Klar om 81 dagar

Endå er det god tid før årets første tur til Puglia. Det blir visst solotur denne gongen, i allefall kjøreturen sørover. Eg ofrar meg og tek den tida det treng å få bilen ned til Latiano.  Fekk akkurat tilbud om leigebil frå Discovercars.com.  Ein  Opel Corsa ville koma på rundt 20000 Nkr i den perioden me har planar om å vere der sør. Volkwagen Taigo som ikkje blir selt i Norge ville koma på        50000 Nkr. Renault Espace, som er ein ganske stor bil ville koma på 190000 Nkr.  Som du ser ville kanskje Opelen i tillegg til fly tur-retur Stavanger Bari kunne konkurrere med ferje Kristiansand-Hirtshals, vidare gjennom gjennom Tyskland, inn i Østerrike med vegbetaling (Vignette)og sist strekket på italiensk motorveg frå Sterzing til Taranto til ein kostnad av dryge 1000 ein veg.Eit par overnattingar må ein også legge til. Men eigen bil blir det, då får eg tiflfredsstilt trongen til å kjøre.

Anne Marie slepp lett unna, dei lange dagane langs vegane sørover treng ho ikkje ha anna sut for enn å tenkje på meg.  Ho  kjem med fly saman med utvalde gjester 11.mai. Då er planen min  at mykje av huset er kalka. Slåmaskinen har tatt seg av det høge graset der ikkje Giulio har vore med traktor og horva. Bassenget skal og vere montert og solfangarane skal ha fått starta jobben med å gjere solstråler om til varmt vatn. Men så er det også slik at dei som kjenner meg,  veit meir enn godt at planar er til for å endrast. Kven veit, noko av planane håpar eg no er gjennomført når storinnrykket kjem.

Apropos å ofre seg, det er bare tull. Nå som eg har passert 70,  må eg vel ha lov til å vere litt barnslig. Å leike med bilar var noko av det som var skikkelig gildt i barneår.. Hugsar godt ein liten kvit bil der det stod POLICE på sida. Bilen var utan tak og det sat ein politimann i bilen. Han sveivde på ein gammal sirene. Bilen kjørte rundt og rundt. Når den traff noko rygga den litt og kjørte vidare. Alle guter skjønar korleis dette virkar vil eg tru, jenter og for den del. 

Nå har eg tilgang på større leikety, og endå likar eg å kjøre. Når eg i tillegg kan kjøre fritt for lokale utslepp, så kan ikkje nokon av miljømessige grunnar klage. Einaste må vere fossilfolket, nokre av dei held veldig fast på den forferdelig auka belastninga på vegane som eit par tre hundre kilo ekstra vekt på bilen fører med seg.

Så får eg håpe det ikke blir noko bråstopp av denne turen. Ta ein liten kikk på hjelpemiddelet eg håpar ikkje kjem i bruk. Å ta skikkelige pausar og lange nok pausar undervegs vil vera avgjerande. 

Målet med turen er jo å få parkert trygt og greitt ved sida av det gamle dohuset. Halvvegs bak sjølve huset vårt. Litt unnalurt for ikkje å trekke til seg typar med mindre gode hensikter. Av erfaring veit me at det kan vera ok å ligge litt lågt. Bubilen vart besøkt i 2018. Døra måtte eg heilt til Italia for å få ny.  Skoda Roomster vekte interesse for forbifarande fant eit par år seinare,  men bare startbatteri og vinduspussarar forsvann. I 2021 forsvann heile bilen. Etter mykje styr med vaktselskap, politi, forsikringsselskap og bilutleigefirma men og ufattelig god hjelp av Meggie,  så stod Roomsteren brått ein morgon parkert rett utforbi porten til eiendommen vår. Kor trygt Id7en står veit eg ikkje, men den er nok endå verre å få start på utan nøkkel. Har bare høyrt eit rykte om at el-bilar ikkje er særs popuplære bilar å stikke av med. Håpar det stemmer. Det kan forresten veldig godt gå fint. I dei aller fleste tilfelle gjer det jo det. 

Sjå framover til april

Det er den tida. Det er Nytt år. Det er nytt Pugliaår. Endå kort tid sidan me for frå Villa Felizia., men likevel alt i gang med planlegging for neste besøk. Først må eg gjerne avslutte skikkeleg det som alt er historie. 

Nokre dagar på Sicilia i Catania saman med Hadi var fin opplading til siste Italiaopphald 2025. Turen frå Latiano til Catania over Messinastredet tek oss gjennom mange slags landskap. 

Først endelause druemarker ved Taranto. Så langs kysten  mot Trebisacce. Der kryssar ein over til vestsida av Calabria. På dette strekket er der enorme vidder dekka av sitrontre og mulighet for å stoppe å kjøpe sitronar langs vegen, akkurat slik ein kan stoppe og kjøpe grønsaker langs vegen her på Jæren. 

Landskapet endrar seg etterkvart frå store vidder til bølgande landskap med gras eller skog heilt til topps. Lenger sør er me midt i eit fjelland. Ved Cozenza er deler av vegen bygd som bruer i bratte fjellsida. Ein vekslar mellom veg understøtta av søyler for så å kjøre rett inn i svarte hol i fjellet. Men fram kom med med den pandastiske Pandaen. 

                   Hvorfor være stor når man er lykkelig som liten.                 De fleste gikk det ille som større være ville.

Turen over Messinastredet går på omtrent 25 minutt. Etter det er det bare att ein dryg times tid, før ein er framme i Catania, ja for min del er det Catania som gjeld,  saman med Etna då. 

Det blir kanskje ei tid til neste Cataniatur. Reisefellen fantaserte om å leige denne på neste tur. Så spørs det då om ikkje det bare er ein fantasi.

Det vart etterkvart vaktskifte. Han som passa på meg første Pugliaveka reiste heim med same fly frå Bari til Stavanger som vaktavløysinga kom med. 

Me hadde ein liten stopp i Polignano a Mare. Ganske spesiell by der den ligg heilt ute på klippekanten mot Adriaterhavet. 

Midt i klippeveggen ligg Grotta Palazzese, restauranten der me i 2008 feira sølvbryllup i lag med venner frå Vigrestad og kollegaer frå Brindisi. 

Gild by å vandre rundt i, slik like før jul var her ikkje så mykje folk ute og gjekk. Spiseplassene var helst stengt, men denne var endå open. Veldig enkel plass, men maten var god den. 

Ta deg bare ein liten tur inn, og kjem du på traktene er dette eit godt alternativ til dyrare og meir påkosta plasse. Var akkurfat nok ofr langvegsfarande Anne Marie og ein travle skysskar.

Det er vel kan henda neste måltid som er vert dradd opp.

Her er både tunnel og lys i andre enden. 

Litt av dette lyset finn ein i samvær med venner. Alder ingen hindring seiest det. Skikkelig gild å vere i lag med folk som har levd nokre år meir enn meg sjølv, og som i tillegg har tatt lærdom av livet sitt.

Ein tur til La Silvana er også slikt som lyser opp i tilværet. I allefall om ein er slik laga at ein set pris på det som mettar i magen. Forresten, her oppe på Selva di Fasano kan ein sitje og ete i både 3, 4 og 5 timar utan bli bli stappa og uvel. Dei lekraste rettar kjem inn på rekke og rad, alltid i passe små porsjonar.

Limoncello er ei fin avrunding på eit måltid i godt lag med trivelig vertskap, Aldo, Anne og Vito. 

Kva kom først: Bordet, 

bilen 

eller mannen?

Sanninga er at alt var tilstades samstundes.

Jeg velger meg april,

fordi den stormer, feier,

fordi den smiler, smelter,

fordi den evner eier,

fordi den krefter velter,-

i den blir somren til!

Så vil eg bare legge til: 

             Dette blir den daglig turvegen både sist i april, heile mai                     pluss noko av juni. 

Bra å ha noko å sjå fram til når meteorologane lovar både 

Sterk kuling fra sørøst med vindkast på 29 m/s, 

litt nedbør og bare ei varmegrad natt til mandag 12.jan

Rettar på rekke og rad

Dei fjerne og samtidig nære  naboane, Lill Karin og Gaute,  måtte me innom når me først hadde ærend forbi dei traktene. Fjerne naboar i Puglia, nære her i Grønholsvegen.  Dette blir bare flott når dei blir ferdige. Håpar bare ikkje dei røynde huskjøparane blir så trøytte og leie under arbeidets gang at dei sel det heile når det står ferdig i all sin glans.

Og reven var ute med rompa så lang. Nei, det var visst hunden som har adoptert dei nye husfolka som sine. Ikkje godt nok då med naboar frå Vigrestad, så hunden stakk den før eg rakk å ta ei skikkelig bilete av den.

Signe tok oss imot for overnatting i Trullo Pernoll. Me fekk ein gild kveld i lag med mykje drøs. Et langt liv blir fortalt frå, og interessant er det. Korleis det går an å hugse så mykje detaljar kan eg mest ikkje skjøna. 

La Silvana på Selva di Fasano har eg bare godord å seie om. Mat i heilt suveren klasse. Mest slik at min eventuelle beskrivelse slett ikkje kan yte rettferd til jobben Anna, Aldo og Vito legg ned i å gjere gjestene fornøgd. Frå ypperste råvarer til behandling på kjøkken og ikkje mindre dandering ved servering. Det er ei oppleving som absolutt kan anbefalas.

Focaccia som start på måltidet

Ferskost produsert på huset, likande det som er inni burrataen

                      Pasta med soppsaus. Porcini, steinsopp. 

Panzerotti er små fritterte calzone som igjen er samanbretta pizza. Her fylt med ost og tomat.

Capocollo, tradisjonell tørrsalta og speka italiensk spekemat av 

svinehode og nakke. Capocolle betyr hovud nakke.

Agurk, sylta. Servert som eigen sjølvstendig rett.

Artisjokk, men sjokkskada blir ein ikkje av å innta dette

Parmigiana di melanzane, nærmast som ein vegatar lasagne.

Då hovudretten kom på bordet var eg visst bortimot svimeslått av alle dei delikate smakane. Det vart ikkje noko bilete av den retten. Einaste eg hugsar er at den gjekk ned på same vis som alt det andre. 

Frukt og kake vart servert til sist. Akkurat denne kaka var god. Festkaker elles i Italia fell ofte i smak hos meg, men dei gode nok for dei som likar det. (fritt sitert etter Gaute)

Til avslutning på eit nærast endelaust måltid er det vanlig å servere Limoncello på huset. Likør basert på sitron med mykje sukker i. Kor sterk den er veit ein aldri, men for min del held det med ein bitteliten munnfull. Hadde hostesaft smakt så godt, hadde den gått fort unna her i huset.

Eg tok vekk ein del skjemmande antenner frå utsikten der me parkerte bilen ved La Silvana.

Det vart kvelden før me var ferdige på Silvana. Vertskapet Signe og Gaute fekk fornem pandastisk Fiatskyss heim til seg. Me hadde ein dryg times kjøring heim til våre residens, der det meste var klar for retur til Norge. Sidan det me mest manglar er lagersplass i casa a strada senza nome, blir det allltid litt styr både ved avreise og når ein kjem tilbake. 

Så blir det litt å ta ut att når me etter planen kjem sørover sist i april. 

Har vore høgare før ved Aiguille du Midi Chamonix, heilt til topps 3842 meter. Innsatsen då var ikkje meir enn å ta plass i gondolen.

Litt som i ei svime var me den gongen då me vel kom opp. 

Me starta på 1920 meters høgd. Dit hadde Pandaen tatt. 

Det er mest som magi. Med god hjelp går det fint å koma seg opp i høgda uten å slita seg ut. Buss for taubane på første etappe. Bussen stoppa på 2500 meters høgd. Så sleit me oss nokre høgdemeter vidare opp i det som kan minne om vandring i lecakuler.  Dyrelivet her oppe er sikkert ikkje mangfaldig, men eit par revar fekk me nå med oss borti hogget. Godt kamuflert for å gå i eitt med naturen rundt seg.Me såg ei humle og oppe på vel 2500 meters høgd, men den hadde sett sine beste dagar. Viste likevel godt att i den svarte lavaen. Den hadde gått inn for landing for godt såg det ut for.

Nokon gir seg ikkje så fort som andre. Ser kanskje ikkje så bratt ut, men det skal eg sei deg, her var bratt. Det fekk eg kjenna på då eg lurte meg sjølv til nedstigning til fots og ikkje pr buss.

Etna lever i beste velgåande. Pumpar ut røykfrå toppen, men der har eg aldri vore og dit kjem eg nok ikkje heller. Skal ein heilt opp mot kraterkanten må ein vere i betre form enn det eg både har vore og kan ha håp om å koma i. Får nøye meg med den røyken som kjem i sprekker i sida på eldre krater, 

Det totalt livlause svarte landskapet er rett og slett veldig fascinerande å gå i. Det knasar i lavaen, skoa blir gråsvarte av lavastøv, og etterkvart kjem det inn i skoa og. 

Buss opp vart bytta med bein ned.  Som eg sa: lurte meg sjølv til å bruke beina på nedstigninga. Gjekk fint i starten, men etterkvart vart beina meir og meir ustyrlige. Vile liksom ikkje vere heilt med på dette eventyret. Det er vel melkesyra som herja når muskalne ikkje lenger ville styrast. Det gjekk nå greitt med litt pausar. Den dryge times kjøreturen tilbake til Catania gjekk og greitt, sjølv om alle tre pedalane måtte betjenas. Tek til å bli ein røynd Cataniasjåfør. Sidemann Hadi hadde nok ein og annan kommentar, men eg trur ikkje eg hadde mista lappen på grunn av manglande kjøreferdighet i tett, rask og framoverlent trafikkbilete. Verre var det vel i vesle heimebyen Latiano. Då tenkete eg det var nok å sjå til høgre i det eg skulle krysse ei gate med forkjørsrett. Oversåg ein bil frå venstre. Sjåføren der oversåg ikkje meg. Så inderlig har eg visst ikkje blitt tuta på før under kjøring i Italia.