Translate

søndag 27. november 2022

Er det dette som blir siste dose Italia?

Veret brukar vere noko av det ein sjekkar før kvar reise til Italia. Etter 10 år som huseigarar der sør, veit me så nokolunde kva me treng å ta med oss. Som regel er det lite nødvendig å ta me ver, men denne gongen ser det ut for at vestlandsveret blir med, same kva me måtte meine om det. Heimefrå i 14 dagar og når me ser til Il Meteo er det pr i dag kun ein dag utan melding om regn. (som det ser har det alt vorte eit skifte til det betre)

For den del kunne me sikkert like godt halde oss heime. Litt trøyst er det i at om  vermeldingane er dårlige, så kan det bare gå ein veg, dei kan bli betre. Elles har me nå fått litt erfaring i løpet av desse åra. Melder Il Meteo skyer med litt regn og litt sol, kan det godt kom ut med bare sol. Det har iallefall skjedd rett så ofte før.

Heilt sjølvsagt er det jo ikkje at me kjem tilbake til urørt hus.  Me hadde nettopp aldri så vidt litt dramatikk her om dagen. Fekk melding frå Andrea i Roma. Mor hans, som er vår nærmaste nabo, meinte å ha observert folk på tomta vår. Lys inne såg ho visst og. Via Meggi fekk me bedt VigilNova om å ta seg ein tur for å sjekke. Dei måtte ha med seg Meggi på denne inspeksjonen. Villde nok forhindre å få skuldingar mot seg når dei låser seg inn. Ingenting galt inne. Fekk i det minste sjekka opp at VigilNova har teke vare på nøklane dei fekk for sikkert 9 år sidan då alarm vart montert og avtale med vaktselskapet vart etablert. 

Turar på denne tid av året, er det bare eg som har hatt tidlegare.  Det vil seie Anne Marie har ikkje vore med før. Det var eg som skulle reise aleine denne gongen og, men brått ein morgon etter at eg hadde tinga billettar, hadde Anne Marie begynt å tenke at kanskje det kunne vore gildt å vere med for henne og. Mindre enn ein time etterpå var billettar klar på same avgangar som eg hadde bestilt. Med fly kjem me oss ikkje lenger enn til Roma denne gongen, derifrå blir det leigebil.  Uansett måtte me leige bil, for campagnabilen vår står jo parkert her i Helmikhølen.  50 mil pluss minus i forhold til å reise heilt fram til Brindisi med fly, er heilt underordna. Eg har framleis glede av å kjøre bil og seier ikkje nei takk til nokre timar bak rattet på god italiensk autostrada sørover frå Lazio, Campania og over til Puglia. 


Etter planen landar flyet vårt kl 11:55 på Aeroporto Leonardo da Vinci Fiumicino Roma. Det skal det stå klar ein liten snedden firhjuling, i beste fall Fiat 500, men like gjerne ein liten symaskin frå Japan. Me får sjå kva det blir. Er jo bare framsetene me skal bruke, og der er det vel oftast god nok plass for vaksne i både alder og storleik. Er nok baksetene som skil mest frå mellomklassebilar.

Tida dei reknar med her, er om ein kjører nonstop i maks fart i forhold til fartsgrenser. Eg veit jo meir enn godt at det blir pausar undervegs. Litt mat må me vel ha. Dopause kan ein og fort trenge når me snakkar om tur på 7 til 8 timar. Reknar med at me er framme slik at me kan stikke innom på Doc i San Michele for å få tak i mortadella, kaffi, brød og smør. Det må til for å ha frukost utan handletur først. Sidan me bur rundt 6 - 7 kilometer frå kvar av dei dei tre omkringliggjande byane, San Vito dei Normanni, San Michele og Latiano som er kommunesenteret i kommunen vår, så tek det litt tid om ein på morgonskvisten måtte ta avgarde for å proviantere.

Før me reiser sørover må me få med oss litt av juleførebuingar slik me er vane me. Bare 11 dagar å gjere på når me er vel heimkomne 13. desember. Lutefisk trur eg snautt me får i Puglia, så i dag måtte me innom ein bedre restaurant for å få ein smak av dette vidunderet av mat med smak av hav. 

Kokkeleringa lærte kokken gjennom mangeårig erfaring. Første gongen eg kokte lutefisk var i Oslo hos gandtante Karen Dorothea Elisabeth. Ho sende meg til Lorentzen i Rosenkrantzgata trur eg det var, for å kjøpe ribbefett. Fisken kom nok frå ein fiskehandlar på Briskeby. Eg hadde flaks alt første gong. Fisken kokte ikkje vekk. 

Tilbake til Puglia. Me får med oss litt av italiensk juletravelhet. Ei overnatting i Lecce har me tenkt oss, og når me først er der fer me over så mange kyrkjer som mulig for å få med oss korleis dei der har pynta til jul. 

Har aldri før overnatta på ei borg. Spennande å sjå korleis det kan bli.
Senga ser komfortabel nok ut, så god søvn før ein flott frukost bør det bli. Mange gonger er italiensk frukost litt søte kaker + kruttsterk kaffi. Ikkje noko ein spring langt etter. Her i borga reklamerer dei med eit rikhaldig frukost bord som ser ut til å konkurrere med frukostborda me finn lenger nord Europa.



fredag 4. november 2022

Ikkje nødvendigvis siste vers

Me hadde fine dagar der i "sørens land". Ver og føreforhold var absolutt av dei beste. Meir enn 20 grader, ja heilt oppi over 30 grader nokre av dagane. Me kunne nyte frukost ute kvar einaste dag. Det er seint på kveld ein merkar mest at det ikkje er full sommar lenger. Då er det godt med eit bål å varme seg på. Lenger utpå natta og på morgonkvisten var temperaturen faktisk heilt nede i 6 grader ein morgon.

Besøk skulle me få, og difor hadde me laga planar for 10 dagar. Nokre av dagane var stappfulle av ingenting, det vil seie me rekna med å slappe av ved huset. Otranto, heilt søraust på hælen av støvelen var mellom byane me ville besøke. Sidan gjestene vart forhindra frå reise, tok me likegodt turen sørover frå det som er veldig sør heimefrå. Ikkje alle byar som har slik ei fin bystrand. På trass av det, vart det ikkje noko bading for oss denne dagen. Me vandra litt rundt, fekk med oss ei imponerande borg. Katedralen måtte me og ha med oss sjølv om me har vore der fleire gonger før. Det som gjer inntrykk der er ein fantastisk mosaikk på golvet.



 Eit slags triptykon med hovudkallar bak glas er heller ikkje noko ein ser kvar dag. 


Når me letta anker frå Otranto (løysna handbrekket) tok me turen endå litt sørover til eit område er dei har vunne ut bauxitt. 



Bauxitt er eit av råstoffa som må til for å lage aluminium. Har forresten heilt frå første besøk i Otranto fått høyre at det er mogeleg å sjå over til Albania på austsida av Adriaterhavet når det ligg tilrette for det. 


Denne gongen fekk me sjå konturane av fjella der over havet som skil Italia frå Balkan.


Overnattingsbesøk i Matera var lagt inn i planane våre, og bortsett frå at me gjorde om på bestillinga vår frå to til eitt rom, så heldt me fast på planen. Då Mel Gibson skulle ha ein by som kunne illudere Jerusalem rundt 2000 år tilbake i tid, då fann dei Matera. Det seiest at det einaste dei trong å gjere var å fjerne søppel og kjøre vekk bilane, ellers var det ok. Gamle delen av byen er holer i fjellet som har fått fasade i opninga ut. 
Heilårs julekrybbe med figurar i full storleik.
Tronge smau og trapper i ei slags organisk eining. Byen er ein av dei tre eldste sivilisasjonane som framleis er bebudd. Midt på femtitalet og utover gjekk det opp for styresmaktene at butilhøva var skikkeleg ille i holebyen. Sjukdomar som tuberkulose og malaria herja og gjorde livet hardt og døden ganske nærgåande. Flytting fra området vart sterkt oppfordra til. Mange hamna sikkert i betongsiloar eller betongklossar frå 50 talet og utover på plåtået ovanfor gamlebyen. Sist på 70 talet vart sassiområdet gjenoppdaga. Nå er det rett så trendy med overnattingstader og plasser du kan få tak i mat rundt nesten kvart hjørne.
 
Alarmen i huset vårt er ganske så følsom. Ein kveld skulle eg skifte frå luftestilling til heilt ope på kjøkkenvindu, men då tok det til å ule som om me skulle bli overfalt av ei heil tropp tjuvar. Så var det altå bare eg som ville opne vindu. Fann fjernstyringa av alarmen, og fekk slått av ganske så raskt. VigilNova skjøna nok at det var ein feil.

Mykje ryddearbeid å ta fatt i, og jammen fekk me gjort ein heil del. I panikk nærast, har me ved avreise frå Villa Felizia normalt tatt alt inn. Denne gongen har me nøyd oss med reiskapar og maskinar. Det andre står ute under tak i plastkassar, og skulle det kome nokre "ladri" framom, og dei ser syn på det som står, ja så er dei rett og slett frie til å forsyne seg.  Jordfresar, slåmaskin, x antal motorsager ( bensindrivne og elektriske) kantklipparar, skøyteledingar, korgstolar er trygt plassert inne i stove og gjestesoverom. Litt av grunnen var at me ville helst begge soveromma skulle vera mulige å kjenne att som soverom. 

Gjesterommet har til tider sett meir enn kaotisk ut pga alt rått og rote som skulle ha plass der. Ser betre ut slik som dette, rett nok med nokre maskinar dandert langs sida og enden av sengene.
Reknar slett ikkje med at siste ord er sagt.  Ikkje overdrivent optimistisk med tanke på sal, men prøver me ikkje, så er det ganske sikkert at det ikkje går. Har trua på at me har fått tak i gode folk, ikkje minst ingeniøren som jobbar opp mot kommunen for å få på plass slikt som  diverre ikkje var på plass då me kjøpte paradiset vårt. Går nok greitt til sist. Blir det ikkje nå kan me godt nyte 5 år til på plassen. Får ta utgangpunkt i at helsa held, då klarer me kanskje 10 år til.

onsdag 12. oktober 2022

Snipp, snapp, så var . . . . . .


Kven som kjem først til mølla står att å sjå. I verste fall er der ingen som vil til mølla som førstemann. Men me får då prøva. Dei første til å bla opp mange nok setlar av rett valør, har god sjanse til å få seg sitt eige vesle paradis sør i Puglia
10 år er passe for oss. Nå vil me søkja andre beite for eventyrlyst.

Me haddde oss ein akkurat passe travel tur nordover med start lørdag 8. oktober frå Latiano. Stopp for overnatting i Bussolengo frå lørdag kveld til sundag morgon. Derifrå tenkte me oss ein kort kjøredag med overnatting i Nürnberg og tid til litt vandring i byen før natta tok oss. Etter å ha tenkt meir grundig gjennom det heile, fann me at då ville neste kjøredag bli meir hektisk enn det me ynskjer og det me ser på som trygt nok. Me gjorde om på planane og enda på H+Hotell ikkje langt frå Halle. Fin plass det, tett på Autobahn, lydtette vindu heldt støyen ute. God frukost mandag morgon og så vidare heilt til Hirtshals neste dag. Der var det og god standard og herlig frukost i selskap med Else Karin, ho såg snurten av oss i det me for inn dørene kvelden før. Ho kom altså til Hirtshals like etter oss. "Kan det stemma at du og Anne Marie gjekk inn på Skaga i Hirtshals ca kl 20 i kveld? kom det inne på mobilen min. Det var nok ikkje ekstremt godt syn som gjorde at ho såg oss. Ho bare låg eit lite minutt bak oss nordover på vegen mot Hirtshals. Dermed hadde me triveleg lag både ved frukosten og seinare på Superspeed.



Me slo sikkert ikkje av lyset for siste gong då me for denne gongen. Må ned att for å ordne det formelle ved eventuelt sal. Blir det ikkje sal av det i denne omgang tenkjer me å bruke plassen tilsvarande det me har brukt den dei 10 åra me har eigd den.  Men sjølvsagt håpar me nokon vil overta nå når me etter god tids tenkning har bestemt oss.



mandag 22. august 2022

Få gang på det, det er nå det er sommar

Då me reiste frå huset vårt i Latiano sist, visste me lite om kva tid me kom til å fare nedover att. Rettnok hadde me returbillett 10.mai, men den vart fort endra til 27.august. Då rekna me med at heiteste delen av sommaren var over. Det har vore varmt, men ikkje verre enn i fjor sommar trur eg.  
Så hadde det seg slik at ein liten krabat ved namn Hasse, vårt barnebarn nummer 2 skal berast til dåp den 28.aug og då må jo farmor og farfar vera med. Ny kontakt med flyselskapet, og der fekk eg visst rota det skikkeleg til. Når son Helge overtok kontakten med helpdesk var dei enormt mykje meir imøtekommende enn då eg ringte. Eg vel å tru personen i andre enden hadde ein dårlig dag då eg tok kontakt. Kan godt vera personen i andre enden tenkte det var eg som var urimelig og vrang og hadde ein dårlig dag. Samma hur: onsdag 31. tek me ut med morgonfly klokka 06:00 frå Sola via København og Zürich til Brindisi. Veldig kort transitt i Zürich,  men det går sikkert godt. Viss ikkje kjem me oss nok med eit  seinare fly den dagen. Med  avgang frå Sola 06:00 bør me vel vera der seinast 04:30. Spørs kven som skal få æra av å kjøra oss?
Besøk er alltid gildt å få. Dette året er det Aasa og Mons Tore som kjem og held oss med selskap der ute på campagnaen. Det skal nok bli råd med litt turar rundt omkring. Det som så langt er sikkert er ei natt i Matera. Spesiell by, mellom dei tre eldste i verda. Då byen vart brukt som location for innspeling av filmen Passion of Christ, så var det bare nødvendig å fjerne bilar i gatene og kle folk om til tidsrette klede.
Elles er lista lang som bare det på ting det er verdt å sjå. Likørsmaking hos Livar og Sofie må dessverre gå ut. 
På lista vår har me Samare og La Silvana
Matkunst av klasse begge stader. 

Meggi og Pascalone treng knapt nemnast. Besøk der er nesten som å kome heim i stova til gode venner,  med den forskjell at der får ein biff grilla av 
"il Re della carne alla griglia". 
Det er alltid eit spørsmål korleis tilstanden i huset er når det er ei tid sidan me sist var der. VigilNova er jo raskt på plass om noko skjer, og det har me jo erfaringar med. Fukt og eventuelle firbeinte gjester i huset trur me me har funne rette rådegjerder mot. Hadi, "attpåklatten" vår, hadde ikkje i oppdrag å inspisere då har kjørte sørover i lag med eit par kameratar tidlegare nå sommar. Men han er sistemann som har vore inne i huset, og der såg alt ut som det skal, kaotisk. 
Hadi kjørte sørover, og eg er ikkje anna enn imponert. Dei tre karane fekk seg hotell midt i sentrum av Roma, og i ungdommelig mot kom dei seg vel inn i byen og vel ut også. Eg snakka med han då dei akkurat hadde kome seg inn til sentrum: Det var heilt forferdelig sa han då. Ikkje om eg hadde gjentatt den bedriften. Roma må vera ein av dei verste byane i Europa å kjøra i. Kjørekultur kan det forresten seiast mykje om. Der i sør kor me held til, syns eg det går ganske så godt. Det går fort, men samstundes syns eg folk tek bare meir hensyn der enn her i Stavangerområdet. Ser ut som folk les kvarandre på ein annan måte der enn her, og handlar utfrå det dei ser andre gjer i trafikken.

torsdag 30. juni 2022

Skrivekløe, suppe på spiker

Nå er det slik at eg kan vere ganske god på å koke suppe på spiker. Ok å få litt Pugliastemning nå. Det er 61 dagar til neste gong me reiser sørover. Sidan dette er siste spikeren som var att frå tidlegare turar, får eg bare sei til dei tålmodige som klarer å lese seg gjennom her, det kjem mest sannsynlig nye bloggar, men ikkje før i september.
Men litt opplevde eg då før eg snudde nasen nordover att etter 3 veker i "syden". 
Det enda visst opp med gourmetmat i dag og. Cornflakes, laktosefri melk og ferskensylt i følgje med rød appelsinjuice frå kartong. Som de ser, er her ingen plen me treng ta vare på, men graset må klippas her likefullt som under oliventrea. Ikkje så fælt mykje onnearbeid blir det av slikt. Iallefall ikkje når ein slepp hesjing og innkjøring av turka høy. Kjenner ein Giulia og Giulio treng ein helst ikkje tenkje på slikt heller. Det går nesten av seg sjølv då.
Her er visst alt stell. Heilt klar for full renovering. Litt sliten utgave av Cinquecento Giardinieri. Stofftak for heite dagar, sjølvmordsdører for å kome inn og ut av bilen når den har stansa. Il mio nome è Cinquecento kan eg visst presentere meg som, i allefall etter Aldo på Silvana si meining.
Det kom på stell dette og. Då me var nede i mars måtte me ha elektriker for å installere ny vannpumpe. Når han jobba, såg han litt svimerke på jordfeilbrytaren og demonterte den. 
Ny jordfeilbrytar kom og vart montert nå i mai. Blir det nå feil i det elektriske systemet, så skal brytaren slå av straumen før nokon av oss vert grilla.

For å få vatn opp frå brunnen vår heile 135 meter under bakkenivå, må me manuelt starte pumpa og ikkje minst stoppe den før det renn over frå dagtanken. 1500 vatn som tanken rømer gjer bare godt om det renn utover på jordet, men det vil heller ta ein snarveg ned i den gamle cisternen under huset. Der har tidlegare eigarar lagra mellom anna reiskapar dei brukte ved renovering av huset. Eg har vore nede der eit par gonger, men der fins andre stader eg heller vil klatre i stige. Ja, eg må setje ikkje opp men ned stige for å kome til botnar i cisternen. Sidan sist eg var nede der, har eg gløymt å slå av fleire gonger brønnpumpa, og vatnet som jo tek enklaste veg, rann  sjølvsagt ned der vegen var kortast. 10 - 12 kubikk med vatn vart det før den gløymste oppdaga det. Lensepumpe måtte  til for å tømme. At det kostar å gløyme er vel noko mange kan skrive under på. Samstundes viste det seg at denne lensepumpa er til stor nytte når dei 26000 litrane med vatn i plaskebassenget skal tømast. Går meir enn dobbelt så fort som tømming etter hevertprinsippet.
Dette skapet kan vera nøkkelen for å løyse problemet. Saman med nivåbrytar skal dt styre straumen av vatn frå brønnen og inn i dagtanken. På gitt nivå når vatnet det minkar skal automatikk sørge for ny oppstart av brønnpumpe.
                                             
 
Det er trist å sjå slike tomme marker midt inne mellom dei andre olivenlundane. Plantesjukdommen Xylella går hardt utover århundregamle tre. Tek lite omsyn til alder og verdighet kan du sei. Dei som driv i stort, slik som eigarane her, har leigd maskiner og mannskap for å fjerne alt det gamle, rubbel og bit. Så er det slik at det fins sortar av oliventre som tåler sjukdommen betre. Då eg reiste heim stod det nyplanta ungtrea på rekke og rad. Går nok nokre år før det kjem avling på dei.

Merkelig å reise frå Brindisi seint på kvelden. Denne gongen passa det slik for å få låg nok pris.
Ikkje alltid ein får slik utsikt frå rommet ein leiger for å få seg kvile. Men på Capsule Hotel Flughafen Zürich, der fekk auga kvila på majestetisk fjell.

Det vart god nok plass for store meg, men rommet var absolutt einmanns. Ville ein stå oppreist måtte ein krype ut gjennom luka. Heile arrangementet minner om dei murveggene ein finn på nokre italienske gravplasser. Hol i veggen der kister kan skyvas inn. 
På hotellet var det enklare med retur. Der var heller ikkje pynta med minneplater og blomar på dører som er lukka nærmast for godt.
                           


Kjendest mest som å koma heim når flyet frå Zürich la kursen mot Flesland like over Perlå i Ryfylke. Judaberg heilt tydeleg. Endå til Fåholmen, der far i sin ungdoms vår saman med kameratar dreiv oppdrett av kaninar i ganske stor målestokk.
Ein liten svipp om Flesland. Bytte av fly frå Widerø og så stod bare den korte turen mellom Bergen og Stavanger att.


 

søndag 12. juni 2022

Swiss over Adriatic sea

Når ein flyg med SWISS til Puglia fer ein lenger aust enn med KLM. Alpene får ein med seg uansett, men over nordre og midtre del av Adriaterhavet er det visst bare SWISS som flyg. Høgt der opp i lufta er det fascinerande å sjå kart over området ein flyg over. Rett nok er ikkje dette kart, men likevel. Fekk lyst til å vise samsvar mellom satelittbilete og sjølvlaga flyfoto.  Var det noko eg likte på skulen i si tid så var det geografi. Men namn på øyane i Adriaterhavet vart ikkje gjenstand for pugging. Då er Google Map god å ha om ein enn må vente til etter flyturen for å finne svar på eventuelle spørsmål.

Bereknar ein godt, blir det mulighet for spasertur i måneskin. Anten solo eller i lag. Er ein aleine på tur, må måneskinsturen gå føre seg utan turfølgje. Får halde ømst i eiga hand då. Det er ein nokså aude plass der me har huset. Har endå ikkje kome på å spør nabo Lina om ho ville vera med og spasere i mørkna på dei smale vegane mellom olivenlundane. Då får ein klare seg på eigahand.
Hamna i Brindisi trekker til seg så mangt. På kveldane er det byfolket som promenerer medan turistane meir er publikum. I sjølve hamna finn store og små fartøy ly når det måtte trengjast og bare ein finn stad å fortøye når mannskap treng litt kvile. 
Lungomare i Brindisi er rett så interessant. Vanlege folk og uvanlege folk luftar seg der. Alltid gildt å sjå på folk. Og så utruleg mange ulike typar det er av oss. Sitjande på ein benk der kan ein vel rekne med at nokon finn det interessant å kikke litt tilbake på dette bleike vesenet som dei ikkje veit kva kjem frå.

Der folk samlast er der alltid nokon som ser høve til å tene litt. Han her laga små vevde band med innvevd namn på. 
Skikkelig stilig teknikk. Rennning, innslag i ganske så liten målestokk, og så vart resultatet slik:
Eitt for kvar av dei to små i Stokkalandmarka.
Det var kalking som var påskotet for denne ekstrareisa sørover. Så fryktelig ihuga var eg nok ikkje, men denne sida av huset og to sider til vart tilnærma ferdige. Det som står att får eg gjera ved neste høve.
"Forno a legna" fekk forresten og ein omgang med kalk-kosten. Blendande kvitt når sola står på. Raskt å smøre på, og ganske så rimeleg, Heile huset for ein slikk og ingenting. Ein sekk med kalk klar for utblanding i vatn. Litt tjukkare konsistens enn melk, men mykje meir flytande enn maling. Ulempen er at det ikkje er så veldig holdbart. Bør nok gje det ein omgang annakvart år om det skal sjå velstelt ut og vere til hjelp mot forfall.

onsdag 8. juni 2022

Vigrestad Brindisi, same avstand, ulik reiseveg.

Der for han. Sørijønå. Heilt hekta ser det ut for, hekta på Italia. For første gong med overnatting i Frankfurt. Det vil sei, for mange år sidan kom det snø på Frankfurt Airport 3 - 4 dagar før snøryddingsutstyret var planlagt å tas ut.  4- 5 cm stoppa all trafikk på flyplassen den dagen. Gigantiske ringvirkninger i heile Europa vart det. For min del vart det ein time eller to rett på flisegolvet. I avisene vart det fortalt om feltsenger for dei uheldige passasjerane, men dei sengene såg eg lite til.

Reiste frå Sola ganske seint, så når eg kom fram på hotellet i Frankfurt der eg skulle få slappe av nokre timar før neste flyøkt, var det stengt for servering i nabolaget. Kunne sikkert blitt ein god Pizza, men som sagt: stengt.

Det blir fort litt travelt når eg skal ut og  reise, i allefall når fly er transportmidlet. Flyet frå Frankfurt gjekk 07:15. 

Med hotel 5 km frå flyplassen måtte det bli shuttlebuss. For langt å gå med 8 kg kvilande på skulderen. Men den førehandsbetalte dukka ikkje opp til tida eg fekk opplyst. 

Eg spurte Google om beste veg til terminal 1 og la avgårde til fots. Det viste seg at den vegen Google viste til , gjekk rett inn i flyplassområdet der publikum ikkje har adgang. Fekk spurt ein venlig mann som sa eg måtte gå litt tilbake, der ville eg finne ein normal buss-stopp for transport til avgangsterminal. Sjåføren på bussen meinte det var for kort til at eg skulle betale, og det hadde eg jo gjort frå før. Rett nok til eit heit anna selskap.

Ein ulempe i desse dagar når ein skal ut og flyge er all tida som går med i sikkerhetskontrollar. Har ein då mellomlandingar der ein må ut av transitområdet, blir det for ein del tid i kø. Heldigvis var eg så tidleg avgårde at køen var heller liten. Då fekk kontrolløren betre tid til å sjekke bagasjen min. Geitost frå Aurdal gard i Vats var veldig interessant. Prøvetakiingsutstyrt kjælte med osten og fekk seg deretter ein tur mellom det vesle av klede eg hadde med i veska. Så til makin for avlesing av resultat, og det var ikkje uventa for meg veldig negativt. Godt når det negative blir til noko positivt. Vart vinka vidare for ein kortare flytur ikkje lenger enn til München.

Lufthansa utfører på vegne av Swiss Air.

Vel framme i Brindisi sørgde eg for å kome meg ombord på første flybuss inn til sentrum og jernbanestasjonen. Ferdig med kø i flyet for å kome ut, ferdig med kø for å kome gjennom pass og toll, ferdig med kø for å kome på bussen. Der slapp eg meg nedpå eit sete og rekna med å kunne slappe av dei 10 minutta turen inn til byen normalt tek. Der peip det i telefonen, eg såg det var eit norsk nummer, men kven?
Då eg fekk tatt telefonen høyrde eg Livar sin stemme i andre enden. Han lurte på kor eg hadde havna. Hjula på bussen dei gjekk rundt og rundt og eg fekk større og større forsprang på Livar som ville overraske meg med å hente meg på flyplassen. STOPP var signalet eg gav buss-sjåføren. Og sjå der, der dukka Livar opp etter at eg hadde kome meg av bussen. Beine vegen til Via Roma 82 Latiano. Biff av framifrå klasse for både sjåfør og meg sjølv, litt i folieform til Sofie vart også ordna. Roomsteren starta velviljug som bare det. Så var det ikkje lenge til eg var framme i Cda Coltura F5P123.


Og der såg alt ut til å vere i beste orden.