Travel tur for lommeboka

Om ein ikkje kjem seg til Puglia, får ein nøye seg med at Puglia kjem hit. I disken for frukt vart det plassert eit par kassar med akkurat den påskrifta eg ynskjer mest.

 I mitt hovud er det dei einaste av slaget som tel. Druer kan vera frå Chile, frå India, frå Sør Afrika og Spania, men ingen overgår dei ein får i eller frå Italia. 

Aleine knasande sprø og søte, eller som godt følgje saman med kvitost anten det måtte vera Jarlsberg, Norvegia, Emmentaler eller Maasdam. Godt brød frå nabo Paul så er både frukost, lunsj og kvelds berga.

Om nokon skulle lure på korleis det gjekk med tanna mi, så treng du ikkje lenger lure. 

Akutt behndling hos fast tannlege først. Betennelse tannrot, oppboring og innfylling betennelssesdempande og deretter pencillinkur. Så etter nokre vekers venting fekk eg time hos Afif, spesialist i endodonti. Mission impossible vart det karakterisert som, men ingen problem du har kome til dr. Possible så så går det greitt. Du er unik sa Afif undervegs i behandlinga. Normale folk har 3 kanalar for nerver gjennom tanna, du har 5 slike kanalar. Med andre ord ikkje normal der heller. Er vel ikkje så mange som er normale. Me er vel alle litt på sida anten det måtte gjelde det eine eller det andre.

Etter 1 time og 15 minutt i stolen med gapande kjeft, var det på tide å blafre med 1000 lappane. 13 stk måtte til. Skulle gjerne brukt dei til noko anna, men slik er det. Akkurat nå var det som som skulle til. Så får eg heller halde fram med ny nedtelling for avreise til Puglia.28 dagar i dag. I mellomtrida får eg finne trøst i druene frå Madugno.

Reisa neste gong til Puglia startar frå Sola 12:00 29.september. Etter lang mellomlanding i Amsterdam landar me på flyplassen i Bari 21:40. Det er bare 1 og 1/2 times kjøring derfrå til vårt "casa a starda senza nome Cda. Coltura", men me tek muligens ei overnatting i Modugno i staden for å kome fram midt på natta. Eldste son Knut skal same morgon tilbake til Longyearbyen, så me må muligens tidleg opp sjølv om vårt fly ikkje nettopp er noko morgonfly. Overnatting er tinga og det ser ganske greitt ut.

Trur nok me skal få til å sove her. Frukosten er av det enkle slaget, men blir me her over natta tek me ein føremiddag som turistar i Bari. Skal klare å finne ein brukbar stad for lunsj der i byen.  

Får bare håpe ny tur med fly ikkje set gang på anna elende inni kjeften. Turen til Italia nå i septemeber/oktober får vere som ein test for den for min og begge sin del heilt store turen til Bangkok. Heldigvis er det ikkje lengden verken i tid eller distanse som gjer utslag på barodontalgi. Det er trykkforandringane som gjev utslag, så om Afif har gjort jobben så godt som eg trur, så blir der ikkje meir bry med akkurat den tannrota. Kva andre røter som måtte melde seg får ein bare vente og sjå. I reiseapoteket får eg passe på å ha god tilgang på både ibux og paracet.

Heim etter 5 dagar

 

Sol og varme får ein fort nok av sommarstid i Puglia. Då er det bare om å gjere å stå opp tidleg nok, før den heilt store varmen slår til. 10000 steg før klokka rundar 7 er brukbart det. Med podcast på øyret, kortbukse og elles ingenting og ein god kjepp i handa til å true eventuelle nærgåande laushundar. Det er ein god kombo for fin start på dagen.

Bilen stod klar for avhenting på C4 på Aeroporto Leonardo Da Vinci Fiumicino Roma. Litt uvant med ein gong i bil ein aldri før har kjørt. Men automatgira Jeep var slett ikkje verst, sjølv samanlikna med heimleg bil. Assistentsystem som varsla både ved fart høgare  enn fartsgrense, for kort avstand til bil framføre og om ein ikkje låg greitt i midten av kjørebanen. Sikkert meir og, men det var det eg fekk med meg. Ettter 2 minuttars kjøring ut frå parkering C4 på Aeroporto Leonardo da Vinci, sto eg plutselig med ein bil både på venstre og høgre side og bare 2 kjørefelt vidare framover. Er nokså sikker på at bilen frå høgres hadde stoppskilt som ikkje vart respektert, men litt  varm rundt øyrene blir ein jo når ein står slik og ikkje straks veit heilt kva ein skal gjera. 

Å stå opp alt klokka 03:30 er ikkje det aller mest behagelig å gjera, men må ein så må ein. Godt då å kunne dele reisa frå Roma til Latiano i to. 

Aggriturismo e B&B Selvanera var midt i blinken for mitt behov. Stille, nokre få kilometer unna motorvegen langs ein smal utrafikert veg. I Italia er det ganske vanlig å plassere hus høgast mulig i landskapet. Her låg overnattingssstaden midt oppå ein ganske smal åsrygg.

Antipasti på kvelden, og det var ekte haimelaga mat av høg standard. Men så altfor mykje for bare ein, ein som var på tur aleine.

Primo var pasta som også smakte godt. Om eg så etterpå skulle gått laus på secondo hadde det nok ikkje gått godt. Er ein overmett smakar ikkje maten lenger godt. 

Druene hang der, godt mogne. Eg hadde kome fram til staden vår, casa a strada senza nome cda Coltura.

Appelsingn eller mandarinen treng visst lenger tid for å bli mogen.

I seinare år har det vorte mindre og mindre oliven på trea våre. Dei gamle og sjuke trea er fjerna. Dei nyplanta ber sjølvsagt ikkje frukt. Men det gjer alle dei mellomgamle trea. I vår var der veldig rik blomstring, då lurte eg bare på kor mykje som ville knyte seg til bær/frukt. Nå fekk eg sjå resultatet. Det er rikeleg. Men om det er rikelig nok til hausting i november veit ein jo ikkje.

Oversikt over mandelhausting fekk eg og. Ingen av trea langs grensa mot nabo Lina hadde mandler til hausting. Fann likevel litt på andre sida, men slett ikkje i nærheten av mengda som skal til for å levera til knekking med maskin. 

Litt nyttig verksemnd vart det og tid til. 

Bommen har bare fått ein omgang med farge sidan me kjøpte i 2012. Nå var det på tide med eit nytt strøk.

Gitterporten frå 2017 i galvanisert stål fekk sitt første strøk med farge.

Innimellom slaga fekk eg dyppa lekamen i svalande vatn. Livet i heten blir fort veldig mykje meir behagelig om ein kan ordne seg ein tur i de våte element.

Frukost i hengestolen i skuggen umder den store sypressen i tunet vårt. Det gamle tuntreet som gav rikeleg med god skugge heile dagen vart heftig kupert når dei andre gamle oliventrea vart fjerna. Nå veks det rett nok ut nye greiner, men så langt er trekrona ganske gresen.

Barodontalgi er slikt ein ikkje vil har så mykje nærkontakt med, men der kom det. Etter murring sidan ankomst Roma oppsøkte eg apotekeren i San Michele. Han har vore til god hjelp før. Denne gongen kunne han og hjelpe.  Smertestillande i stor dose.

Å gå tur gjennom olivenlundane er noko av det fine når ein er der sør på hælen. Her foreviga kombinasjon av rein energi og energi frå meir ukjende kjelder. Store kraftlinjer frå Brindisi på austkysten og vestover til Taranto passaerer like sør for der me har huaset vårt.  Heldigvis langt nok unna  til at me ikkje ser dei frå eiendommen vår.

Ferragosta på Samare måtte vike. Tannplagene vaks på seg og gjorde omrokkeringar i hovudet mitt. Eg bestemte meg rett og slett for å reise tidlegare hein enn planlagt. 9 dagar tidlegare heimreise vart det, med tannlegetime alt dagen etter heimkomst. 

Her bare eit lite døme på kva det unne blitt om ikkje gebisset hadde lag plager. Fritert sjømat er bare noko av den beste maten sjøen kan by på.

Ser ikkje heilt gale ut dette heller. Skulle nok fått det til å gli ned utan motstand, men denne gongen vart det altså ikkje.