og Austerrike.  Når det gjeld Italia er eg meir usikker, får lese oss opp når me nærmar oss avreise. Me kan jo også lite på Lill Karin og Gaute som fer sørover eit par veker før oss.
Her er anna og som kan føre til uro, men det får me ta etterkvart.  Det er nok framleis vinter over Brenner, men normalt skal der ikkje vera glatte vegar der. For heile A22 frå Brenner til Modena finn ein oppdatert informasjon på nett.  Då kan ein ta turen utalige gonger på førehand, rett og slett tørrtrene og slik sett vere godt førebudd.  A22, Brenner - Modena
Det blir gildt.