Eg lurer meg avgarde ein liten tur.

 Det er stritt å vera pensjonist og vera heilt avhengg av å finne ok dagsprogram ein heil sommar.

Temperaturen er det siste eg skal klage på. Ikkje mykje anna heller som treng føre til jammer og elende.

Min far hadde aldri fred på seg til å feriere heime. Der me budde oppå Handelslaget, var det slik at vegen var fryktelig kort om noko stod på på arbeidet. Slik fekk eg det inn nokså tidleg at ferie, det er å reise bort. Sør-Norge rundt og på kryss og på tvers. Alltid med eit besøk hos tante Thea i Eilert Sundts gate 11. Det var i den tida Danmarksturar vart meir og meir vanlig, men ikkje eg. Bare syster Ingunn fekk seg ein Danmarkstur rett før motorferga Skagerak gjekk ned sommaren 1966. Mor, Oddvar og eg var tilbake på Evjetur i telt medan Ingunn og far tok seg ein svipptur til Danmark.

Første utanlandstur for min del vart i 1975. Då var det Vest-Europa rundt med Interrail. Ein del turar har det blitt etterkvart, både aleine og i godt lag. Normal Sydentur har det endå ikkje blitt noko av, men Sydentur meir enn god nok likevel. Etter å ha vore heime på Vigrest som det vel heiter frå nå av etter EBH si utsegn,  melder abstinensen seg. Villa Felizia kviskrar ikkje, her var ikkje ørens lyd å få lenger. Så ille vart det til sist at eg måtte til og leite på nett. Og jammen fann eg det eg leita etter. Tur til vårt Syden i 2 veker. SAS til fram og tilbake til Roma Fiumicino. Når Lufthansa la ned flygingane frå Sola, vart det rett og slett Luftstansa i forhold til det selskapet.  Frå Fiumicino blir det leigebil,  ein Fiat 600 med automatgir. 

560 kilometer til huset vårt, men sidan eg må opp midt på natta for å nå avgang frå Sola kl 06:00, har eg bestemt meg for å stoppe litt aust for Eboli. Det er langtnok å kjøre 3 timar etter ein dag som kjem til å starte så tidleg som den gjer.

Dagen etter er det ikkje mange timar att å kjøre siste biten fram til Latiano. Fine vegar gjennom fint landskap.

Fint å gå tur i Haugstadskogen der stien slynger seg mellom forakta stammar av sitkagran. 

Ikkje mindre fint å få seg ein eller to daglige turar langs olivenlundane i Puglia. Xylella har øydelagt mykje, men i området vårt har folk teke tak i problemet. Store område med sjuke tre er sanert og det er planta i nytt. Frå å vere eit ganske så deprimerande syn har det blitt eit syn som ber bod om håp. 

Hos oss vart 14 gamle tre fjerna og erstatta med 22 nyplanta, i tillegg til at det frå kvar av dei 14 stubbane er teke vare på ein kraftig renning som faktisk er i ferd med å bli eit lite nytt tre. Rik blomstring på dei nye kvistane frå den gamle rota. Litt forsiktigare blomstring på dei unge nyplanta trea. Blir spennande å sjå om all blomstringa på oliventra blir noko meir enn blomstring.

Anne Marie som let seg skræme av varmen der sør, har bedt meg plukke mandler. Men det er slett ikkje noko eg har fornøyelse av. Mandelbotn med gul krem er nærast favorittkaka mi, men det let seg jo gjere å kjøpe mandler. Uansett var det så liteå sjå på trea i mai at me kan ikkje levere til knekking. Skal ein leverer til knekking må ein opp noko i volum.

  

Varmt kan det bli, på tirsdag førstkomande er det meldt 39 gr, og det kan vel seiast å vera nok. Trur slett ikkje eg skal frysa. Elles ser eg på Il Meteo at temperaturen komande dagar er pluss minus 35. Reknar med noko omtrent der frå 4. til 19. august og.

Heime er framleis heime

Etter nesten 2 månadar i vår andre heim med adresse "casa a strada senza nome, 72022 Latiano, Brindisi, Puglia, Italia" kjenner eg takksemd for å vere på plass i Grønholsvegen  H0205. 

Turen nordover gjennom Østerrike, Tyskland og Danmark gjekk fint. Bilen oppfører seg fint det. Ikkje eit einaste rusk i forgassaren. Alle ladestolpar fungerte, og ikkje er dei vanskelige å finne heller. Lad når du må, er eit godt råd som går ofte igjen. Så spørs det kva du må. Kan like gjerne vere at ein må på do. Då blir det ofte utnytta til ei lite ladestund på kanskje bare 15 min når ein først har  ein dostopp.

                   

For å gjere heimreisa litt komfortabel bestemte me oss for å ta den med 3 overnattingar undervegs og siste overnattinga ombord i Bergensfjord. I Bussolengo like nord for Verona tok me inn på L'Upupa, ein B&B på eit digert gartneri.  Sara vertinna der har alltid vore veldig hyggelig. Gode rom, fredelig plass. 5 minuttars gange derifrå ligg det eit idrettsanlegg. Og i tilknytning til det anlegget fins der ein pizzarestaurant. Sist me var der bventa me oss ikkje så mykje. Vart helst overraska då nære på verdas beste pizza kom på bordet. Dit ville me tilbake, og smaken skuffa ikkje. Sidan det var lørdagskveld fekk me i tillegg med oss eit yrande folkeliv. Eldre som oss, ungdommar og barn. Fulle bord heile tida. Også eit langbord med pass til sikkert 30 gjester. 

Mykje trafikk langs vegane når ein nærmar seg Bologna.  Vidare nordover blir det mykje aktiv kjøring. Sidan me kjørte gjennom Østerrike og søre del av Tyskland, slapp me trailertrafikken. Men mykje innsnevringar på grunn av vegarbeid og eit utall av tyskarar og østerrikarar på veg heim etter helgeturen gjorde sitt til at eg tenkte, aldri meir på ein søndag. Og om så det skal bli ny søndagstur der, så må ein  nok bare akseptere at det samstundes blir ein tolmodighetsprøve. Turen til Würzürg var ikkje så lang i mil, men jammen lang nok i timar. 

I 7.etasje her var me høgt heva over all jordisk uro nede på gateplan. Grei frukost. Litt brent bacon, men elles heilt ok. Fint og å sleppe å kjøre heilt inn i sentrum for å overnatte. Då er det lettare og ikkje minst raskare å kome seg vidare neste dag.

Denne kjempa av ein bubil hadde vore gild å hatt. Trekk på alle 4 hjul og utstyrt med alt du treng, truleg både vaskemaskin og tørketrommel ombord. Men så er det prisen då.  Messetibud rett nok, men framleis noko dyr syns eg.

Tesla plasserer ofte sine ladestolpar i nærheten av Mc Donalds, Kentucky Fried Chickens eller likande. Då profiterer dei på kvarandre. Den knasande lyden av frittert deig rundt kyllingkjøtet har eg lenge likt. Sjølv eit besøk for sikkert meir enn 20 år sidan på ein KFC i London til lunsj ein dag klarte ikkje å setje skrekk i meg. Me fekk mat me vart samde om måtte ha vore noko som låg att frå dagen før og som hadde blitt varma opp att. Nå er det sjølvbetjening som ser ut til å bli den store bøygen. I det minste er systemet lite tilpassa 70 år gamle gjester på heimveg frå Puglia til Jæren.  Men straum det fekk me der i Bispingen, og sidan Bispingen ligg litt sør for Hamburg var det kanskje solstraum me fekk kjøre vidare på. Eller kan det ha vore straum frå Sira-Kvina? 

Me hadde god tid og det vart det ein stopp på City GrossMarkt i Flensburg. Der er det alltid mykje å finne, og fant gjorde me, både til den eine og den andre. Id7 var full nok då me tok vidare mot Hirtshals. Alle holrom vart utnytta. Mengdemål på det me hadde med oss får vera dei 6 store handlevognene me lånte hos naboen for å få tinga våre opp frå garasjen då me hadde kome heim.

I

I Hirtshals viste det seg at billetten faktisk stemte denne gongen. Eg klarte rett og slett kunststykket å møte ved innsjekk til rett tid på rett dato. 

Siste øving vart å kome seg ombord, finne seg eit bord i buffetrestauranten og deretter finne rett lugar. Lugar i rimeligaste kategori, men ikkje verre enn at der var 2 senger. Det vil sei, når døra vart opna var det akkurat plass til at 2 personar kunne kome seg inn på den vesle golvplassen der var. Kompakt bad, mest som i ein bubil av normal klasse. Og så ei heil enkel seng innerst i rommet, eller kanskje ein heller skulle sei kottet. Så her er det me skal me slappe av siste natt før me er heime tidleg om morgonen og klar for  bryllupsfeiring på kvelden. Det hadde jammen vorte trongt om ikkje det var for senga som var felt inn i taket. Når me fekk dradd ned den var det i det minste 2 enkelt senger å fordele seg på. Stige opp til taksenga, men ingenting å halde seg i på veg opp eller ned. Eg sa det då og gjentar gjerne nå: Slik lugarplass burde dei ikkje selgje til folk på 70. Ein blir jo ikkje smidigare med åra. Men då blir det endå ein ting å passe på i samband med handel av billettar. Pass på å møte på rett tid på rett stad og sikre deg ein stad å ligge nedpå som ikkje krev akrobatiske evner når du skal legge deg eller stå opp. Gamle menn har ofte ei tilleggsproblem, hyppige besøk på veslehuset i løpet av natta. 2.gongen eg vakla meg ned stigen får å late vatnet, gav eg opp, vart litt tidlig morgon, men eg fekk med meg Jærkysten medan Bergensfjord på stille sjø nærma seg innseglinga til Tananger. 

Så får eg litt å rive meg ut på når me endelig er heime. Huset ein bare ser taket av like bak sanddynene, skal få nytt tak. Det er Mona og Tor Sveinung si hytte. Blir liksom det heilt motsette av vår hyttedraum. Kortreist hytteferie i motsetnad til vår stad som er litt meir langreist.

Mona og Tor Sveinung held jo til her i Stokkelandsmarka. Om det ikkje var for kryssing av Jærbanen der det jo kjører eit og anna tog innimellom, så kunne ein gått til fots på ein dryg halvtime. I Stokkalandsmarka kom det forresten ein ny innbyggar medan me var sørover. Me gledar oss ein heil haug til å helse på henne. Oda og Helge er foreldre, William er storebror.

Heimreisa vår vart tima etter planane til halvsyskenbarnet mitt.  I ein alder av nesten 70, har Aslaug gått hen og forelska seg så ettertrykkelig at det resulterte i vigsle i Ogna Kyrkje og fest på Ogna scene etterpå same ettermiddag som me kom heim frå Italia. 

Godt for Aslaug at Even var like betatt. Gildt å få vere med og feire ei slik hending.

Returplanar til Latiano har me. Men endå ikkje datofesta. Me får tilpasse oss det som skjer i familien. Blir trulig i slutten av august eller heilt i starten av september. Dette året var det rik blomstring på oliventrea våre, men kva sommar det blir veit me jo ikkje. Det kan bli ein del oliven av det, evt litt olje, men det får me vente med og sjå etterkvart.

Om me reiser over til Danmark med Fjordline på nattbåt, veit eg iallefall at eg skal ha noko anna å oppbevare meg i enn eit nærast kott der ein lyt vera  røynd sirkusartist for å kome seg oppi og utav senga. Alternativet kan jo vere kateter. Det har eg jo mykje erfaring med.

Hett, men ikkje nødvendigvis godt.

Her har varmen kome etterkvart. Ei av dei første nettene eg var her sist i april var det frose på tak og vindu då eg skulle ut på morgonen å kjøre. 

Gradvis har det gått over til norske sommartemperaturar. Nå er det helst meir. Tett opp mot tropenetter og dagtemperatur heilt oppi 32 grader. 

Nydelig kveldslys over nyplanta oliventre. Plantesjukdomen xylella har fore stygt med mange av oluvenlundane her, men nå etterkvart har det kome dit at store område blir rydda. Deretter blir det planta nye tre. Sjølv om det nok vil ta år før det løner seg, så er det godt å sjå at folk gir ikkje opp. 

Her er påbod om å klippe graset innan 1.mai. At det er nødvendig fekk me prov på i går. Me var på handletur heilt til Otranto. På heimveg såg me det røynte ganske heftig mellom oss og San Vito. Tenkte iķkje så mykje på det før det vart mørkt. Då vart det mest som ein ekstra solnedgang. Etterkvart kom det brannbil til og det heile roa seg. Litt ubehagelig når det heile går føre seg bare ein halv kilometer frå huset vårt. Men her er det både klipt og horva, så elden hadde nok ikkje så lett fått tak.

Når det gjeld oliven, ser det ut til ar det kan bli noko avling til hausten. Eg har aldri før sett så rik blomstring på våre tre. Me kan jo håpe i det minste på nokre kanner olje frå eiga avling.

Bilbyen San Michele på sitt beste

Me fekk ver med vennene frå blokka vår heime på Vigrest på Sushi i Martina Franca. Eg har ikkje allltid vore like begeistra for slik mat. På besøk hos Knut i Namsos vart det hamburger på meg etter at Anne Marie og Knut hadde ete opp både sin sushimat og min sushimat. Men der,  ved torget i Martina Franca smaka det godt, så godt at eg fekk lyst å koma tilbake dit. Har vore der før eingong ilag med Lill Karin og Gaute.  Denne gongen var det som takk og betaling for limousinservice i samband med eit bilsalg. Har ein skaffa seg hus som ligg litt langt frå allfarveg,  treng ein fort hjelp med skyss når ein skal kvitte seg med ein bil. 

I 2013 var eg for første gong på AutoPro San Michele. Ein liten verkstad nokså sentralt i byen. Verkstaden heldt til i ganske gamle, små lokaler. Giottiline måtte få hjelp ute langs fortauet. Rett og slett så lågt under taket at bubilen ville fått skrelt av taket om eg hadde prøvd å koma meg inn. Kva som var  gale med bilen hugsar eg ikkje, men datering av biletet viser dette hende på vår bryllupsdag, faktisk på 30 årsdagen for det som skjedde i Vikedal kyrkje 16.juli 1983.

Sjølv om lokala var små og det var lågt unde taket, merka eg meg ein utrulig orden. Kvite fliser på veggene gav like mykje assosiasjonar til eit tannlegekontor som til ein bilverkstad. Fekk tiltru til Antonio som i alle åra etterpå var min kundekontakt.

Etterkvart flytta AutoPro inn i nye mykje større bygningar eit par kilometer ut frå sentrum av bilbyen. Det reine ryddig inntrykket tok dei med seg. Etter dette biletet frå heimesida til verkstaden, er det byggt på slik at sjølve bygget no er dobbelt så stort.

Ei ganske så viktig side ved drifta av AutoPro må vere sal av bruktbilar. Ikkje mindre enn rundt 300 i talet står oppmarsjert ute og med dei aller finaste bilane inne. Då Gaute fortalte dei skulle kvitte seg med bilen sin, tenkte eg Antonio kunne vere rette mannen å ta kontakt med. Me møtte fram i kundemottak. Utan å legge merke til kva som stod på disken spurte eg etter Antonio. Han fekk eit litt rart uttrykk han eg spurde, vart liksom litt perpleks. Det vart jo eg og då han sa: Il e morte.  For ein månad sidan døde Antonio. Han vart hedra med bilete og blomar på resepsjonsdisken. 

Mitt siste møte med Antonio vart i november 2025. Då fekk eg utlevert i Bari ein einøygd Panda. Antonio sette i ny hovudlyspære for 10 Euro, arbeidet inkludert.

Det vart bruktbilsalg av det for Gaute og Lill Karin sin del og. Så då handelen var unnagjort bar Lill Karin så mykje setlar i taska si at ho mest måtte bruke skoskei for å få setlane på plass inni veska.

Bonde på halv deltid

At eg skulle bli ein slags bonde og drive med maskinstasjon, det er meir enn eg skulle trudd om meg sjølv. Nå veit eg jo at skal ein drive skikkeleg som bonde, så må der meir til enn den innsats eg legg for dagen her på våre 7 1/2 mål tomt sør i Italia, nærare sagt Puglia. Gateadresse "Casa a strada senza nome" som dei skriv på kvitteringa når me betalar for vakthald til The Rangers. Å lage rampe for å få inn Hondaen som driv klippeaggregatet er ikkje noko problem. Tenkte nok eg måtte demontere for å få inn i bilen, men den kjørte like fint inn i Id7 som den tidlegare har gjort i Kodiaq. Bare litt justering av handtaket så gjekk det heile fint.

Planen var at gjesterommet skulle bli okkupert av venner i 10 - 12 dagar. Streik i Lufthansa, prishopp på drivstoff til fly og sjukdom i nær famile hos gjestene førte til endring i planar. Nå har dei turen hit til gode. Likefullt blir rommet dei skulle hatt pussa opp. Einaste rommet i huset der taket flassar. Veggene og for den del. Pascalone frå Taverna di Pascalone stilte med mann som ville ta på seg arbeidet, Rocco heitte han. Han gav eit tilbod og nokre dagar etter kom han i lag med eit par arbeidskarar som skulle gjere sjølve jobben. Pussing og maling innandørs i tillegg til pussing av ein del av ytterveggen inn mot soverommet. 

Me håpar det held. Dette var etter pussing. Til sist fekk det eit strøk maling, så nå ser det ganske fint ut.

Basseng må ein ha. Ein del styr med å få det montert og ikkje minst for å fylle i dei 26000 litrane vatn det rømer. Solmatter til oppvarming om temperaturen skal bli slik at eg eg ser syn på å dyppe lekamen i væta. 

Her er ein del koplingar som skal halde tett. Eine solmatta fekk ein sprekk, så den måtte koplast frå. Er eg heldig klarer eg å lappe. Om ikkje så kan du seie den eine matta som held tett vart akkurat dobbelt så dyr. At det hjelper er ganske sikkert. Ein av dagane når det var full sol heile dagen auka temperaturen med 4 grader. Kalde netter gjer at det fort  blir 3 gr opp om dagen og så ned 2 gr i løpet av natta. Då tek det ein del soldagar før behagelig badetemperatur er oppnådd.

Lita snor kan laga mykje trøbbel. Å løfte maskinen inn i bilen aleine er meir enn eg kan klare. Då vart det pause i arbeidet til startsnora hadde blitt fiksa. Og eg måtte halde gang i Hondaen til den hadde tatt seg inn att i bilen.

Her var meir nok av gras å ta av. Etter startsnorfiksing var det framleis rikelig å ta tak i for klippeaggregatet. 

På veg til vårt jordiske Paradis

Det er langt å kjøre frå Hirtshals til Cda Coltura. Mest som  vegen blir endå lengre når ein kjører aleine og ikkje kan dele på kjøringa.  Tanken var å ha ei overnatting i hus og så ta den andre sovinga i bilen. Viste seg forferdelig fort at det var ein dårlig plan. Frå Hirtshals til Bispingen gjekk det igrunnen godt unna, men så er det heller ikkje meir enn snautt 60 mil. Lading på Tesla, rolsemat på KFC og så fekk eg plass på eit bittelite hotel der adkomst til rommet skjedde via branntrapp i vindel.  Heime går me bare ut den type trapp.  

Veldig tidleg kveld, så utsjekk vart faktisk om ikkje midt på natta så jaffalt dobbelgrytidlig morgon. Tok avgarde alt kl 03:00. Fint med stille start av bilen, så vekkjer ein verken vertsfolk eller andre gjester i det ein fer.

Lurt å kome seg fort avstad. Neste dag stoppa eg først då eg kom til Tiby hotel i Modena. Då hadde eg tilbakelagt 125 mil. Kjende meg ikkje så trøytt etter den kjøringa, men nok er nok. Har budd på det hotellet før og syns eg får godt igjen for det ein må betale. Ekte PIZZA i nabohuset og så bar det i seng. Normal morgon når det gjeld oppvakning, vel i tidlegaste lagt for mange, men normalt for meg. 

Hadde meg ein runde på byen før frukost. Lar meg imponere av barnesko i størrelse ca 6 mnd. Skulle tru det var nok med sokkar då, men her er det altså sko som bare skal vera på men  ikkje skal gås med. Dei får nok salg og, for butikken har eksistert i mange år. 
Fekk med meg rikhaldig frukost. Vanlig brød og påleggsmat, og sikkert 20 ulike kaker. Ikkje kremkaker, men saftige og tørre kaker om ein annan.  Det er visst slik sunn frukost er i Italia. Høyrer nok med i Middelhavskosthald. 

Opprinneleg hadde eg tenkt å kjøre på direkten frå Modena til Latiano, det er 83 mil på veldig gode vegar.  Men dei to føregåande dagane melde seg fort. Eg har veldig lett for å ombestemme meg, og det gjorde eg. Omtrent halvvegs tok eg ei overnatting i Vasto, og det trur eg var lurt.

Det gjekk akkurat å kome inn og ut i denne gata. Då eg hadde parkert måtte eg krype over på passasjersida for å kome ut. Det var då verten gav eit lurt råd. Set bilen slik at døra opnar inn i eit innhykk i veggen der det er ei utgangsdør. Det var mykje enklare.

Her var det lite vindu. Bare eit høgt på veggen over hovudenden av senga, kanskje 15 cm høgt og i heile bredden av rommet. Opp og ikgjen med moter og brytar ved senga. Elles var det store blanke  keramiske fliser med kraftig blomsterdekor på veggen. Ville ein ha utsikt mot natur, så fekk ein heller ta seg ein tur ut på brinken, og der mangla det ikkje på utsyn.

Likar ikkje å kome fram i mørkna til tomt hus. Kanskje  tidlegare erfaring har ført til. Ikkje for det, då eg var liten var eg ikkje akkurat den som var tøffast i møte med mørkna. 

Utpå dagen då eg kom fram til Villa Felizia fann eg alt i skjønneste orden. 

Me har hatt mykje mandler her tidlegare år. Appelsinaer har her vore lite av så langt, men dette året har me ganske god haust. Heile 1 stk etter det eg kan sjå.  Eg tørr ikkje plukke den. Får bare henge ei veke til. Då kjem Anne Marie,  og eg vil helst tru ho har lyst å smake.

Kostar litt å fare langs vegane sørover.

Det er vel Støre si skuld det og. I allefall er det det ein kan få inntrykk av. Er det noko ein ikkje likar, så er det Støre si skuld etter utrulig mange si oppfatning. 

Men det kostar å bruke vegar i andre land og. For i det heile å kjøre inni Austerrike må du betale for Vignett. Du kan få den som klistremerke i frontvindu, eller du kan kjøpe den digitalt og då er det bare å kjøre på utan heft ved grensa.  EH35813 blir kjent att og slepp gjennom utan merknad. Men sjølv om eg då kan bruke vignetten for kjøring i heile Austerrike, så må eg betale tillegg for strekninga mellom Schönberg og Brenner. 

Ikkje meir enn passert grensa til Italia, så må eg nappe med meg billett ved passering av bom ved Sterzing heilt nord i Italia.  Billetten blir så  brukt ved betaling når eg kjører ut av motorvegsystemet like ved Taranto. Utan å ha sjekka så nøye, går det fort med rundt 1000 Nkr på den strekninga. 

Poenget er at det nok ikkje er spesielt kreative norske politikarar som må til for at me skal få lov å betale for å ferdast på vegane.  Både i Norge og i fleire andre europeiske land må me betale utover det me betalar over skattesetelen.