Translate

onsdag 4. august 2021

Troppo caldo, heise hett.

 Det skal sovast også når dagtemperaturen hamnar heilt oppi 42 grader. Blir jo ikkje kaldt sånn straks sola går ned heller. 

Den varmaste natta med temperatur ikkje lenger ned enn til 26 grader, gjekk nå fint den og. 

I slik temperatur er ikkje trongen for dyne veldig stor. Det klarer seg i grunnen med det ein kom til verda med, og det var ikkje ski for min del sjølv om eg er nordmann så god som nokon.

Då får ein bruke det som ligg tilrette teknisk for å klare å sove i adams drakt. Me startar med trylletingen som fiksar  varme og vinteren, og kjøl om sommaren når det trengs. Innstilt på 26 blir ikkje kontrasten altfor stor.

Den syter for tilskot av kjølig luft som kjem både stove, kjøkken og soverom til del. 

Tilskot av kjøligare uteluft sørgjer denne firblada utgåva for. Høgast mulig fart, og då kjenner ein vinden heilt inn på soverommet. 


Ope glas på soverommet er del av totalpakken. Med vifte der ved det opne glaset får me inn litt ekstra av den ørlite kjøligare nattelufta.


Eit godt kjøp var det då me skaffa propellar i taka på soveromma. Skikkeleg skal det vera om enn det kostar nokre Euro. Hadde me satt venger på huset, montert propellane på veggen, så er det sikkert ikkje langt frå at me kunne teke ein sightseeing i frå lufta her i Brindisi regionen.
Me får heller gå inn for landing. Bidrag for å halde passe temperatur på skrotten får me frå hyppige besøk i bassenget som utrulig nok ser ut til å ha blitt tett. 

Badenymfen her sikrar seg forresten tre veker avkjøling ved å ra seg ein svipptur heim. Eg blir gartner og passar på at blomane ikkje turkar bort. Ein og annan svipptur kan det nå bli på meg og, for blomane held nok to tre dagar utan vatn om eg bare gjer jobben veldig grundig før eg fer. Det kan bli alt mulig, høgdedraga nord for Matera, tenkte litt på Napoli, med vart rådd frå pga stor tilstrøyming av folk i det området no som her er ferie for folk flest. På Sicilia har eg vore før, opptil mange gonger. Kanskje Palermo lokkar, eller Corleone eller Bronte på skråningane opp mot Etna.

søndag 1. august 2021

Markens grøde

Dei åtte og eit halvt mål som eigedommen vår her i Pulia måler, kunne vore meir til bry enn glede. Skulle me stått aleine om å halde jorda i hevd, hadde det fort blitt ganske så utriveleg. Men nå er me så heldige at me har fått kontakt med folk av beste slag til å ta vare på oliventre og for den del andre tre som og treng stell.

Me tok turen bort til Giulio og Giulia nå i ettermiddag for å gjere opp for fleire omgangar med traktor på jordet under oliventrea. Harving først, og så slådding i eit par omgangar. Normalt burde ein kan henda avtalt pris på førehand, men erfaring viser at det er ikkje naudsynlig. Arbeidet blir gjort med glede og stolthet.

Så langt har me lite visst om bakgrunnen for dei gode hjelparane våre anna enn at dei opphavlig kjem frå Albania. Son deira Ymer, som er maskiningeniør og jobbar i Torino, var heime på ferie. Sjeldan god i engelsk, og det gjorde at me fekk litt meir  kjennskap til både kva jobb Giulio har og at han er utdanna innan faget stell av oliventre. Samstundes fekk Giulio og Giulia høve til å spør litt om kva bakgrunn eg og Anne Marie har. 

Etter utført oppdrag, vart det spurt om me ikkje ville ha med oss litt friske grønnsaker. Rett frå ortoen vart det plukka nærare 4 kilo, både kjende og ukjende vekster. I tillegg tok Giulia ein tur inn på kjøkkenet og kom ut att med ei flaske rødvin. Rødvin av eigen produksjon. For min del blir det som perler for svin, men det fins andre i huset som kan setje pris på slik drikke.

Ymer hjalp oss med avtale om tagliare av oliventre når haustinga er gjort. Elles fekk Giulio frie tøylar til å gå laus på alle tre han ser er i trong for beskjæring. Godt å vite at me har ein avtale.

lørdag 31. juli 2021

Elezione parlamentarie norvegese 2021

Då det gjekk opp for meg at eg kom til å vera vekke når stortingsvalet skulle gå føre seg, fekk eg nesten panikk. Førehandsrøysting var heller ikkje mogeleg sidan me reiste sørover til Puglia såpass lenge før valget 13. september. Det går heller ikkje så lett å få andre til å stemme for seg, det stemmer rett og slett ikkje. Kva gjer ein så? Det fins ein ambassade i Roma, men litt i lengste laget å reise dit, nære på ein dagstur med overnatting. Ikkje for det, eg hadde gjort det om det hadde vore naudsynlig. Det er både ein rett, men og ei plikt å stemme slik eg ser det.

Så viser det seg at det i Bari, som ikkje ligg lenger vekk enn 11 mil, der er det eit norsk konsulat. 

Gode venner her sør har gjort avtale, og klokka 17 torsdag 29. juli var me klar utfor døra til konsulatet. 

Bilen fekk lov å stå på parkeringsplass merka CC. 

Eg hugsar frå tida då far tok imot førehandsstemmer på Vigrestad at det var veldig nøye. Alle slags opplysningar som dokumenterte kven semmegivar var vart notert. Deretter var det valglister som valgfunksjonær ikkje skulle sjå når den vart putta oppi ein konvolutt. Prosedyren var ikkje mykje annleis her, bare det at nå var det i Bari.

Det er litt høgtid over det når stemme skal avgis. Litt alvor på ein annan måte enn annan kvardagslig alvor.

Når ein skal avgarde på slike alvorssame oppdrag er det fint å vera godt førebudd. Signe saman med assistent og sjåfør Gaute stilte med dette som lunsj. Velsmakande som alltid i den trulloen.

Til laks åt alle kan ingen gjera, men i desse valgtider blir det gjort ganske mange forsøk.

Betre og lettare å fordøye skinke enn om ein skulle ta til på det som vert så rikelig servert i desse dagar: Valgflesk

Ein liten komentar til sjåføren. Lommeparkeriing som ein lek, og då er det lommeparkering det er snakk om.  Ikkje inn i ei luke der det er plass til både to og tre bilar. Respons og reaksjon i tett Baritrafikk som skulle det vera snakk om ein røynd taxisjåfør.

 Takk for innsats både på næringsinntak og transport.

  

fredag 30. juli 2021

Og vannet sank......


Eg har godta meg meir enn ein gong ved problema tjuvane hadde då dei stal oppå bakken bassenget vårt her ved Villa Felizia. Duken, rammeverket, begge deler er til å handtere, men alt vatnet, korleis har dei fått det med seg? Vel 20 tusen liter H20 er ikkje gjort i ei handvending å få med seg.
Men det fins mange måtar å stela på. Bare bittelitt om gongen,men lenge nok kan og vera effektivt.
Nå var det vel ikkje personar av noko slag som tok sikte på å ta frå oss gleda ved 26 tusen liter avkjølande vatn i varmen. Ein aldri så liten sprekk, trua med å velte bassengleda vår.
Det vart som ein bitteliten bekk. Vatn til å fylle på har me jo, men med ein lekkasje pr natt på omtrent 6 tusen liter, vart det tid for åtgjerder.

Nokon kunne fort ha meg mistenkt for å fikse sprekken sjølv. Skal slett ikkje motseie nokon om dei tenkjer eg har fått meganomani. Jo større, jo betre. Nedgravd basseng her på tomta er ikkje aktuelt både av reguleringsomsyn og ikkje mindre av økonomiske grunnar. Då får me halda oss oppå bakken, og der er litt av kvart å velje i. Det største av slaget blir rett så store, nesten 10 meter lange, 4 meter breie og 1,32 djupe. 

Men nå er det altså ikkje eg som har forårsaka sprekken. Me får gjera eit forsøk på å reparere. 
Reknar med at skadestad må vera tørr og nokolunde rein.
 
Store holet er det ikkje som du ser, men vatn finn alltid ein veg ut eller inn om der bare er ei opning.
Fekk tak i tape for takluker, takrenner og anna som skal tåle vatn. Det er forsøket verdt, så nå går pumpene for fylling av dei 26 tusen litrane me måtte tappe ut for å kome til tørr botn. 

Ikkje mindre enn 3 pumper i sving. Den 135 meter nedi bakken går, den i dagtanken går, i tillegg får me hjelp av ei lensepumpe som var god å ha ein gong den gamle cisternen uvilja vart fylt med vatn. 



lørdag 17. juli 2021

Viktig med god tilgang på vatn

Litt juks får ein heller godta. Då me kom hit fredag for ei veke sidan, var det nærast mørkt. Me såg til med eit raskt blikk at alt var på stell. Ingen melding frå VigilNova gav uro for eventuelle toføtte uinviterte gjester.  Så var det ned til Pascalone og Meggie for siste nytt og mat.
Med den velkomst me får der, kunne ein tru det var nok i seg sjølv.
Men nei, her er mat og av super klasse. Pølser er normalt sett ikkje gourmetmat, men Pascalone sine er spekka med god smak og resultat av kjærlige hender i omgang med råvarene.

Sjølv om det meste stod greitt til her i huset når me kom på lørdag, så er her jo ein del å styre på med. Friskt godt vatn vert henta opp frå 135 meters djupne. Fint då når vatnpumpa funkar. Har vatnet først kome opp i dagtanken, så er me avhengige av at tankpumpa også vil gjera jobben den er etla til å gjera. 

Dei som har lese før på denne bloggen hugsar truleg ein føljetong om ein vaskemaskin og veldig ustabil spenning. Vaskemaskinreparatøren rådde til å skaffe ein litt enklare modell når det gjeld programvalg. Helst mekanisk styrte program. I dag er ikkje det så lett, blir jo putta inn elektroniske kretsar alle stader der det er ledig plass. 

Når det gjeld tatoveringar, så har eg sagt at når dei maktar å få til animert tatovering, då skal eg skaffe meg det. 



La Linia syns eg kunne vere bra i ein travel runde rundt på overarmen. Eg har alltid likt å symje, ein gong var eg faktisk ganske god. 

Hadi og eg tok oss ein tur til Stavanger Tattoo, ikkje for å få kroppskunst, meir for å vise kroppskunst. Brukt velfungerande vaskemaskin til salgs stod det i annonsen. Då eg snakka med dei for å gjere avtale, fekk eg beskjed om at maskinen måtte ned ei trapp. Kven skulle vel trudd at trappa var ei skikkeleg smal og bratt vindeltrapp. Totalt umulig å gå ved sida av ein annan. Så bratt at å gå etter ein annan var like umulig. Eg tek den på ryggen sa Hadi, og den som balanserte maskinen ned to etasjar i den hypersmale bratte trappa det var nettopp Hadi, på ryggen. 

Maskinen vart vippa over kanten, og kom seg greitt ned på bakken. Prosjektet med å få maskinen ut av bilen og inn i huset kjendest for oss omtrent like stort som to etasjar ned vindeltrappa. Med sekketralle frå nabo Linda var det ikkje noko problem å få maskinen inn og kopla til straum, vatn og avløp. Ei stund var eg redd for katta i sekken, for på første vask ville den ikkje ta inn vatn. Ja, ja, det må ha vore transporten som har tatt knekken på den tenkte eg. Ikkje eit sekund var eg innom tanken at tattoverringsstudio i Søregata hadde lurt på meg noko som ikkje funka. Treg er ein gjerne normalt, men nokre gonger kan eg vere ekstra treg. Då det ikkje kom vatn i vannkranane forstod eg kva det gjekk i. Når dagtanken er tom for dei 1500 litrane den rømer, stoppar tankpumpa, ergo ikkje noko trykk i røyrane. Heller ikkje i den røyren som forsyner vaskemaskinen med vatn. At Anne Marie har slik omsorg for det som veks her i hagen er jo bare fint, like til cisternen er tom og ingen seier noko om at det trengs påfyll. Få bare gang på pumpa i djupvannsbrønnen og igangsetjng av tankpumpe det gav vatn til vaskemaskinen. Dermed ser det ut til at me slepp å ta håndvask av tøy i eit par månader framover. Det er velstand dette. Innrettar ein seg går det greitt med grader nærare 40 enn 35 og. Her er ganske så godt å vera.

torsdag 15. juli 2021

Med god tru og gammal bil II

Det var godt og varmt heile vegen gjennom Tyskland. Lite eller rettare sagt ingenting var annleis ved grensepassering inn i Austerrike samanlikna med slik det har vore i normale tider. Bakkane opp frå Innsbruck mot Brennerpasset er bratte nok. Det er mange høgdemeter som skal tilbakeleggjast. Krev topp innsats både frå førar og bil. På Schønenberg må ein fram med kort eller setlar for å kome seg gjennom ein bomsstasjon. Litt merkelig i grunnen, for nokre mil tidlegare har ein alt måtta kjøpe Vignette til å klistre på frontruta, det gjev høve til å kjøre på landet sine motorvegar i 10 dagar mot ei innbetaling på 10 Euro. 

Ville automaten på Schønenberg ta kort; nei. Eg kom meg gjennom med ein setel og ho som kom etter kom og gjennom etter at eg hadde vore bak og putta på ein setel. Litt meir kjøring så var me der nærare taket av Europa både enn det me så langt hadde vore på turen og det me ventelig ville koma.

I tillegg til middag om det fram at det var meir enn varmt nok inne i Roomsteren. Displayet for klimaanlegget blinka og flakka som skulle det vore eit fyrverkeri i svart og grått. Ingen friskluftsvifte, ingen kjølande effekt av airkondisjon. Kan kje kjøra slik heilt til hælen sa sjåfør av følgebil. Når tempen ligg nærare 40 enn 35 og farten rundt 120 så blir ein meir enn hovudgalen om ein bare durer på. Vel inne på det italienske motorvegsystemet som er bare vel så bra som i Tyskland, tok me ein stopp i Brixen. Brenner Auto, som Møller bil på Forus. Dei hadde ansvar for både Folkevogn og Skoda. Det stod forresten ein politikledd Octavia i rekka av bilar som var parkert klar for service. Jau, dei skulle sjå på bilen, men den måtte nok står over natta om dei skulle gjera meir enn å sjå på den. 












På kartet fant me ein stellplatz i Santa Magdalena. På smale vegar gjekk det rett til himmels. Siste biten inn mot Elisabeth sin Stellplatz Gletcherhans var det både smalt og trongt. Men me kom då fram dei 5-600 metrane og vart vel tekne imot. frisk fjellluft, litt forskjell frå det nede i dalen og ikkje mindre i forhold til det me kunne rekne med når me ein eller annan gong kom fram. 












To dagar tok jobben med å skfite kupevifte, ettersjå og etterfylle klimaanlegg + eitt eller anna i tillegg som eg ikkje heilt forstod. Ferdig betalt og klar i bilen med nøkkelen for å ta siste jafs av vegen, dvs nesten heile Italia på langs. Kontrollpanelet for det elektroniske klimaanlegget gjekk heilt bananas. Det blinka i teks og tal. Etter ein time til på verkstad har det heile fungert. Me fekk fordelt sjåførane på dei to bilane med disponerte. Like før Trento vart det sovepause. Nesten for enklet å bare rette seg etter kjensla av å bli trøytt. 

Kort fortalt, rundt klokka 20:30 lørdag kveld låste me opp porten her i vårt vesle paradis. Ja me hadde nøklar sjølv. Vel inne på eigedommen fekk me med oss at her har vore varmt, lufta inne i huset var til å skjæra i. Men bortsett frå varmen var faktisk det heile på stell. Ingen muffa (mugg) på vegger eller tak, ingen spor etter firbeinte, ingen vond lukt. Det vart til at det aller mest nødvendige vart teke inn. Mesteparten fekk venta. Me måtte jo ned til Pascalopne og Meggie, og klokka halv ti er meir normal tid for middag her enn klokka fire om me reknar for normal middagstid heime. 


mandag 12. juli 2021

Med god tru og gammal bil I

Du hendelse, her har me venta lenger enn lenge, og så når me endelig kjem oss avgarde, så er det sjølve turen som tek lenger enn lenge. 

Første etappe til  Kristiansand gjekk fint. Rettnok var vekta på Krossmoen ute av drift. Gjev slik ro å vite om ein er overlasta eller ikkje. Sidan der ingen passasjer er i sete til høgre, blir det jo teknisk sett 75 ledige kilo for last.  Nokre av desse kiloa er jo brukt opp av føraren, men det er ein anna rekneskap. Ro for null overvekt fekk eg ikkje, men det låg ikkkje på meg som ei tung bør å vere uvitande. 

Den nye båten til Fjordline FjordFSTR var samanlikna med Fjordcat reine vidunderet å kome seg ombord i med ein litt større bil. Der ein før måtte rygge bubilen ombord, fekk ein nå kjøre heilt fram i baugen og så i fin sving bakover att. Lett å finne fram ombord var det og. Det hadde blitt tidleg ettermiddag då båten la frå kai. Nå var liksom turen til Italia skikkelig i gang.  Lunsj var bestilt og me hadde fast sete ikkje langt frå der maten var dandert for oss. Ingenting å seie på rettane, det heile var vel inspirert av tapas. Maten såg bra  ut og smaka desslike.Så langt var det heile ei god oppleving. Men ikkje om eg vil kalle det nokon god sjøbåt. Verre hadde det noko vore om ein var ombord på Fjordcat, men om ikkje oppkasten stod heilt i halsen, så syns eg det var på kanten av ubehagelig. Blir nok Bergensfjord/Stavangerfjord eller Superspeed når me skal heim att. På den tida har nok FjordFSTR gått i vinteropplag.Danmark har me fore gjennom før. Mest forgale å bare skunde seg vidare til Tyskland, men slik blir det fort når målet er heilt på hælen av støvellandet. 

Rundt 5 mil sør for Hamburg fekk eg ein telefon frå følgebilen. Det vart observert eit gnistregn under bubilen. Lite anna å gjere enn ved første høve å kome seg ut av autobahn.  Kan ikkje stoppe allestader heller, så etter ei lite stund fann eg ein stad der eg kunne parkere. NAF er jo med på all langkjøring for vår del. Har bare gode erfaringer med det. Når kjøretøy tek til å få nokre år på hjula, så er det alltid godt å vite at hjelpa ikkje er langt unna. Opp litt med blikket, der stod det jammen ein redningsbil frå ADAC. Eg melde på NAF sin app kva problem eg hadde med bilen. Nokre minutt etter kom det ut ein mekanikar ut frå ADAC verkstaden like ved der eg hadde stoppa. Sidan dette hende ein fredag, fekk me heile helga i Lüneburg medan bubilen stod på Ivecoverkstad og venta på reparasjon. Sjølve reparasjonen var ingen heksekunst, men det måtte deler til og akkurat dei delene hadde dei ikkje på verkstaden. Ikkje meir enn eitt år sidan bilen vart Eu-godkjend med kun 3 merknader; dei fann ikkje gul varselsvest, 2 heller ikkje vognkort og 3 varselstrekant.  Alt fans i bilen anten i skap på hyller eller i lasterom. 

Hotellet me tok inn på låg midt i sentrum. Me måtte faktisk inn i gågatesystemet for å koma dit med bil. Roomsteren fekk akkurat plass i innkjøringa. Vel installert kom trongen etter ein god dusj. Det hadde me jo ikkje hatt sidane me for heimefrå. Ikke akkurat topp stemning når det bare kom kaldt vatn ut av kranen. Fekk sagt frå etter ei stund og etter endå ei stund kom det røyrleggar på døra. Han sjekka både vask og dusj med same resultat, ikkje ein dråpe varmt vatn. Røyrleggarar har tydeligvis sine triks. Etter justering av nokre kranar i naborommmet kom varmtvatnet slik det skal. Litt etter det kom dei frå resepsjonen og lurte på om me ville bytte rom for same pris. Større rom og ikkje vendt mot gata slik det første rommet var. Me takka ja, og slik fekk me faktisk litt høgare standard men litt mindre historisk preg over rommet.

Det er vel dette ein kallar middelalderby. 
Like utanfor hotellet vårt låg denne minneplata i fortauet.
Sundagen tok me ein tur ut på Lüneburger Heide. Billaus landsby der ein måtte bruke apostlane sine hestar eller meir normale firbeinte skapningar. Mange kjørte hestekjerre inn i området, me brukte beina.
Det vart mandag og me var etterkvart klar for å fare vidare. Bubilen hadde fått dei nødvendige nye delene og var fit for fight for ferda vidare mot sør. I løpet av eit par døgn skulle det vere mulig å kome seg fram til den etterlengta plassen vår der sør i varmen. GJE GASS!!!!


søndag 6. juni 2021

Milepæl?

Inspirert av ein annan Pugliagal typeved namn Livar, tok eg til med blogging om liv og laden i Puglia for ganske mange år sidan etter at me skaffa oss dette huset ute på campagnaen. Jamnt og trutt har bloggen blitt lesen, ikkje nødvendigvis av eit aukande tal besøkande. Mer eit trufast publikum håpar eg.
Vanligvis brukar eg ikkje ver så oppteken av tal, men her kjende eg det kribla etterkvart som det runde talet nærma seg.

Ved passering 100000 er stoda som dette: 

Det er lenger enn det nokon gong har vore før sidan me sist var på plass på Cda Coltura.  Me er meir enn klare nå, og har faktisk skaffa oss billettar frå Kristiansand til Hirtshals med den gjæve nye båten til Fjordline: FJORDFSTR. 














På bare drygt 2 timar skal den ta oss over Skagerak og me kan ta ut på tidenes nedoverbakke. Frå Norge til Italia på globusene går det jamnt nedover, reknar med det er slik i verkeligheta og, for globusen er vel ein gjenskaping av jorda, bare i nokså liten målestokk.

Då ligg motorvegane framfor oss, Det er bare å gje på, så etter nokre slitsame døgn er me vel framme. Me kjører i kolonne, om ein kan rekne to bilar etter kvarandre som kolonne. Det gjekk fint i oppoverbakke i haust, så då går vel returen godt den og. 
Eg kjører først i bubilen. Den er såpass ruvande at det går godt å leggje seg på hjul etter den. Skulle me blingse og miste kontakten, så har me jo mobil. 
Pr i dag er det så langt eg veit ingen problem inn/ut av Danmark, inn/ut av Tyskland og inn i Austerrike. Litt meir usikkert når det gjeld inn i Italia. Akkurat nå er det mykje som tyder på at me må vise fram  resultatet av ein Covid19 test. Endå ein månad til å finne det ut. Test på Testsenter ved Scandinaviapark ved Flensburg er nok staden der me evt vil få utført slik test. 
Eg fekk dette svaret på spørsmål om nordmenn kunne testast på den staden.

Sehr geehrter Herr Hausken,

vielen Dank für Ihre freundliche Anfrage.

Selbstverständlich können Sie sich auch als norwegischer Staatsbürger an einer Teststationen testen.

 

Vel inne i Italia ved Brenner, fullvaksinert med resultat av fersk test, etter det må det bare bli velstand og godlyd frå både kjøretøy og sjåførar.

fredag 28. mai 2021

Håpar det snart blir gult også på kartet



Med god hjelp av utsendt fotograf, Gaute B fekk eg endå eit høve til å skrive litt om denne for oss kjære plassen.



Det var ein Roomster som skulle stått der ved porten. Så skulle eg ha låst opp, opna og trilla dei siste metrane ned mot tunet etter å ha tilbakelagt ikkje mindre enn 2984 kilometer med tillegg av eit par timar på Fjordline sin nye båt. Overnatting langs autobahn, rask kjøring sørover i eit tempo som her heime fort ville ført til tap av førarrett for kortare eller lengre periode.
Men så enkelt er det jo ikkje. Ser ut som vår del av Italia er gul, men styresmaktene i Norge deler rundelig ut med raudt i desse dagar når dei set farge på kartet for å illustrere reiseråda. Dette viruset som i varierande grad herjar rundt heile verda, både mellom dei som ikkje trur på det i det heile, og oss som ikkje ser anna val enn å rette oss etter det styresmaktene fastset. Heilt galt kan det ikkje vera det Erna & Co held på med, for enn så lenge har vel ikkje Norge vorte så forferdelig medfaren av faranger.












Men ingen må tru at det hadde vore rein ferie og bare avslapping om me faktisk hadde vore der me helt ynskjer å vera. Oppgåver står i kø. Kalking av murar lyser som ei av dei oppgåvene me bare må ta fatt på. Huset treng nok og ein omgang, men det går sikkert greitt om me må vente ein dryg månad før me er der. Kanskje eg skal prøve å rulle på den litt tjukke melka det ser ut som ein arbeider med når ein held på med kalk. Fugene på taket treng nok og ein ny runde for å unngå at fukt trengjer inn i taket via fugene mellom taksteinane. Elles ser det ut til at Anne Marie sitt bed er i god trivnad. Gyvel, yuccapalmer, aloe vera og pelargonia  klarer seg godt trass i mangel på vatn store deler av året. 

Her er lite brannfare og lite som fører til trivsel for insekt som spreier den frykta virussjuksommen Xylella. Giulia & Giulio gjer det som trengs, men som de ser på nokre av trea så har sjukdommen satt sine spor.  Stor beskjæring vart utført våren 2017, for 4 år sidan. Etter det har tilveksten vore rett så god, så me får høyre med dei to som steller på tomta vår kva dei meiner er trongen vidare når det gjeld beskjæring.  Nabo Lina var ganske så nedslått av både Xylella og Covid19 på ei og same tid. Det er starten på verdas undergang var ho ganske så sikker på då me sist i september var i lag med henne. 
På austsida av huset vårt har me eit par vinranker. For oss som ikkje lagar vin har det så langt bare ført til druesylt. Som enkle jærbuar er det kanskje like godt med sylt som med vin?
Kjøreplanen nedover er nøye berekna for å kome fram i løpet av opningstida på Taverna di Pascalone. Eit saftig stykke biff avrunda med tiramiso må vel vera ein fin introduksjon til nokre månadar med italiensk mat. 
Min karriere på kjøkkenet starta då eg som 8 - 9åring kokte makaroni og hadde ketchup på. Har jo sett etterkvart at utvalet av god mat er ganske så gigantisk. Makaroninivået er tilbakelagt. For god tilgang på slik førsteklasses mat kunne fort føre til at eg kunne bli endå meir gigantisk enn det eg alt er.  Men tru det eller ei, Middelhavsmaten har så langt bare ført til vektpil i rett retning for min del. 

lørdag 3. april 2021

GOOGLE æ dar tiare enn okke

Ei sanning med visse modifikasjonar rett nok, men siste nytt frå lufta er det. Kvart minste livsteikn er viktig.  Kva er så nytt her i forhold til førre bilete? 
Der bassenget stod utfor treet på høgre hjørne av huset, der er det no bare ei biltemapresennning som skal vere underlag for bassenget når det ein eller annan gong skal setjas opp og fyllas med krystallklart vatn frå eigen brunn.
Skodaen vår, som måtte til Norge for å bli EU-kontrollert, den finn snart vegen sjølv frå tomta vår og ned til Meggie og Pasqalone når den ikkje får vere med oss heim til Norge. Forresten gjekk bilen gjennom kontrollen utan ein einaste merknad.
Her står bilen trygt bak høge murar, her forsvinn ikkje batteriet når kjeltringar finn høve til det. Her blir batteriet tvert om teke vel vare på av Pasqale. Før me kjem nedover brukar han å sjekke tilstanden og lade om nødvendig.

Elles syns eg det er interessant å sjå talet på klikk korleis det aukar:
Pr dags dato er det 98616

mandag 15. mars 2021

Med hugen vend sørover

Der  heng det ein clementin, frisk, fin og fristande. Trur nok den hadde selskap av mange andre som har blitt plukka av nabo Lina eller av Julio og Julie, dei to som steller på tomta når me ikkje er der.  Det er forresten dei som haustar oliven i sesongen og sørgjer for at olivenbæra får skyss til eit oljepresseri og blir omgjort til olio d'oliva extra vergine.  Om eg ikkje tek feil vart det 30 liter på oss siste året. 

Takk til Signe og Gaute som tok seg ein tur ned til låglandet og gav oss med det ein ide om korleis det ser ut på eigedommen vår akkurat nå.

Er ikkje heilt nøgd med tingenes tilstand. Likar lite det der med at me ikkje får reise, men ser heilt klart at slik må det vera. Når me ikkje kan vandre rundt i hagen og gle oss over vekstene der, då får me finne andre måtar for å ta ut lengten. Rett nok aldri nok, men betre enn ingenting.
Plantasjen på Bryne kunne by på fleire slag sitrustre, delvis med frukter og delvis med blomar. Låg ikkje heilt til rette for ei vandring mellom desse, men næring for lengten det gav dei.



Blir nok ikkje mykje olivenolje frå desse buskane. Prøvde ein gong med eit par slike tre. Tok mindre enn eit år å ta knekken på dei.
Hadde ei stund ein tanke om at siste del av mai kunne vera rett tid for avreise sørover. Når me ser korleis det går med vaksinering, er eg redde det kan ta lenger tid før Giottiline og Roomster kan trille ombord i FjordFSTR for så å ta fatt på dei 2600 kilometrane  frå Hirtshald til Latiano. Og ver du sikker, den dagen reiseråda ikkje lenger frårår reise, då er me klar.