Translate

lørdag 17. juli 2021

Viktig med god tilgang på vatn

Litt juks får ein heller godta. Då me kom hit fredag for ei veke sidan, var det nærast mørkt. Me såg til med eit raskt blikk at alt var på stell. Ingen melding frå VigilNova gav uro for eventuelle toføtte uinviterte gjester.  Så var det ned til Pascalone og Meggie for siste nytt og mat.
Med den velkomst me får der, kunne ein tru det var nok i seg sjølv.
Men nei, her er mat og av super klasse. Pølser er normalt sett ikkje gourmetmat, men Pascalone sine er spekka med god smak og resultat av kjærlige hender i omgang med råvarene.

Sjølv om det meste stod greitt til her i huset når me kom på lørdag, så er her jo ein del å styre på med. Friskt godt vatn vert henta opp frå 135 meters djupne. Fint då når vatnpumpa funkar. Har vatnet først kome opp i dagtanken, så er me avhengige av at tankpumpa også vil gjera jobben den er etla til å gjera. 

Dei som har lese før på denne bloggen hugsar truleg ein føljetong om ein vaskemaskin og veldig ustabil spenning. Vaskemaskinreparatøren rådde til å skaffe ein litt enklare modell når det gjeld programvalg. Helst mekanisk styrte program. I dag er ikkje det så lett, blir jo putta inn elektroniske kretsar alle stader der det er ledig plass. 

Når det gjeld tatoveringar, så har eg sagt at når dei maktar å få til animert tatovering, då skal eg skaffe meg det. 



La Linia syns eg kunne vere bra i ein travel runde rundt på overarmen. Eg har alltid likt å symje, ein gong var eg faktisk ganske god. 

Hadi og eg tok oss ein tur til Stavanger Tattoo, ikkje for å få kroppskunst, meir for å vise kroppskunst. Brukt velfungerande vaskemaskin til salgs stod det i annonsen. Då eg snakka med dei for å gjere avtale, fekk eg beskjed om at maskinen måtte ned ei trapp. Kven skulle vel trudd at trappa var ei skikkeleg smal og bratt vindeltrapp. Totalt umulig å gå ved sida av ein annan. Så bratt at å gå etter ein annan var like umulig. Eg tek den på ryggen sa Hadi, og den som balanserte maskinen ned to etasjar i den hypersmale bratte trappa det var nettopp Hadi, på ryggen. 

Maskinen vart vippa over kanten, og kom seg greitt ned på bakken. Prosjektet med å få maskinen ut av bilen og inn i huset kjendest for oss omtrent like stort som to etasjar ned vindeltrappa. Med sekketralle frå nabo Linda var det ikkje noko problem å få maskinen inn og kopla til straum, vatn og avløp. Ei stund var eg redd for katta i sekken, for på første vask ville den ikkje ta inn vatn. Ja, ja, det må ha vore transporten som har tatt knekken på den tenkte eg. Ikkje eit sekund var eg innom tanken at tattoverringsstudio i Søregata hadde lurt på meg noko som ikkje funka. Treg er ein gjerne normalt, men nokre gonger kan eg vere ekstra treg. Då det ikkje kom vatn i vannkranane forstod eg kva det gjekk i. Når dagtanken er tom for dei 1500 litrane den rømer, stoppar tankpumpa, ergo ikkje noko trykk i røyrane. Heller ikkje i den røyren som forsyner vaskemaskinen med vatn. At Anne Marie har slik omsorg for det som veks her i hagen er jo bare fint, like til cisternen er tom og ingen seier noko om at det trengs påfyll. Få bare gang på pumpa i djupvannsbrønnen og igangsetjng av tankpumpe det gav vatn til vaskemaskinen. Dermed ser det ut til at me slepp å ta håndvask av tøy i eit par månader framover. Det er velstand dette. Innrettar ein seg går det greitt med grader nærare 40 enn 35 og. Her er ganske så godt å vera.

torsdag 15. juli 2021

Med god tru og gammal bil II

Det var godt og varmt heile vegen gjennom Tyskland. Lite eller rettare sagt ingenting var annleis ved grensepassering inn i Austerrike samanlikna med slik det har vore i normale tider. Bakkane opp frå Innsbruck mot Brennerpasset er bratte nok. Det er mange høgdemeter som skal tilbakeleggjast. Krev topp innsats både frå førar og bil. På Schønenberg må ein fram med kort eller setlar for å kome seg gjennom ein bomsstasjon. Litt merkelig i grunnen, for nokre mil tidlegare har ein alt måtta kjøpe Vignette til å klistre på frontruta, det gjev høve til å kjøre på landet sine motorvegar i 10 dagar mot ei innbetaling på 10 Euro. 

Ville automaten på Schønenberg ta kort; nei. Eg kom meg gjennom med ein setel og ho som kom etter kom og gjennom etter at eg hadde vore bak og putta på ein setel. Litt meir kjøring så var me der nærare taket av Europa både enn det me så langt hadde vore på turen og det me ventelig ville koma.

I tillegg til middag om det fram at det var meir enn varmt nok inne i Roomsteren. Displayet for klimaanlegget blinka og flakka som skulle det vore eit fyrverkeri i svart og grått. Ingen friskluftsvifte, ingen kjølande effekt av airkondisjon. Kan kje kjøra slik heilt til hælen sa sjåfør av følgebil. Når tempen ligg nærare 40 enn 35 og farten rundt 120 så blir ein meir enn hovudgalen om ein bare durer på. Vel inne på det italienske motorvegsystemet som er bare vel så bra som i Tyskland, tok me ein stopp i Brixen. Brenner Auto, som Møller bil på Forus. Dei hadde ansvar for både Folkevogn og Skoda. Det stod forresten ein politikledd Octavia i rekka av bilar som var parkert klar for service. Jau, dei skulle sjå på bilen, men den måtte nok står over natta om dei skulle gjera meir enn å sjå på den. 












På kartet fant me ein stellplatz i Santa Magdalena. På smale vegar gjekk det rett til himmels. Siste biten inn mot Elisabeth sin Stellplatz Gletcherhans var det både smalt og trongt. Men me kom då fram dei 5-600 metrane og vart vel tekne imot. frisk fjellluft, litt forskjell frå det nede i dalen og ikkje mindre i forhold til det me kunne rekne med når me ein eller annan gong kom fram. 












To dagar tok jobben med å skfite kupevifte, ettersjå og etterfylle klimaanlegg + eitt eller anna i tillegg som eg ikkje heilt forstod. Ferdig betalt og klar i bilen med nøkkelen for å ta siste jafs av vegen, dvs nesten heile Italia på langs. Kontrollpanelet for det elektroniske klimaanlegget gjekk heilt bananas. Det blinka i teks og tal. Etter ein time til på verkstad har det heile fungert. Me fekk fordelt sjåførane på dei to bilane med disponerte. Like før Trento vart det sovepause. Nesten for enklet å bare rette seg etter kjensla av å bli trøytt. 

Kort fortalt, rundt klokka 20:30 lørdag kveld låste me opp porten her i vårt vesle paradis. Ja me hadde nøklar sjølv. Vel inne på eigedommen fekk me med oss at her har vore varmt, lufta inne i huset var til å skjæra i. Men bortsett frå varmen var faktisk det heile på stell. Ingen muffa (mugg) på vegger eller tak, ingen spor etter firbeinte, ingen vond lukt. Det vart til at det aller mest nødvendige vart teke inn. Mesteparten fekk venta. Me måtte jo ned til Pascalopne og Meggie, og klokka halv ti er meir normal tid for middag her enn klokka fire om me reknar for normal middagstid heime. 


mandag 12. juli 2021

Med god tru og gammal bil I

Du hendelse, her har me venta lenger enn lenge, og så når me endelig kjem oss avgarde, så er det sjølve turen som tek lenger enn lenge. 

Første etappe til  Kristiansand gjekk fint. Rettnok var vekta på Krossmoen ute av drift. Gjev slik ro å vite om ein er overlasta eller ikkje. Sidan der ingen passasjer er i sete til høgre, blir det jo teknisk sett 75 ledige kilo for last.  Nokre av desse kiloa er jo brukt opp av føraren, men det er ein anna rekneskap. Ro for null overvekt fekk eg ikkje, men det låg ikkkje på meg som ei tung bør å vere uvitande. 

Den nye båten til Fjordline FjordFSTR var samanlikna med Fjordcat reine vidunderet å kome seg ombord i med ein litt større bil. Der ein før måtte rygge bubilen ombord, fekk ein nå kjøre heilt fram i baugen og så i fin sving bakover att. Lett å finne fram ombord var det og. Det hadde blitt tidleg ettermiddag då båten la frå kai. Nå var liksom turen til Italia skikkelig i gang.  Lunsj var bestilt og me hadde fast sete ikkje langt frå der maten var dandert for oss. Ingenting å seie på rettane, det heile var vel inspirert av tapas. Maten såg bra  ut og smaka desslike.Så langt var det heile ei god oppleving. Men ikkje om eg vil kalle det nokon god sjøbåt. Verre hadde det noko vore om ein var ombord på Fjordcat, men om ikkje oppkasten stod heilt i halsen, så syns eg det var på kanten av ubehagelig. Blir nok Bergensfjord/Stavangerfjord eller Superspeed når me skal heim att. På den tida har nok FjordFSTR gått i vinteropplag.Danmark har me fore gjennom før. Mest forgale å bare skunde seg vidare til Tyskland, men slik blir det fort når målet er heilt på hælen av støvellandet. 

Rundt 5 mil sør for Hamburg fekk eg ein telefon frå følgebilen. Det vart observert eit gnistregn under bubilen. Lite anna å gjere enn ved første høve å kome seg ut av autobahn.  Kan ikkje stoppe allestader heller, så etter ei lite stund fann eg ein stad der eg kunne parkere. NAF er jo med på all langkjøring for vår del. Har bare gode erfaringer med det. Når kjøretøy tek til å få nokre år på hjula, så er det alltid godt å vite at hjelpa ikkje er langt unna. Opp litt med blikket, der stod det jammen ein redningsbil frå ADAC. Eg melde på NAF sin app kva problem eg hadde med bilen. Nokre minutt etter kom det ut ein mekanikar ut frå ADAC verkstaden like ved der eg hadde stoppa. Sidan dette hende ein fredag, fekk me heile helga i Lüneburg medan bubilen stod på Ivecoverkstad og venta på reparasjon. Sjølve reparasjonen var ingen heksekunst, men det måtte deler til og akkurat dei delene hadde dei ikkje på verkstaden. Ikkje meir enn eitt år sidan bilen vart Eu-godkjend med kun 3 merknader; dei fann ikkje gul varselsvest, 2 heller ikkje vognkort og 3 varselstrekant.  Alt fans i bilen anten i skap på hyller eller i lasterom. 

Hotellet me tok inn på låg midt i sentrum. Me måtte faktisk inn i gågatesystemet for å koma dit med bil. Roomsteren fekk akkurat plass i innkjøringa. Vel installert kom trongen etter ein god dusj. Det hadde me jo ikkje hatt sidane me for heimefrå. Ikke akkurat topp stemning når det bare kom kaldt vatn ut av kranen. Fekk sagt frå etter ei stund og etter endå ei stund kom det røyrleggar på døra. Han sjekka både vask og dusj med same resultat, ikkje ein dråpe varmt vatn. Røyrleggarar har tydeligvis sine triks. Etter justering av nokre kranar i naborommmet kom varmtvatnet slik det skal. Litt etter det kom dei frå resepsjonen og lurte på om me ville bytte rom for same pris. Større rom og ikkje vendt mot gata slik det første rommet var. Me takka ja, og slik fekk me faktisk litt høgare standard men litt mindre historisk preg over rommet.

Det er vel dette ein kallar middelalderby. 
Like utanfor hotellet vårt låg denne minneplata i fortauet.
Sundagen tok me ein tur ut på Lüneburger Heide. Billaus landsby der ein måtte bruke apostlane sine hestar eller meir normale firbeinte skapningar. Mange kjørte hestekjerre inn i området, me brukte beina.
Det vart mandag og me var etterkvart klar for å fare vidare. Bubilen hadde fått dei nødvendige nye delene og var fit for fight for ferda vidare mot sør. I løpet av eit par døgn skulle det vere mulig å kome seg fram til den etterlengta plassen vår der sør i varmen. GJE GASS!!!!


søndag 6. juni 2021

Milepæl?

Inspirert av ein annan Pugliagal typeved namn Livar, tok eg til med blogging om liv og laden i Puglia for ganske mange år sidan etter at me skaffa oss dette huset ute på campagnaen. Jamnt og trutt har bloggen blitt lesen, ikkje nødvendigvis av eit aukande tal besøkande. Mer eit trufast publikum håpar eg.
Vanligvis brukar eg ikkje ver så oppteken av tal, men her kjende eg det kribla etterkvart som det runde talet nærma seg.

Ved passering 100000 er stoda som dette: 

Det er lenger enn det nokon gong har vore før sidan me sist var på plass på Cda Coltura.  Me er meir enn klare nå, og har faktisk skaffa oss billettar frå Kristiansand til Hirtshals med den gjæve nye båten til Fjordline: FJORDFSTR. 














På bare drygt 2 timar skal den ta oss over Skagerak og me kan ta ut på tidenes nedoverbakke. Frå Norge til Italia på globusene går det jamnt nedover, reknar med det er slik i verkeligheta og, for globusen er vel ein gjenskaping av jorda, bare i nokså liten målestokk.

Då ligg motorvegane framfor oss, Det er bare å gje på, så etter nokre slitsame døgn er me vel framme. Me kjører i kolonne, om ein kan rekne to bilar etter kvarandre som kolonne. Det gjekk fint i oppoverbakke i haust, så då går vel returen godt den og. 
Eg kjører først i bubilen. Den er såpass ruvande at det går godt å leggje seg på hjul etter den. Skulle me blingse og miste kontakten, så har me jo mobil. 
Pr i dag er det så langt eg veit ingen problem inn/ut av Danmark, inn/ut av Tyskland og inn i Austerrike. Litt meir usikkert når det gjeld inn i Italia. Akkurat nå er det mykje som tyder på at me må vise fram  resultatet av ein Covid19 test. Endå ein månad til å finne det ut. Test på Testsenter ved Scandinaviapark ved Flensburg er nok staden der me evt vil få utført slik test. 
Eg fekk dette svaret på spørsmål om nordmenn kunne testast på den staden.

Sehr geehrter Herr Hausken,

vielen Dank für Ihre freundliche Anfrage.

Selbstverständlich können Sie sich auch als norwegischer Staatsbürger an einer Teststationen testen.

 

Vel inne i Italia ved Brenner, fullvaksinert med resultat av fersk test, etter det må det bare bli velstand og godlyd frå både kjøretøy og sjåførar.

fredag 28. mai 2021

Håpar det snart blir gult også på kartet



Med god hjelp av utsendt fotograf, Gaute B fekk eg endå eit høve til å skrive litt om denne for oss kjære plassen.



Det var ein Roomster som skulle stått der ved porten. Så skulle eg ha låst opp, opna og trilla dei siste metrane ned mot tunet etter å ha tilbakelagt ikkje mindre enn 2984 kilometer med tillegg av eit par timar på Fjordline sin nye båt. Overnatting langs autobahn, rask kjøring sørover i eit tempo som her heime fort ville ført til tap av førarrett for kortare eller lengre periode.
Men så enkelt er det jo ikkje. Ser ut som vår del av Italia er gul, men styresmaktene i Norge deler rundelig ut med raudt i desse dagar når dei set farge på kartet for å illustrere reiseråda. Dette viruset som i varierande grad herjar rundt heile verda, både mellom dei som ikkje trur på det i det heile, og oss som ikkje ser anna val enn å rette oss etter det styresmaktene fastset. Heilt galt kan det ikkje vera det Erna & Co held på med, for enn så lenge har vel ikkje Norge vorte så forferdelig medfaren av faranger.












Men ingen må tru at det hadde vore rein ferie og bare avslapping om me faktisk hadde vore der me helt ynskjer å vera. Oppgåver står i kø. Kalking av murar lyser som ei av dei oppgåvene me bare må ta fatt på. Huset treng nok og ein omgang, men det går sikkert greitt om me må vente ein dryg månad før me er der. Kanskje eg skal prøve å rulle på den litt tjukke melka det ser ut som ein arbeider med når ein held på med kalk. Fugene på taket treng nok og ein ny runde for å unngå at fukt trengjer inn i taket via fugene mellom taksteinane. Elles ser det ut til at Anne Marie sitt bed er i god trivnad. Gyvel, yuccapalmer, aloe vera og pelargonia  klarer seg godt trass i mangel på vatn store deler av året. 

Her er lite brannfare og lite som fører til trivsel for insekt som spreier den frykta virussjuksommen Xylella. Giulia & Giulio gjer det som trengs, men som de ser på nokre av trea så har sjukdommen satt sine spor.  Stor beskjæring vart utført våren 2017, for 4 år sidan. Etter det har tilveksten vore rett så god, så me får høyre med dei to som steller på tomta vår kva dei meiner er trongen vidare når det gjeld beskjæring.  Nabo Lina var ganske så nedslått av både Xylella og Covid19 på ei og same tid. Det er starten på verdas undergang var ho ganske så sikker på då me sist i september var i lag med henne. 
På austsida av huset vårt har me eit par vinranker. For oss som ikkje lagar vin har det så langt bare ført til druesylt. Som enkle jærbuar er det kanskje like godt med sylt som med vin?
Kjøreplanen nedover er nøye berekna for å kome fram i løpet av opningstida på Taverna di Pascalone. Eit saftig stykke biff avrunda med tiramiso må vel vera ein fin introduksjon til nokre månadar med italiensk mat. 
Min karriere på kjøkkenet starta då eg som 8 - 9åring kokte makaroni og hadde ketchup på. Har jo sett etterkvart at utvalet av god mat er ganske så gigantisk. Makaroninivået er tilbakelagt. For god tilgang på slik førsteklasses mat kunne fort føre til at eg kunne bli endå meir gigantisk enn det eg alt er.  Men tru det eller ei, Middelhavsmaten har så langt bare ført til vektpil i rett retning for min del. 

lørdag 3. april 2021

GOOGLE æ dar tiare enn okke

Ei sanning med visse modifikasjonar rett nok, men siste nytt frå lufta er det. Kvart minste livsteikn er viktig.  Kva er så nytt her i forhold til førre bilete? 
Der bassenget stod utfor treet på høgre hjørne av huset, der er det no bare ei biltemapresennning som skal vere underlag for bassenget når det ein eller annan gong skal setjas opp og fyllas med krystallklart vatn frå eigen brunn.
Skodaen vår, som måtte til Norge for å bli EU-kontrollert, den finn snart vegen sjølv frå tomta vår og ned til Meggie og Pasqalone når den ikkje får vere med oss heim til Norge. Forresten gjekk bilen gjennom kontrollen utan ein einaste merknad.
Her står bilen trygt bak høge murar, her forsvinn ikkje batteriet når kjeltringar finn høve til det. Her blir batteriet tvert om teke vel vare på av Pasqale. Før me kjem nedover brukar han å sjekke tilstanden og lade om nødvendig.

Elles syns eg det er interessant å sjå talet på klikk korleis det aukar:
Pr dags dato er det 98616

mandag 15. mars 2021

Med hugen vend sørover

Der  heng det ein clementin, frisk, fin og fristande. Trur nok den hadde selskap av mange andre som har blitt plukka av nabo Lina eller av Julio og Julie, dei to som steller på tomta når me ikkje er der.  Det er forresten dei som haustar oliven i sesongen og sørgjer for at olivenbæra får skyss til eit oljepresseri og blir omgjort til olio d'oliva extra vergine.  Om eg ikkje tek feil vart det 30 liter på oss siste året. 

Takk til Signe og Gaute som tok seg ein tur ned til låglandet og gav oss med det ein ide om korleis det ser ut på eigedommen vår akkurat nå.

Er ikkje heilt nøgd med tingenes tilstand. Likar lite det der med at me ikkje får reise, men ser heilt klart at slik må det vera. Når me ikkje kan vandre rundt i hagen og gle oss over vekstene der, då får me finne andre måtar for å ta ut lengten. Rett nok aldri nok, men betre enn ingenting.
Plantasjen på Bryne kunne by på fleire slag sitrustre, delvis med frukter og delvis med blomar. Låg ikkje heilt til rette for ei vandring mellom desse, men næring for lengten det gav dei.



Blir nok ikkje mykje olivenolje frå desse buskane. Prøvde ein gong med eit par slike tre. Tok mindre enn eit år å ta knekken på dei.
Hadde ei stund ein tanke om at siste del av mai kunne vera rett tid for avreise sørover. Når me ser korleis det går med vaksinering, er eg redde det kan ta lenger tid før Giottiline og Roomster kan trille ombord i FjordFSTR for så å ta fatt på dei 2600 kilometrane  frå Hirtshald til Latiano. Og ver du sikker, den dagen reiseråda ikkje lenger frårår reise, då er me klar.

søndag 14. februar 2021

Meir enn ein neve "neve"

Me har kjørt forbi Taranto, Grottaglie og Francavilla når me passerer dette skiltet. Denne ruta er ikkje den normale verken når me kjem eller når me reiser heim, men eit par tre gonger og litt til  har eg nå reist forbi her likevel. Det var forresten like ved her at eventyret vårt med hus i Puglia tok til. Nokre få kilometer sør for Francavilla var me og såg på eit hus, men det fall ikkje heilt i smak. Me er mykje meir fornøgde med huset på Contrada Coltura.

Slik tidene er no for tida, er det heimekontor som gjeld. Å ta ei reise virtuelt er slett ikkje umogleg og hjelpemiddel har ein. God linse på mobilen har eg og, men rett og slett ikkje nok til å forevige dagens veg og føreforhold i Francavilla, Latiano og Mesagne.  Kven skulle vel trudd at dei nede på hælen av Italia bortimot har meir av det kvite stoffet enn me har her på Vigrestad.
Eg er ikkje kar om å finne utav akkurat kva plass i Latiano dette biletet er tatt. Har kanskje ikkje gjort klar nok avtale med fotografen. Skulle nok fått hen til å røpe kor biletet er tatt. Fotografen jobbar forresten i BrindisiOggi.it
Som de ser er her nok til eit fint dekke av kvitt. Kunne sikkert blitt snømann av det og, men så langt eg ser, har ingen gjort seg nytte av den ideen. 
Blir nok ikkje så mange dagane til vårveret tek over. Får heller vere at eventuell våronn for vår del må tas her på Vigrestad. Blir nok langt utpå sommaren før me stikk sørover. I mellomtida får me halde armen klar for stikk her lokalt.

lørdag 6. februar 2021

VigilNova i aksjon

Der kom meldinga frå VigilNova, vaktselskapet me har gjort oss avhengige av for å sikre eigedomen i Puglia. Det er då eg tenkjer eg skulle ha lært meg italiensk, men av ein eller annan grunn har det ikkje latt seg gjere.

 Buongiorno,

la presente per informarla che in seguito ad un' allarme alle h. 09:27, la pattuglia constatava che la zanzariera della finestra adiacente alla porta, era rotta e si trovava per terra, il resto era tutto chiuso e non si riscontravano altre anomalie, informavo di tutto ciò la sig.ra Megghi. Allego foto.
Cordiali saluti

Det var helsinga, og eg såg for meg det verste. Verre enn verst kan det jo ikkje bli, så då er det like greitt å gå for det verste med ein gong. Ved nærare lesing plukka eg opp dette med zanzariera som eg veit betyr myggnett. Kunne det vera at det slett ikkje var tobeinte som hadde vore på ferde. 
Etter ein samtale med Meggie fann eg ut at det går an å ta det heile fullstendig med ro. God varme der sør, ikkje mindre enn 15 gode grader.  Ganske så stor kontrast til under  - 10, som me har hatt dei siste morgonane. Heldigvis har me ikkje vind, men det har dei hatt i Latiano. Veldig kraftig vind etter den godt informerte kjelda eg har.
 
Ho insisterte på å ta turen oppom huset vårt, for å forsikre seg om at alt er vel. Kansje det bare var ein ganske kraftig utgave av Eivind beinlaus som har vore på ferde.


torsdag 7. januar 2021

Diagnose: Pugliafan

Får ein ikkje reise fysisk akkurat nå, så fins det andre måtar å kome litt nærare huset vårt i Puglia.

Ogen i stova der nede er grei nok, men me har vurdert meir enn ein gong å skifte den med noko litt finare som også er lettare å fyre og gjev noko betre varme. Facebook sin marknadsplasser er ein fin plass for funn, og nå trur me at me har gjort eit slikt funn. Reintbrennande Scan omn kjøpt brukt i Egersund. Bør vere med og gje god varme der sør på tider der naturen ikkje gjev den varme ein måtte trenge.

Når det gjeld reise sørover som før eller seinare vil finne stad, så reknar me med at mobil karantenestasjon med vil du vere med så heng på Roomster blir det som er mest aktuelt. Roomsteren som fekk seg tur nordover for å bli sjekke utfrå Eu-sine krav til personbilar, den stod prøven med glans. Dei tre sylindrane som tok Anne Marie nordover med eit forbruk på 0,48 pr mil, dei skal få dra bilen vidare inn i framtida. Nå med stempel på at den er godkjent og det med 0, eg gjentek 0 feil. Slett ikkje verst til å ha lagt bak seg ikkje mindre enn 190000 kilometer. Nye to år i Puglia ventar, og ikkje ser eg noko som skal vere til hinder for det.

Den nyinnkjøpte gamle omnen kunne fort hamna bak i Roomsteren på veg sørover, men der er det visst opptatt. Eit anna Facebook kupp tek mykje av plassen bak i Roomsteren. På grunn av veldig varierande spenning i straumnettet på Villa Felizia, har me blitt tilrådd å skaffe vaskemaskin med mekanisk programval. Nyare maskinar har ofte elektronisk val, og printkorta som styrer programma på desse nye maskinane tåler ikkje spenningsvariasjonane. Då vart en nyrare brukt eit godt alternativ trur me. Etter å ha gjort teneste eit par tre år på Royal tattoo skifta oppvaskmaskinen eigar. 2 etasjar i ei smal vindeltrapp av stål vart første etappe på vegen frå Stavanger til Puglia. På ryggen av Hadi kom maskinen seg trygt ned dei to etasjane, faktisk var trappa så trong og bratt at me fann ikkje råd med å bæra den to i lag. På grunn av bilfritt sentrum i Stavanger fekk vaskemaskinen ein tur nerijøå Søragadå itte an Johan. I påvente av komfortabel transport i stabilt seideleie ventar vaskemaskinen tålmodig på dagen då den skal lastas i romvidunderet på 4 hjul.


Me kunne nå klart oppvasken for hand, men når høvet baud seg, fekk me god erstatning for den oppvaskmaskinen som den høge spenninga i huset vårt tok knekken på. Desse små maskinane som passar der større maskinar ikkje får plass, kostar fort det same som dobbelt så store maskinar. Men så er vel teknikken som driv det heile meir eller mindre den same. Me skal nok få smyge denne inn på eine eller andre måten. Vekta er ikkje avskrekkande og volum er ikkje verre enn at den smyg inn både i bubil og i Roomster. Ja ikkje begge på ein gong då, må noko ta ei avgjerd før turen sørtover tvers gjennom Europa startar.


Omnen me fekk tak i, er heldigvis liten nok til at den smyg seg fint inn lasteluka på den mobile karantenestasjonen. Litt baktung blir kanskje bubilen, men sikkert ikkje meir enn at det vil gå greitt.









Så ser det ut til at Fjordline vil få Fjord FSTR i drift når bare trafikken mot Danmark tek seg opp att. Fjordcat, den tidlegare hurtigbåten mellom Kristiansand og Hirtshals var ikkje det eg vil kalle sjøsterk. Mest kvar gong etter å ha reist med den, lova eg meg sjølv sterkt og tydeleg at dette var siste gong på slikt eit eventyr over Skagerak. Verste gongen var då eg etter å ha åtvara Hadi som ikkje er særlig vane med sjø at han lett kunne bli kvalm. Me tok opphald ute på eit lite dekk rett bak brua. Det enda opp med at det var eg som fekk mata krabbene.

Den nye båten er mykje større og eg reknar med den tåler mykje meir bølger før det blir direkte ubehagelig. Gledar meg til å prøve nybåten, og så ser det ut til at overfarten blir betydelig rimelegare enn om me skulle tatt turen med Superspeed frå Colorline.


fredag 1. januar 2021

Kva byr dette året på?

For ei veke sidan, 23. desember snakka eg med Palma. Første samtale eg hadde med henne fann stad 23. desember 1997. Etter den tid vart det mange treff i samband med det samarbeidsprosjektet me på skulen var heldig å få til gjennom Comenius-systemet, eit felleseuropeisk prosjekt for mellom anna internasjonalisering i skuleverket. Samarbeidet med Scualo Media Statale Dante Alighieri i Brindisi førte for min og Anne Marie sin del til ganske så stor interesse for regionen der sør på hælen av Italia.

Oktober 2012 tok me steget og fekk tileigna oss ein liten del av landet, 8,5 mål land, eit lite nyopppussa hus på 80 m2,  forno a legna (vedfyrt pizzaomn) høyrer med, likeeins eige vatn frå borebrønn.

Som vel dei fleste har fått med seg er det ikkje så lett å gjere seg nytte av staden i desse dagar, me får håpe på betre dagar etterkvart.  Me er jo gamle nok til å vere prioritert når det gjeld vaksine. Om Italia etterkvart kan bli nedgradert frå raudt til mindre restriktivt nivå, sjå det må me bare vente på og sjå.

Meggie og Pascalone har det bra for sin del, men restauranten måtte dei stenge 26. oktober.

Lina næraste nabo og Andrea son hennar har det bra.


I dag tidleg på første nyttårsdag fekk eg telefon frå Giulio, han som sit på traktoren,  med ynskje om godt nytt år. Me har ikkje særlig felles språk, men at han ynskte godt nyttår det forstod eg. Han kunne også fortelje at det står klar 30 liter olje for oss frå oliventrea på olivenlunden vår. Gulio lurte på kva tid me kjem nedover, juni, juli er forsåvidt mulig sa eg, men det avheng av forhold me sjølv har lite herredøme over.

Roomsteren vår står klar her i gardsrommet for Eu-kontroll på mandag 4.januar. Den fekk så mykje service hos AutoPro før me for nordover at eg blir overgitt om verkstaden her finn feil av betydning. Etter kontrollen kan me hiva oss i bilane straks det er klart og Italia igjen blir nedgradert frå raudt til eit lågare nivå.  Det blir nok fort til at me kjører nedover med både bubil og Roomster. 

2950 kilometer, bare for å snu.
Gjekk fint nordover i haust, då går det vel like greitt å snu retninga. Fint å kunne pakke med seg alt ein treng på sjølve turen, endåtil kjøkken og soverom. Blir jo som å bli frakta sørover i ei ganske smittefri boble.
Me lengtar og gledar oss til turen sørover kva tid det nå enn måtte bli.