Lista della spesa

Mens en venter på neste tur til Puglia kan en saktens få litt gjort her hjemmefra også. Det lenge omtalte bassenget er endelig kjøpt og betalt. 

Om vannet fra gunnen er  noe kaldt, no problema!  Med disse får vi raskt opp temperaturen.

                        

Holder en seg til de rette firmaer går kommunikasjonen riktig så bra. Kort tid etter at jeg hadde sendt en e-post med konkrete spørsmål vedrørende kjøp, fikk jeg svar fra Rotex lokalisert i Casamassima ikke langt fra Bari. 

Handel ble så utført ved hjelp av samme e-post og betaling med hjelp av Paypal. Mindre enn 2 timer etter at betaling var lagt inn, kom det bekreftelse fra Rotex på at de hadde fått inn betalingen og bassenget var lagt til side for avhenting i slutten av juni. 

Det er merkelig hvordan en kan legge til side gamle prinsipper. Har alltid mislikt lykter i hage og innkjøringer, men nå har karen snudd. Etter særdeles vellykket innkjøp av lykter type Livardo fra 

Lidl er jeg på let etter mer som kan lyse opp i tilværelsen. Vi ser for oss de gode varme kveldene i lyset fra vellagret solenergi. Annet vellagret nevnes ikke ved navn. Kunne jo godt være en ost, ikke sant.

Oliventreet i tunet vårt hadde sikkert blitt enda koselige om kvelden om en hadde pyntet det med noen lykter. Det kan være 
3 - 4 av typen til høyre eller mer etter juletrelys-prinsipp som lyslenken du ser lengst til venstre.

Om det lar seg gjøre å gi noen et lysbad/lyssjokk ved hjelp av oppsamlet solenergi vet jeg enda ikke. Får prøve og se. Guido, megleren vår mente at kraftig lys som går på når det blir registrert bevegelse vil være et godt bidrag til sikring av eiendommen. Etterhvert må en kanskje til med sterkere saker. Foreløpig tror jeg vi prøver oss med en lyskaster på 270 eller 400 lumen. Begge styrt av bevegelses sensor og drevet av solenergi. Skulle ikke være noe problem å få montert det på veggen av villaen på siden opp mot veien. 

Ellers er varesortimentet ganske så bredt hos Leroy Merlin. Bare som et eksempel på hva en kan få tak i viser jeg denne lampen. Hvor den eventuelt skulle plasseres vet jeg ikke, men så har jeg da heller absolutt ingen planer om å kjøpe den.

(Eg har ikkje tenkt å gje slepp på nynorsk og meir lokale uttrykk, men sjå på det som ein test. Kanskje Google Translate er betre på omsetning av tekstar frå bokmål enn frå det meir rotekte eg meiner å ha brukt så langt.)

Riepilogo Pasqua 2013 Villa Felizia

Jordfresar.
Ja den kom endelig på plass. Ja den var nyttig til det bruk den var tiltenkt. Ja det ser fint ut der fresaren har fått frest. Ja, både far og son fekk frydefullt frest av seg forventningane om fresing.

Puss av vegg.
Ja det var rett mørtel eg fekk frå firmaet på vegen mellom San Vito og Carovigno. Ja, veggen den vart fin den. Ja, den vart rett og slett finare enn murarlærlingen hadde trudd.

Maling av gitter dører.
Ja, Helge svinga penselen slik at alle krokar vart mørke. Alt fekk den fine djupe grønfargen me syns så godt om.

Grønnsakfelt i hagen.
Ja, her er jorda førebudd for godsaker i løpet av seinsommar og haustferie. Me må nok satse på ferdige planter frå hagesenter eller anna. Blir nok det første eg må få unna i slutten av juni om me skal få noko glede av det.

Autovatning.
Ja, med automatisk påfyll av vatntank var det tida for oppsett av automatisk vatning. Ja, alle dei nyplanta sitrustrea førre eigar sørgde for, dei får nå sin tilførsel av vatn mange gonger i døgeret. Det viste seg rett nok at eine slangen som var på bruket frå før ikkje tolte mottrykket frå trykkreduksjonsventilen. Av den grunn måtte me bare skru att for vatning av kjøkkenhagen og prioritere trea.

Spyling av fuger på taket.
Ja, nå er fugene klar for vedlikehaldsbehandling. Ikkje det at taket lek, men har eg forstått rett er det slikt som med mellomrom på nokre år må gjerast.

Nye gardin i stova.
Ja, gardina var fine dei som var, men så er det det med å gjera noko til sitt eige. Ja, dei nye gardina syns me er endå finare. Men ver ikkje redd, dei gamle som heller ikkje var meir enn eit par år kjem sikkert til nytte når påbygget med eit ekstra soverom kjem på plass. Einaste dumme med gardina som var ferdigsydde og klare til å henge opp, var at dei som hadde klipt ikkje hadde teke omsyn til mønsterrapportane. Etterkomarane mine syns visst helst det var meg som var dum som brydde meg. Det vart litt diskusjon i heimen om kor nøye det er, men etter ein kikk på hempene kom ein fram til at Singeren som vart kjøpt i haustferien etter prinsippet kjekt å ha, godt kunne få sin debut på fiksing av gardinene.

Avtalar om stell av jord og oliventre? Nei, det har førebels ikkje kome på plass anna enn i form av den munnlege avtalen eg har med Angelo.

Internett? Nei, heller ikkje internett ser ut til å vera av det lettaste å ordne. I første omgang hadde eg jo tenkt å bruke ein dongle lik den Julie brukte, men det har vore veldig vanskelig å få skikkeleg tak i kva ho hadde av teknisk utstyr. Siste redningsplanken så langt var ein mann frå Oria som skulle snakke engelsk og kunne alt som hadde med internett å gjere. Har snakka med han, men han ville absoutt ikkje skryte på seg å kunne noko engelsk. Me får sjå til sommaren om me kan få hjelp til betre kommunikasjon med Tony.

Basseng då? Nei heller ikkje det kom på plass. Nå var det ikkje nettopp planen å lage sjølvbetjeningsbutikk for basseng på tomta, men eg hadde nå tenkt å kome meg i butikk i Casamassima ikkje så langt frå Bari. Der hadde eg tenkt å bestille for at det skulle vere klart når me kjem nedover til sommaren. Då er ein heldig som har folk som stiller opp for ein. Han Livar i Villa Serena klarer litt meir enn å planlegge anneks, mure fundament for annekset med reie mi for å blande betong, stelle kjøkkenhage, rydde skog og ikkje minst passe på Bøgvald. Kanskje Sofie og Livar  ein gong tek til å undrast på kva hennesløysa dei gav seg ut på då dei sa ja til å ta ein kikk på Villa Monteciminiello?

Eg har starta ei slag nedteljng - Det går i kalenderdagar fram til Oddvar og eg set oss i bilen og startar ekspedisjon Vigrestad - Latiano med stopp i Roma for kvile mellom øktene.

Er me rett hepne får me ta  del i audiens hos den nye paven. Me må nok nøye oss med å dele han med nokre tusen andre, men det hadde vore ei oppleving om me kunne få det til.

I dag er det akkurat 70 dagar att, det vil seie 10 veker.

5 timars velsmakande underhaldning

                            Måltidet starta 13:05

Me har kome til 1. påskedag. Det har vore ein fin dag med sol og meir enn antydningar til varme nede på Salentoslettene . 

Ei fredshelsing møtte oss på bordet då me kom til åstaden for etegildet.

Estrelle, Larry, Signe, Gaute, Liselotte, Aksel, Livar, Sofie, Lill Karin, Gaute, Helge, Anne Marie og Geir benka seg rundt bordet for påskelunsj på La Silvana i åsen oppforbi Fasano.  

Rettane var mange og det meste smaka godt.

Fylte egg

Ost og salame

Pasta med skjell  smakte slik du ikkje ein gong klarer å fantasere om .

Pannekaker med fyll

Til italiensk fisk å vera var det mellom det beste av slik fisk eg har smakt, men nokon svoren tilhengar av fisk vart eg ikkje denne gongen heller. 

Stor flott nyfiska fisk etter ein runde i steikeomnen

Kor er kroken?

Nei veit du kva. Ikkje gjekk eg på, og slett ikkje fisken dentice heller. Ein lur sjefskokk gjorde

 eit godt forsøk på å få gjestene til å tru at han hadde funne kroken fisken var dradd opp med

Kje i motsetning til fisken. Eg har aldri smakt det før, men kunne så absolutt hatt endå ein porsjon av noko som ikkje hadde eimen av geit i det heile.

Knut som vart sjuk og difor ikkje var med oss, mista nok litt motivasjon for dette måltidet me vart invitert med på då han høyrde at secondi var kje. 
Han har bak seg eit lite vellukka måltid i Kenya der geitekjøt var pakka inn i vomma saman med innmat. Nå var det slik at han mest kjende seg kvalm bare denne retten vart nemnt. Han slapp unna problemstillinga, men fekk heller ikkje sjanse til å få eit meir plussforhold til kjøt av geit.

Kaker med vaniljekrem utgjer den søte avrundinga av bordsete.

Eit godt mål mat skal ikkje avsluttas utan fylgje av noko søtt. Frukt og kaker var det me fekk denne dagen i tillegg til likør av fleire slag og ikkje å forgløyme ein real espresso.

 Avslutta rundt 18:00.

Ta opp ditt kors

Fredag kveld var det Francavilla Fontana som fekk besøk av oss jærbuar.  Langfredagsprosesjon med korsbæring hadde me lese om. Nå ville me sjå det med eigne auge.

Kva dimensjon korsa var laga i veit ikkje eg, men stolpar som kunne eigne seg til å bere tunge takkonstruksjonar  var det. Lange var stokkane og med barføtte menn i kjortlar til å bere.

Der mange italienarar er samla er det ofte lyd, til tider sterk lyd. Her var det pakka fullt med folk og likevel ei slags andaktsfull forventing. Ei forventning til kva som ville skje vidare i prosesjonen, men kanskje uttrykk for andre forventingar og.Kanskje ei forventing fram mot 1.påskedag? 
Noko av tida var det eit musikk-korps som spela, tung dyster gravferdsmusikk som og er med på å setje stemninga.

 

Tvilingbesøk hos tvillingar

Torsdag kveld hadde me triveleg besøk av Alessandra, Demetrio og dei to borna deira Floriana og Luigi. Me hentar gjerne folk ved Cimetri anten det måtte vere utanfor San Vito eller ved Latiano.  Alle finn fram dit,  så siste biten hit er nok enklast i fylgje med oss lokalkjende. 

Luigi jodla alt før han var utav barnesetet. Då han slapp inn i Fiaten vår vart han heilt elektrisk: «cinquecento cinquecento». 

Inn med nøkkel, på med tenning og så: små gutehender bare elskar å trykke der det vert lyd.  

Eg trur eg kjenner at kjensla: Då Alessandra kom inn. såg ho på Helge var snar til å kikke over til Knut, så kikka ho på Demetrio før ho tok same runden ein gong til. Med Demetrio var det sameleis. Dei syns visst våre to "gemelli" var veldig like. Eg hugsar frå tida då Helge og Knut var små at det var kjempespennande med ungdommar eller vaksne i to like eksemplar.

Gildt å treffe att Alessandra som me vart kjende med då eg jobba på Høyland skule og me gjorde eit tappert forsøk på å få i gang eit Comeniusprosjekt.  Me hadde øyatur til Hidle med Ted som skipper og Toril som matros.  Ivar og Asbjørg var vertskap medan Anne Marie og eg var gjester saman med Maria Stella, Georgia og Alessandra.

Ingen tvil, nå vart det PIZZA

Pizza a forno di legna må til om det skal bli Hausken-påske i Puglia.  Denne gongen con frutti del mare. Knut stod for fyring, Helge for kjevling, Anne Marie var sendebod til kjøkken og la på oliven. Eg tok meg av tomatsaus a la nabo Lina.

Det var rett så lekkert det heile. Supertynne botnar måtte det bli etter tendensar til klager ved førre høve der omnen var fyrt opp. Nokon meinte det likna meir på foccasia enn på pizza det som då vart servert.

Kattane luktar nok mat for dei gir ikkje opp. Blir jaga vekk, men etter ei kort kort stund er dei tilbake. Når dei krøkjer seg saman for å hoppe opp på bordet er det tida for å jage på nytt.

Vatningsanlegg med vatning av grønsakhagen og på andre sida av huset dei nokså nyplanta sitrustrea (førre eigar planta sitron, mandarin, klementin og appelsin). I vinter har trea ikkje lide noko naud, det har vore meir enn rikeleg med væte.  Mest litt komisk å styre med vatningsanlegg når jorda er såpass våt som den er nå. 

I april, mai og juni må trea klare seg utan tilsyn og då skal me vere på den sikre sida slik at trea overlever.  Dryppvatning med regelmessige mellomrom og i programmert tid kvar gong. Gardena er slett ikkje dumme til å finne opp hjelpemiddel for hageamatørar. Grønsakhagen skal utanom fennikel innehalde cherrytomatar, squash, aubergine, hericotbøner, paprika og løk. Me tek sikte på å bli sjølvberga med desse grønsakene alt nå i sommar.

Fresia og anemonar er planta og vil venteleg glede oss nå til sommaren. Blå anemonar blomstrar forresten nå. Det gjer og ein valmueplante som veks midt oppi steingarden mot naboen som var så ivrig til å plukke oliven anten det var med eller utan samtykke.

Nei, tyngekrafta er ikkje annleis i Puglia enn heime på Vigrest. Det er bare det at biletet la 

seg litt flatt og han som styrer denne bloggen hadde ikkje gidda nok til å roterer biletet.

Når det kjem til Internett er det helst stillstand. Ein 5 minuttars kjøretur er visst det enklaste. Eg vart råda til å ta kontakt med ein mann i Oria. Han skulle snakke brukande engelsk. Då eg ringde han, ville han ikkje vedgå at ha kunne noko særleg engelsk, men han fekk opplysinga om kor huset ligg og mitt mobilnummer.  Det var Linkem som han hadde kontakt med og dei har eg vore innom tidlegare i Mesagne. Det var der dei var helst sikre på at på Cda Coltura, der var det «no coperta».  Den 5 minuttars turen går anten til San Vito eller til Latiano. Der er mobildata så kraftig at Internett funkar heilt greitt. Om eg så sit i bilen og legg inn bloggen går jo det greitt nok. Kan jo gjere klar alt før eg fer.

Pensjonert oppvaskkost

Me skriv alt onsdag 27. mars.  Dei to eldste karane våre kom stuptrøytte søndag morgon etter ei hel natts køyring frå Roma. Knut reiste frå Sandnessjøen alt klokka 06 laurdag morgon, så han hadde ei fælt så lang reise i tid. Erfaringa deira var den same som for oss: me skal spare meir i kroner og øre enn ein tusenlapp om det skal svare seg å fly til Rom og kjøre leigebil derifrå.  Omkostningane i form av å vere utsliten var for store.  Knut  og Helge hadde i tillegg litt stress med å få tak i bilen. Dei fekk god og rimeleg bil, men det viste seg at dei måtte med shuttletransport for å hente den ut.

Til Italia for å vaske opp er langt frå vårt motto. Å få til ei grei løysing utan for store inngrep i kjøkkenet ville vera greitt syns me. På IperCo-op,  (ja kor  elles?)  fann me det me leita etter. Ein liten benkoppvaskmaskin frå Bosch  som er liten nok til å smette inn i skapet under oppvaskkummen. Då slepp me hol i kjøkkenbenken for til og frå vatn. Straumen lurer me på plass i sokkelen og vips så kan me pensjonere oppvaskkosten. Rett nok må eg endå ein tur til Leroy Merling for å få kopling mellom tilførselslange og vatnslangen i køkkenbenken, men det er alt som trengs utanfrå. Me er nemlig ganske sjølvforsynt her i Villa Felizia med både eigenprodusert olje, grønsaker og ikkje minst eit ganske så stort sortiment av diverse skruer, koplingar, penslar og så vidare. Eg har tidlegare ein gong nemnt Malden på torget. Her kan du sei det er som eit mini Malden på torget. Ikkje ta av garde for å kjøpe skruer, boltar, koplingar, penslar og likande utan først å sjekke om me alt har det i ein eller annan kasse i den rikhaldige cisterna. 

Lite vatn der, men du verden så mykje anna den rømer.

Etter kvart som kassar og hyller var endevendt viste det eg at det einaste eg trong på Leroy Merlin var eit T-røyr med rett dimensjon for vatnrøyrane her på to av endane og passe for tilkopling til slangen på oppvaskmaskinen. 

Nå er maskinen på plass med god assistanse av Helge. Det liksom grense for kor mange hender ein har sjølv, når det ikkje lenger er nok med tre er det fint at andre kan trø hjelpande til. 

                 

Testvasken går føre seg nå. Så langt høyrest det normalt ut på lyden. Hender på søk etter fukt bak maskinen finn heller ingenting, så då er det bare velstand.  Etter fullgått tid er det framleis like turt bak maskinen som det er framfor den. Installasjonen har lukkast.

Me må få med oss nokre av smakane her nede ved Middlehavet. I kveld var det sjøsmak i San Michele. På Il Brigantino Ristorante specialita di mare i Via Roma 26 fann me oss vel til rette sjølv om me var einaste gjester frå starten av. Kelnermann og kelnerkone og kokkekone fekk gjort seg ferdig med sin middag for dagen og etter det fekk me tilbod om servering. 

Tagliatelle Nero med diverse skjell til vart første rett. Smaken var utan å overdrive fantastisk. Sjøsmak så tydeleg at ein kjende mest havbris gjennom håret. Neste rett var filet av fisk saman med artisjokk. Velsmakande det og ut frå det ekspertkommentatorane sa. Eg hadde litt problem med å få i meg heile fiskestykket, men ikkje pga mangel på god smak, meir pga at eg ikkje alltid er like overvettes begeistra over alt som kjem frå havet. Det som gøymer seg i skal og skjell er meir etter min smak enn det som sym rundt med finner på rygg og sider.   Dolche var kelnerkona sin patent: 

Kjeks med krem, ei skive sylta pære, så krem, kjeks og krem på toppen. Over det heile småbita oppskoren pære og sikksakk med sjokoladesaus. Kjeksen var bløytt opp med grappa di pera williams. Har smakt det verre. 

Denne plassen må de ta med fleire av gjestene dykkar om dei skal ha eit godt måltid mat var meldinga frå våre to søner som tydeleg sette pris på kvelden. Me var alle samde på heimveg der underteikna bomma litt på vegen at me hadde hatt ein fin kveld eigna til reprise.