Translate

mandag 22. august 2022

Få gang på det, det er nå det er sommar

Då me reiste frå huset vårt i Latiano sist, visste me lite om kva tid me kom til å fare nedover att. Rettnok hadde me returbillett 10.mai, men den vart fort endra til 27.august. Då rekna me med at heiteste delen av sommaren var over. Det har vore varmt, men ikkje verre enn i fjor sommar trur eg.  
Så hadde det seg slik at ein liten krabat ved namn Hasse, vårt barnebarn nummer 2 skal berast til dåp den 28.aug og då må jo farmor og farfar vera med. Ny kontakt med flyselskapet, og der fekk eg visst rota det skikkeleg til. Når son Helge overtok kontakten med helpdesk var dei enormt mykje meir imøtekommende enn då eg ringte. Eg vel å tru personen i andre enden hadde ein dårlig dag då eg tok kontakt. Kan godt vera personen i andre enden tenkte det var eg som var urimelig og vrang og hadde ein dårlig dag. Samma hur: onsdag 31. tek me ut med morgonfly klokka 06:00 frå Sola via København og Zürich til Brindisi. Veldig kort transitt i Zürich,  men det går sikkert godt. Viss ikkje kjem me oss nok med eit  seinare fly den dagen. Med  avgang frå Sola 06:00 bør me vel vera der seinast 04:30. Spørs kven som skal få æra av å kjøra oss?
Besøk er alltid gildt å få. Dette året er det Aasa og Mons Tore som kjem og held oss med selskap der ute på campagnaen. Det skal nok bli råd med litt turar rundt omkring. Det som så langt er sikkert er ei natt i Matera. Spesiell by, mellom dei tre eldste i verda. Då byen vart brukt som location for innspeling av filmen Passion of Christ, så var det bare nødvendig å fjerne bilar i gatene og kle folk om til tidsrette klede.
Elles er lista lang som bare det på ting det er verdt å sjå. Likørsmaking hos Livar og Sofie må dessverre gå ut. 
På lista vår har me Samare og La Silvana
Matkunst av klasse begge stader. 

Meggi og Pascalone treng knapt nemnast. Besøk der er nesten som å kome heim i stova til gode venner,  med den forskjell at der får ein biff grilla av 
"il Re della carne alla griglia". 
Det er alltid eit spørsmål korleis tilstanden i huset er når det er ei tid sidan me sist var der. VigilNova er jo raskt på plass om noko skjer, og det har me jo erfaringar med. Fukt og eventuelle firbeinte gjester i huset trur me me har funne rette rådegjerder mot. Hadi, "attpåklatten" vår, hadde ikkje i oppdrag å inspisere då har kjørte sørover i lag med eit par kameratar tidlegare nå sommar. Men han er sistemann som har vore inne i huset, og der såg alt ut som det skal, kaotisk. 
Hadi kjørte sørover, og eg er ikkje anna enn imponert. Dei tre karane fekk seg hotell midt i sentrum av Roma, og i ungdommelig mot kom dei seg vel inn i byen og vel ut også. Eg snakka med han då dei akkurat hadde kome seg inn til sentrum: Det var heilt forferdelig sa han då. Ikkje om eg hadde gjentatt den bedriften. Roma må vera ein av dei verste byane i Europa å kjøra i. Kjørekultur kan det forresten seiast mykje om. Der i sør kor me held til, syns eg det går ganske så godt. Det går fort, men samstundes syns eg folk tek bare meir hensyn der enn her i Stavangerområdet. Ser ut som folk les kvarandre på ein annan måte der enn her, og handlar utfrå det dei ser andre gjer i trafikken.

torsdag 30. juni 2022

Skrivekløe, suppe på spiker

Nå er det slik at eg kan vere ganske god på å koke suppe på spiker. Ok å få litt Pugliastemning nå. Det er 61 dagar til neste gong me reiser sørover. Sidan dette er siste spikeren som var att frå tidlegare turar, får eg bare sei til dei tålmodige som klarer å lese seg gjennom her, det kjem mest sannsynlig nye bloggar, men ikkje før i september.
Men litt opplevde eg då før eg snudde nasen nordover att etter 3 veker i "syden". 
Det enda visst opp med gourmetmat i dag og. Cornflakes, laktosefri melk og ferskensylt i følgje med rød appelsinjuice frå kartong. Som de ser, er her ingen plen me treng ta vare på, men graset må klippas her likefullt som under oliventrea. Ikkje så fælt mykje onnearbeid blir det av slikt. Iallefall ikkje når ein slepp hesjing og innkjøring av turka høy. Kjenner ein Giulia og Giulio treng ein helst ikkje tenkje på slikt heller. Det går nesten av seg sjølv då.
Her er visst alt stell. Heilt klar for full renovering. Litt sliten utgave av Cinquecento Giardinieri. Stofftak for heite dagar, sjølvmordsdører for å kome inn og ut av bilen når den har stansa. Il mio nome è Cinquecento kan eg visst presentere meg som, i allefall etter Aldo på Silvana si meining.
Det kom på stell dette og. Då me var nede i mars måtte me ha elektriker for å installere ny vannpumpe. Når han jobba, såg han litt svimerke på jordfeilbrytaren og demonterte den. 
Ny jordfeilbrytar kom og vart montert nå i mai. Blir det nå feil i det elektriske systemet, så skal brytaren slå av straumen før nokon av oss vert grilla.

For å få vatn opp frå brunnen vår heile 135 meter under bakkenivå, må me manuelt starte pumpa og ikkje minst stoppe den før det renn over frå dagtanken. 1500 vatn som tanken rømer gjer bare godt om det renn utover på jordet, men det vil heller ta ein snarveg ned i den gamle cisternen under huset. Der har tidlegare eigarar lagra mellom anna reiskapar dei brukte ved renovering av huset. Eg har vore nede der eit par gonger, men der fins andre stader eg heller vil klatre i stige. Ja, eg må setje ikkje opp men ned stige for å kome til botnar i cisternen. Sidan sist eg var nede der, har eg gløymt å slå av fleire gonger brønnpumpa, og vatnet som jo tek enklaste veg, rann  sjølvsagt ned der vegen var kortast. 10 - 12 kubikk med vatn vart det før den gløymste oppdaga det. Lensepumpe måtte  til for å tømme. At det kostar å gløyme er vel noko mange kan skrive under på. Samstundes viste det seg at denne lensepumpa er til stor nytte når dei 26000 litrane med vatn i plaskebassenget skal tømast. Går meir enn dobbelt så fort som tømming etter hevertprinsippet.
Dette skapet kan vera nøkkelen for å løyse problemet. Saman med nivåbrytar skal dt styre straumen av vatn frå brønnen og inn i dagtanken. På gitt nivå når vatnet det minkar skal automatikk sørge for ny oppstart av brønnpumpe.
                                             
 
Det er trist å sjå slike tomme marker midt inne mellom dei andre olivenlundane. Plantesjukdommen Xylella går hardt utover århundregamle tre. Tek lite omsyn til alder og verdighet kan du sei. Dei som driv i stort, slik som eigarane her, har leigd maskiner og mannskap for å fjerne alt det gamle, rubbel og bit. Så er det slik at det fins sortar av oliventre som tåler sjukdommen betre. Då eg reiste heim stod det nyplanta ungtrea på rekke og rad. Går nok nokre år før det kjem avling på dei.

Merkelig å reise frå Brindisi seint på kvelden. Denne gongen passa det slik for å få låg nok pris.
Ikkje alltid ein får slik utsikt frå rommet ein leiger for å få seg kvile. Men på Capsule Hotel Flughafen Zürich, der fekk auga kvila på majestetisk fjell.

Det vart god nok plass for store meg, men rommet var absolutt einmanns. Ville ein stå oppreist måtte ein krype ut gjennom luka. Heile arrangementet minner om dei murveggene ein finn på nokre italienske gravplasser. Hol i veggen der kister kan skyvas inn. 
På hotellet var det enklare med retur. Der var heller ikkje pynta med minneplater og blomar på dører som er lukka nærmast for godt.
                           


Kjendest mest som å koma heim når flyet frå Zürich la kursen mot Flesland like over Perlå i Ryfylke. Judaberg heilt tydeleg. Endå til Fåholmen, der far i sin ungdoms vår saman med kameratar dreiv oppdrett av kaninar i ganske stor målestokk.
Ein liten svipp om Flesland. Bytte av fly frå Widerø og så stod bare den korte turen mellom Bergen og Stavanger att.


 

søndag 12. juni 2022

Swiss over Adriatic sea

Når ein flyg med SWISS til Puglia fer ein lenger aust enn med KLM. Alpene får ein med seg uansett, men over nordre og midtre del av Adriaterhavet er det visst bare SWISS som flyg. Høgt der opp i lufta er det fascinerande å sjå kart over området ein flyg over. Rett nok er ikkje dette kart, men likevel. Fekk lyst til å vise samsvar mellom satelittbilete og sjølvlaga flyfoto.  Var det noko eg likte på skulen i si tid så var det geografi. Men namn på øyane i Adriaterhavet vart ikkje gjenstand for pugging. Då er Google Map god å ha om ein enn må vente til etter flyturen for å finne svar på eventuelle spørsmål.

Bereknar ein godt, blir det mulighet for spasertur i måneskin. Anten solo eller i lag. Er ein aleine på tur, må måneskinsturen gå føre seg utan turfølgje. Får halde ømst i eiga hand då. Det er ein nokså aude plass der me har huset. Har endå ikkje kome på å spør nabo Lina om ho ville vera med og spasere i mørkna på dei smale vegane mellom olivenlundane. Då får ein klare seg på eigahand.
Hamna i Brindisi trekker til seg så mangt. På kveldane er det byfolket som promenerer medan turistane meir er publikum. I sjølve hamna finn store og små fartøy ly når det måtte trengjast og bare ein finn stad å fortøye når mannskap treng litt kvile. 
Lungomare i Brindisi er rett så interessant. Vanlege folk og uvanlege folk luftar seg der. Alltid gildt å sjå på folk. Og så utruleg mange ulike typar det er av oss. Sitjande på ein benk der kan ein vel rekne med at nokon finn det interessant å kikke litt tilbake på dette bleike vesenet som dei ikkje veit kva kjem frå.

Der folk samlast er der alltid nokon som ser høve til å tene litt. Han her laga små vevde band med innvevd namn på. 
Skikkelig stilig teknikk. Rennning, innslag i ganske så liten målestokk, og så vart resultatet slik:
Eitt for kvar av dei to små i Stokkalandmarka.
Det var kalking som var påskotet for denne ekstrareisa sørover. Så fryktelig ihuga var eg nok ikkje, men denne sida av huset og to sider til vart tilnærma ferdige. Det som står att får eg gjera ved neste høve.
"Forno a legna" fekk forresten og ein omgang med kalk-kosten. Blendande kvitt når sola står på. Raskt å smøre på, og ganske så rimeleg, Heile huset for ein slikk og ingenting. Ein sekk med kalk klar for utblanding i vatn. Litt tjukkare konsistens enn melk, men mykje meir flytande enn maling. Ulempen er at det ikkje er så veldig holdbart. Bør nok gje det ein omgang annakvart år om det skal sjå velstelt ut og vere til hjelp mot forfall.

onsdag 8. juni 2022

Vigrestad Brindisi, same avstand, ulik reiseveg.

Der for han. Sørijønå. Heilt hekta ser det ut for, hekta på Italia. For første gong med overnatting i Frankfurt. Det vil sei, for mange år sidan kom det snø på Frankfurt Airport 3 - 4 dagar før snøryddingsutstyret var planlagt å tas ut.  4- 5 cm stoppa all trafikk på flyplassen den dagen. Gigantiske ringvirkninger i heile Europa vart det. For min del vart det ein time eller to rett på flisegolvet. I avisene vart det fortalt om feltsenger for dei uheldige passasjerane, men dei sengene såg eg lite til.

Reiste frå Sola ganske seint, så når eg kom fram på hotellet i Frankfurt der eg skulle få slappe av nokre timar før neste flyøkt, var det stengt for servering i nabolaget. Kunne sikkert blitt ein god Pizza, men som sagt: stengt.

Det blir fort litt travelt når eg skal ut og  reise, i allefall når fly er transportmidlet. Flyet frå Frankfurt gjekk 07:15. 

Med hotel 5 km frå flyplassen måtte det bli shuttlebuss. For langt å gå med 8 kg kvilande på skulderen. Men den førehandsbetalte dukka ikkje opp til tida eg fekk opplyst. 

Eg spurte Google om beste veg til terminal 1 og la avgårde til fots. Det viste seg at den vegen Google viste til , gjekk rett inn i flyplassområdet der publikum ikkje har adgang. Fekk spurt ein venlig mann som sa eg måtte gå litt tilbake, der ville eg finne ein normal buss-stopp for transport til avgangsterminal. Sjåføren på bussen meinte det var for kort til at eg skulle betale, og det hadde eg jo gjort frå før. Rett nok til eit heit anna selskap.

Ein ulempe i desse dagar når ein skal ut og flyge er all tida som går med i sikkerhetskontrollar. Har ein då mellomlandingar der ein må ut av transitområdet, blir det for ein del tid i kø. Heldigvis var eg så tidleg avgårde at køen var heller liten. Då fekk kontrolløren betre tid til å sjekke bagasjen min. Geitost frå Aurdal gard i Vats var veldig interessant. Prøvetakiingsutstyrt kjælte med osten og fekk seg deretter ein tur mellom det vesle av klede eg hadde med i veska. Så til makin for avlesing av resultat, og det var ikkje uventa for meg veldig negativt. Godt når det negative blir til noko positivt. Vart vinka vidare for ein kortare flytur ikkje lenger enn til München.

Lufthansa utfører på vegne av Swiss Air.

Vel framme i Brindisi sørgde eg for å kome meg ombord på første flybuss inn til sentrum og jernbanestasjonen. Ferdig med kø i flyet for å kome ut, ferdig med kø for å kome gjennom pass og toll, ferdig med kø for å kome på bussen. Der slapp eg meg nedpå eit sete og rekna med å kunne slappe av dei 10 minutta turen inn til byen normalt tek. Der peip det i telefonen, eg såg det var eit norsk nummer, men kven?
Då eg fekk tatt telefonen høyrde eg Livar sin stemme i andre enden. Han lurte på kor eg hadde havna. Hjula på bussen dei gjekk rundt og rundt og eg fekk større og større forsprang på Livar som ville overraske meg med å hente meg på flyplassen. STOPP var signalet eg gav buss-sjåføren. Og sjå der, der dukka Livar opp etter at eg hadde kome meg av bussen. Beine vegen til Via Roma 82 Latiano. Biff av framifrå klasse for både sjåfør og meg sjølv, litt i folieform til Sofie vart også ordna. Roomsteren starta velviljug som bare det. Så var det ikkje lenge til eg var framme i Cda Coltura F5P123.


Og der såg alt ut til å vere i beste orden.


lørdag 7. mai 2022

Arbeid som nesten gjer seg sjølv

Ja faktisk er det nesten som det gjer seg sjølv. Etter at me fekk kontakt med Giulio og Giula via nabo Lina, har me kunna slappa av i trygg forvissing om at nødvendig arbeid vart gjort. Giulio og Giulia er forvaltarar på eit større kollektivbruk ikkje langt frå oss. Kunnskap og maskinar har dei og heilt tydelig at dei har, dei veit kva som må gjerast til ei kvar tid. Har vore innom det før dette med plikt til å klippe grast på eigedomen vår. Grunnen er brannfare når graset visnar i løpet av sommaren. Har også høyrt at bekjemping av insekta som spreier xylella er nødvendig. Insekta trivst veldig godt i høgt gras. Klipper ein får desse insekta verre levevilkår, og det vil jo svært gjerne.
 
Ein skulle kanskje tru at hausting av oliven går føre seg på likt vis over heile Italia. Nokre stader brukar dei nett. I vårt område blir bakken under trea preparert for å bli slett og glatt. Olivenbæra blir slått ned og deretter  sopt opp i kar for så å bli levert til oljepresseri. Der blir olivenbæra vaska før dei får press på for å få skilt frå godstoffet.

Nyhorva bakke under oliventrea viser at første trinn i prosessen med å lage olivenolje er unnagjort.  Etter mange fleire trinn på rett tid kan det haustas oliven, bare ikkje hos oss dette året. Radical potatura eller stor beskjæring vart gjort i mars, og då treng trea meir enn eit drygt halvår for å bera på ny. 

For oss går arbeidet umerkelig fram, men me får jo lov å betale når me bare kjem oss nedover. Me kan jo bare sitje her i stova på Vigrestad og nyte synet av godt arbeid.

torsdag 5. mai 2022

Overvakingssamfunnet

Det er mest litt ille, men så langt går ein i overvaking om ein bare har fått så inderlig meir enn nok.  Med kamera på taket skal ikkje mykje gå ein forbi av det som finn stad opp mot vegen. Kameraet er testa også, så er der mørkt klarer det å lage ganske gode bilete då og. Har ikkje heilt klart for meg korleis kamera skal festas, men eg trur eg lagar ei innnretning på taket slik at når nokon skal slå det daudt, så får dei litt bry. Eg tenkjer jo ikkje å setje att stigen ute for å gjere det enklare å kome seg på taket. Og før dei har fått tatt kverken på kamera, vipps så ligg dei lagre på server på ein heil annan kant av verda. Då kan eg finne fram rett video og overlevere til Carabinieri.  Dei gjorde særs god jobb etter innbrotet sist i september. Har endåtil sendt saka vidare til Procura della republica di  Brindisi, men me har etter konferanse med avvocato Daniela bestemt oss for ikkje å gå vidare med saka. Ingen spor etter gjerningspersonar og då hjelper det lite om me brukar pengar på noko som ikkje kan føre oss nokon stad hen. Mitt hjem er min borg seies det. For ytterligare å sikre vil eit likt kamera halde oppsikt med motsatt side av huset. På appen på mobilen blir det bare galltøft. Splitscreen frå Villa Felizia. Synd det er lenge til det kan setjas i drift, men det som trengs er på plass.


Dei gamle oliventrea blir tatt vare på på mangt slags vis. Tufosteinar som held oppe tunge greiner er ikkje uvanlig. Her er det stammen som truar med å dele seg. Tønner oppbundne med tau hjelper nok, men så veldig fint ser det jo ikkje ut. Fekk forresten ein liten tanke, kunne det vere med og hjelpe underteikna sin tendens til å reke ut sånn omtrent på midten? Kor får ein tak i gamle metalltønner?
Så får me setje vår lit til månen, at den er like god til å fange hell som nokre trur hesteskoen er. Må bare passe på at opninga på hesteskoen vender opp, elles renn vel lukka ut like fort som den renn inn.  Skulle vere litt plass for lukke på månen når den er i denne fasen.

mandag 2. mai 2022

NYYYT

Slikt liv likar me. Beina på bordet, strålande Pugliasol, av med langbuksa.  NYYYT. Mulig sjølv om mars var av den litt kalde sorten. 
De som har følgt med oss på livet der sør har ganske sikkert fått med dykk at det ofte skjer eit eller anna. Er det ikkje kjøleskap som sviktar, så er det vaskemaskin som ikkje vil meir. Eller så kan det vera at oppvaskmaskinen takkar for seg. Felles for alt dette trur eg er spenningsproblem.  Fernando Masi gav oss hjelp med spenningsregulator som fekk plass i same skap som sikringane. Når nå vannpumpa i dagtanken ikkje ville meir, skulle ein fort tru det var motoren i pumpa som ikje orka meir. Eg ringde Meggi for tips til røyrleggjar, men ho sende sjølvsagt Pascalone for å sjekke ut problemet. Så ville han i neste omgang få tak i rett hjelp. Men aldri om han gav seg, han skulle til botnar i problemet om enn ikkje bokstavelig talt til botnar i dagtanken. Holet er hadde forresten vore for lite både for meg og for han. Pumpa fekk hjelp ut av tanken og det viste seg at det var problem med lager som gjorde at ho ikkje lenger ville jobba for oss. 

Denne gongen vart det pumpe med separat trykkstyring. Så vart det litt omkopling frå pumpe nedsenka i tank til pumpe montert ved sida av tanken.

I praksis virkar det likt, vri på kranen så kjem vatnet. Kanskje med litt høgare trykk på grunn av ei litt kraftigare pumpe. Elektronisk trykkregulator skal syte for at pumpa startar og stoppar alt etter kva der er trong for.

Jordfeilbrytar er fint å ha om ein vil unngå mulige ubehagelige opplevingar i omgang med diverse elektriske apparat. Den som var montert i huset var nok litt underdimensjonert, det kan ein sjå på det litt svidde på utsida av brytaren, som har stått i så langt. "Me kjem att neste dag og monterer ny brytar med litt høgare ampere". Veit forressten ikkje om slikt blir målt i ampere, men den gamle hadde tala 25/0,03, ny skal ha 30 + nokre tal til. Så gjekk det, som det av og til gjer, i det forjettede land. Neste dag kom og neste dag gjekk over i natt utan at vår venn elektrikkrøyrleggaren kom. Det gjekk endå ein dag utan at han kom. Eg var nede i byen og fekk betalt i butikken der Pascalone hadde avtala kjøpet. Arbeidet med tilkopling av pumpe og tilpassing av jordfeilbrytar trudde eg ville skje om ikkje anna så for at dei skulle få betalt for jobben. Dagen for heimreis kom, framleis utan ny jordfeilbrytar. Einaste forbrukar av straum nå er alarm og eit par ganske kraftige avfuktarar. VigilNova får signal frå alarmen dersom straumen går, og då får vel eg signal frå dei om så skjer, tenkjer eg. Det får nå stå slik til me kjem nedover ein eller annan gong. 

Kaos syns du kanskje. Ganske ille vil nok mange tenke, men det er ikkje verre enn at me storsett har oversikten. Sommarlivet krev sitt, og når ingenting kan stå ute når me reiser heim, så må me fakstisk ein stad lagre det. Her er eit heilt basseng ein eller annan stad. Basseng med plass til 26000 liter vatn. Godt gjort å gøyme så mykje vatn i eit såpass lite rom. Vatnet tømde me forresten ut då me rydda opp etter oss i oktober. Nytt vatn sørger den nye pumpa for, frå 135 meters djupne, når me set bassenget opp att i august. Av erfaring veit me at så mange liter vatn tek det dagar for ikkje å seie veker før det er varmt nok til å NYYYTE. Men så fins det råd for det og. Netthandel er fristande farlig. Kan lett bruke meir pengar der enn det som er fornuftig. 
Denne innretninga håpar eg kjem inn i kategorien nyttig. Ikkje for å varme alle dei 26000 litrane, bare for å justere opp litt når sol ikkje er nok for å få passe badetemperatur.
Vatnet frå brønnen held rundt 20 grader, og til det er me ikkje så mykje vikingar at me har glede av det. Nattbad under stjernene likar eg veldig godt, men ikkje i temperatur der ein er like unna å halde varmen på grunn av skjelving. 

torsdag 28. april 2022

Eit godt mål mat

Godt det er gratis å drøyme. Returbillett frå Sola til Brindis 10.mai vart brått billettar 27.august. Fort gjekk det for seg bare ein kort samtale med folk på servicetelefonen til Swiss. 

Så får ein bare ta det som det kjem. Lenge å vente. Abstinesen kjem til å rive og slite i meg. Får bare håpe den ikkje slit meg i fillebitar. Men det fins vel botemiddel. Skal nok overleve fram til neste Pugliatur denne gongen og. 


Slik pizza er ein rett og slett henvist til bare å drøyme om når ein held til her  nord. Sjølv på det me fort kan rekne som enkle nærast gatekjøkken anten det er San Michele eller Latiano kan dei kunsten. Det er då løk møter løk. Om du ikkje tek den så tenkjer eg på smaksløkane som tek til seg smaken av løk frå pizzaen medan den smyg seg på veg gjennom munnen.
Det italienske kjøkken kan vera så mangt. Noko er ikkje eingong kokt eller varmebehandla. Desse godbitane skal vekselvis slurpas inn, delvis må tennene til. Spesielt på tentaklane til blekkspruten. Sitron friskar det heile opp. Og så må råvarene vera av beste kvalitet, men det får ein overlate til spisestaden ein besøker. 
                                
Ikkje alt treng å vera frå sjøen. Her eit døme på ei gryte med kjøt. Slit litt med minnet så eg kan ikkje seie for sikkert om det er høne eller kanin. Kjøtet har fått følgje i ryta av bukettar av artisjokk med ein ganske så smakfull topping, var ganske så dekorativt. 
Litt smågodt innimellom for å runde av eit måltid. Liknande deig som i vannbakkels med vaniljekrem med jordbær som pynt. Jordbær er aldri feil syns nå eg. Synd sesongen er så kort.
Sidan Meggi ikkje fekk bli med på gruppebiletet, måtte det rett og slett bli henne aleine. 

Her krøllar dei seg i skåla. Hadde dei ikkje vore spinn daude trur deg dei hadde krølla seg rundt tunga på dei dristige. Me var visst dristige heile gjengen.

Godt lag på Osteria di Porto i Savelletri. Og jammen spela veret og på lag, me sat ute og fraus ikkje.
Pugliansk versjon av pukkfisk?
Ikkje brent, bare intenst farga på eit eller anna vis. Om småbrøda hadde ligge i ein haug med svart kol er eg ikkje sikker på at me hadde funne dei. Velsmakande.
Crudo, rå sjømat finn ein mange stader. Her frå Alfredi i keramikkbyen Grottaglie.
Med gode råvarer blir det velsmakande minestronesuppe. Gryta ventar på fleire innhogg.
Kjøtet her er bare SÅ godt. Perfekt grilla av Il re di Carne (grillkongen). I utgangspunktet er det ikke slikt kjøt ein finn i dei fleste diskar i butikkar. Nøye utvalt er det, og tillaga av ein som kan sine saker.
Får me bare tak i gode råvarer, skal det nok blir eitt og anna italienskinpirert måltid. Får korte tida til avreide med det.