Fin skyss til toppen av Vesuv

Der kom jammen regnet. Nok til å bli blaut om ein vil, men heller ikkje meir. Det rumlar av torever langt i det fjerne. På slettelandet her er det ofte slik. Tor råkjører med vogna over himmelen og slår me hammaren så gneistane fyk, men ikkje plent slik at ein er midt i veret.
Her er rydda og klart på den måten.  Soverom for gjester er stappfullt, og for å sleppe å stable i høgda, så er stova også teken i bruk. Her er stolar nok til mange gjester. 12 stk kunne fått sitt eige sete, det er utemøbler som blir innemøbler som er grunn til det.
Anne Marie for heimover sist tysdag. Etter det har det bare blitt småputling på meg. Litt rydding i veden.

Fullstendig nedskjering av bambusen. Trur naboen må ha blitt sjenert av alle fiskestengene, for ein av kveldane då me kom heim hadde dei sett fyr . Eg som er ganske møsen når det gjeld lauseld syns nok dei kunne sagt frå på skikkeleg vis om det var til bry for dei med så mange fiskestongemne like inntil deira olivenlund.

Alltid litt småplukk som bør ordnas slik før ei heimreis. Merkelig mest at det same skjer ved kvar avreise, ikkje heilt det same då, men nye ting. Nytt som treng litt flikking eller ettersyn. Puss, puss, ikkje slik puss som fører til suss, men puss som glattar ut litt der gammal murpuss fell av.  På verandataket som Tor Sveinung sette opp, har eg seinare lagt på bølgeplater av bitumen. Då vart det hol på hol på hol på hol der fuglane kraup inn for å lage reir. Egentlig skulle det ikkje vera så farlig heller, men nå er kvart hol blokkert med ei skrue. Då vart det flyttfuglar av dei, sjølv om dei kanskje slett ikkje er det. Gekkoane får bare halde på under same tak. Dei er festlige å studere der dei kryp opp og ned på veggen når kvelden har kome på.

Å reka rundt i nærområdet er framleis spennande. Me hadde ærend hos dei Birkeland, og då stoppa me litt i Cisternino. Ein rett koseleg by der det er gjort mykje ut av det å pynte med blomar.

Når Anne Marie hadde fått nok, for ho nordover att. Rett skal no vera rett, nok hadde ho vel ikkje fått verken av meg eller Puglia. Men jobben kallar. I den digitale verda kan me følgje med kvarandre kor me til ei kvar tid er. I går ettermiddag til dømes, då såg eg at ho var på Ogna skule, lokalisert i brakker ved sida av Vigrestad storskule.  Eg såg og at Knut stod på Flesland og venta på at flyet skulle ta han vidare til Sola.

Sjå der er eg oppe alt. Står der og myser og ventar på dagslyset. Det som skal gjerast, er for det meste gjort. Og dette går ein med på heilt friviljug? Når så låsing av døra heime vart litt trøblete, så fekk eg jammen melding på mobilen før Anne Marie tok kontakt på Messenger. Trur me fann ut av det, for då Knut kome heime seinare på natta, då var det ingen , verken Hadi eller Anne Marie som vart vekte av alarm på ville vegar.

Korleis ein vil definera nærområdet, er nå opp til ein sjølv. Strengt tatt er vel 36 mil ikkje innafor, men for meg som gladelig kjører Vigrestad - Latiano fleire gonger i året med bare dei aller nødvendigaste pausane, så er det NÆRområde. 

Eg kjørte Dacia innafor mitt nærområde. Om det er innbilning veit eg ikkje, men eg syns eg kunne kjenne at det eigentlig var ein gammal Renault inni den ein eller annan stad.  Den var ikkje så stødig som det eg er vane med både på Skoda og Iveco.

Glad for at eg slapp å trø opp dei 1000 metrane frå utgagnspunktet nede ved havet. 

Finare skyss enn denne opp til Vesuv kan ein vel knappast få. Den vekkjer minner om søndagstur med familien Austbø ein gong tidleg på 60-talet. I ein blå variant av denne, utan vindauge i varerommet, med lause benker bak, var me på tur til Giljastølen. Vegen ned til Frafjord var ikkje bygd, bare såvidt starta på.

Vesuv kallar både det eine og det andre. Det må vere lov å seie at denne var ganske spesiell. Je ska spikre surfbrett på sløyden.............

Det er nokre år sidan nå at Pompei vart dekka av vulkansk oske. Greiare når det bare er dis som dekker byen.

Heilt på kanten av krateret kom eg. 1170 meter over havet, der eg forflytta meg for eigen maskin kanskje dei siste 200 metrane. Det er mektig å sjå, sjølv om det ikkje er så mykje liv i vulkanen akkurat her.

Litt ser ein då likevel av at der er noko som skjer under overflata. 

Det er vel helst vassdamp, men fascinerande å få med seg er det.

Vigrestad - Varhaug er mellom 7 og 8 kilometer langt. Eg prøver å få ein tur kvar dag til fots. 14 kilometer er ein fin rundtur. Alt går anten gjennom eller langs olivenlundar. Det bør bli litt olje av trea på plantasjen over. 

Hos oss er det noko magrare, men meir skal ein ikkje venta. Den radikale beskjæringa som vart gjort i påsken, tok gunnlaget bort frå olivenhausting denne sesongen. Litt vart det nå, og dei tre olivenbæra på biletet under fann eg på siste inspeksjonsrunden her på tomta. Ganske store var dei, større enn det eg har sett før her. Lovar godt for komande år, når trea får bruke krefter på å setje bær og ikkje bare brukar krefter på greiner som strekkjer seg mot sky, men lite ber av grøde.

Det er på tide å avslutte. Går alt etter planen landar eg på Sola 22:25. Då er det 27 døgn til neste Pugliaekspedisjon. Billetten er klar. Skodaen er klar for nye nærområdeekspedisjonar. Så spørs det om eg er klar.

KAKTIS og litt attåt

Fruktfat rett ut av døra.

I år manglar det ikkje mykje når det gjeld mandelhausten. Her er mengder større enn det me når over. Fekk litt hjelp sist lørdag. Då tok vinden såpass tak og rista greinene slik at mykje fall ned og lett kunne haustas.

Men me kan ikkje dra på både turka fruktkjøt og skal, så trass tilgang på nøtteknekkar vil knekkesjefen helst bruke ei lita grop i muren for å få mandelen til å liggje stødig og rett veg. Det er nemlig slik at skal du knekke mandler utan å knuse sjølve mandelen, så har det noko å seie korleis mandelen ligg klar for knekking. 

Fekk gang att på motorsaga. Ny bensin, ny kjedeolje og sikkert litt kjærlig pleie oppe på verkstaden i San Michele var det som skulle til.  Alle greinene frå radikal beskjæring av oliventrea nå i vår må kappas. Så blir det god ved av det. Så kompakt og tett og oljerik som den veden er, skal det godt gjerast å finna maken.

Litt smått for ogen i stova, den som fekk nytt liv i form av ny pipe. Heldig med den forresten. Den der varmevekslaren stal nok ikkje lite av trekken. I tillegg kom falsk trekklangs heile det korroderte pipeløpet.

Me har jo to ognar. Forno a legna svel unna på dei pinnane som er for lange for stoveogen. 

Etter økter med vedkapping og mandelknekking er det godt med kaffi og noko attåt. Fico d'India ber frukt så det er ein lyst. Er ein heldig, får ein fjerna alle stikkertane på skalet når ein reinskar frukta. Ein måtte sikkert vere fryktelig forkjøla om ein skulle ha nytte av stikkertane til å reinske opp ned gjennom halsen.

 Så er det bare å setje seg ned litt og la andre arbeide.

Fruktkjøtet av katurfiken hamna i ismaskinen. Etter ein halvtime der, kunne me nyte.

Han som har vore så treig til å få avgarde til frisør, agerte frisør sjølv.  Dei lange lokkene på eit av trea like ved huset måtte vekk før dei når bakken. Då var det den vesle snedne batteridrivne motorsaga som måtte til. Frisørsaksa var ikkje vaksen nok for den oppgåva.

  Halvtimen gjekk den.  

KAKTIS

Så vart det kveld, og der i vest spela fargane opp. Måtte beint fram opp på taket for å få det med meg.

Her ber det frukt

Det obligatoriske "slik var det på flyturen". Ganske lenge sidan eg sist reiste til Italia i lag med Anne Marie.  Fekk sete ved sida av ein utflytta Varhaugsbu. Han hadde same reisemål som eg, men ei litt anna rute. Sjå elles soloppgangsfargane i flyvindu. Det er jo det som er hovudmotive, eller?

Eg landa i Milano og fekk dryge 5 timar med venting der. Fekk kvitta meg med Cappucinokartongen  eg kjøpte før avgang Sola. Gløymte av å drikke den, og slikt kan jo ikkje passere i sikkerhetskontroll. Kartongen frå Tine fekk forresten litt åtgaum. Sjå, sjå. Cappucino. Dermed for den i dunken for beslag.

Medan flyet vidare frå Linate til Brindisi venta på tur, kom det opp eit mindre privatfly som gjorde seg klar. Eg lurer litt på om ikkje det kan ha vore dei tre bukkane RimiReitan som har vore til Italia for å gjere seg pastafeite.

Vel framme i Brindisi stod Varhaugsbuen frå første etappe klar for å gje skyss til Latiano der bilen slik som før stod parkert hos Meggie og Pasqalone. Godt å få litt skysshjelp, så slepp eg å kalle ut Meggie for å hente meg på flyplassen.. Bilen er i godlage den. Starta på første forsøk. Klar for stadig nye oppgåver her i Puglia.

 Eit av mandeltrea bar på haust som eg aldri har sett maken til her hos oss. Plukkar me ned alt blir det fort tyngre enn det me har betalt for på flyet.

Ytste laget, innturka fruktkjøt  skal vekk. Tek ein bryet med å knekke skalet blir det ikkje noko dødvekt av det. Mandelsmør og marsipan + mandel i grøten.

Neste haust trur eg eg må ta bubilen sørover. Så kan eg hauste store mengder av desse fruktene. Ein finn dei i fleire butikkar i Norge og dei er ikkje billege pr. kilo.  Til is og som slush er dei veldig gode desse fruktige fruktene på Fico d'India.  

Fruktene av fantana frå i sommar sitt arbeid på tomata vår er nye dører. Inngangsdøra med engelsk låssystem let seg ikkje reparere med italienske deler. Gitterdøra i stål var så skeiv at den og vart vraka. 

Avtale var gjort med Gioia Infissi. Dørene inn i huset vart  så skeive under forsøket på innbrot i sommar at nye dører måtte til. 

 Vekk med det gamle

To dører skulle på plass att. Ståldør, nå ytst, deretter vanleg dør innafor med glas i øvste delen.

Litt finpuss står att og det vil dei gjera neste torsdag når insektnett/dør er klar for montering.
Her om kvelden var eg i Francavilla Fontana for å ta ut pengar til dørmontørane. Litt mat måtte eg og ha. Enda på Osteria Cegliese, og der var maten meir enn god nok. Mengdene var store og då gjorde det lite om eg sende trippa og sardin ut på kjøkken att urørt.  Mest litt flaut, for etter eg hadde sendt ut trippa forklarte kelneren nøye kva han serverte og spurde om eg kunne ha det. Ei kanadisk, engelsk tysk eit eller anna dame på nabobordet kom bort og spurte: Snakke de norsk? Var visst helst det ho kunne av mitt mål, men kontaktskapande er det jo. 
Heilt sidan vi kjøpte her på Contrada Coltura har me kjendt på trongen etter meir rom. Alt av møbler og reiskapar for "gardsdrifta" må inn for lagring. Det er eit styr er det, først ut og så inn. Me søkte om løyve til eit mindre påbygg som også kunne brukas til soverom om der evt var trong for det. Området er verna, protected var svaret frå kommunen, så då må me visst bare bera inn og bare bera ut og bare bera over med byråkratane som har sagt nei.
Dama på Osteria Cegliese i Francavilla Fontana sette meg på ein ide. Dei hadde ein trullo på 30 m². For å løyse problem med lagring hadde dei skaffa seg ein av dette slaget:

 Nei det vart visst litt vel dominerande med to oppå kvarandre.

Kan du ikkje finna noko som er meir passeleg? Denne rekk jo frå ein kanten av tomta over til andre kanten.

Me får sjå når tanken mognast, om dette kan vera noko å plassere mellom oliventrea våre. Får kanskje undersøkje litt korleis dei kommunale stiller seg til eit slikt alternativ.

Autunno qui, ma non ci.

Det stundar mot haust på Jæren. I Puglia er det meir so m god sommar etter norsk standard. Om ei veke (korrigert til avreisedag tysdag 26. sep etter påtrykk/vennlige anmodningar frå korrektøren) set eg endå ein gong føtene på italiensk jord.  Treng eg fortelje at eg gledar meg?

Det heldt hardt i sommar då nokon plent ville inn hos oss sjølv om me ikkje var heime. Det er noko som heiter selektiv gløymsle, og det er visst det fenomenet som har råka meg. Gjort er gjort og kan oftast ikkje gjerast på ny. Fordelen får vera ny inngangsdør og ny gitterdør av massivt jern skal monterast etter avtalen dagen etter at eg har kom ned. Rett nok er det ikkje alltid slik at av avtalar gjort på fastsett dag blir gjennomført før ein eller to dagar etter. Men når ein bare veit om det, så kan ein vere innstilt på det i utgangspunktet.

Slik såg det ut tidleg på morgonen 8. august då me reiste heim etter bortimot 2 månadar i UT-LENDIGHET. Ein skal ikkje bytte UT med E heller, sjølv om det vart i heitaste laget når gradene kraup heilt opp i 43 fleire dagar etter kvarandre. Nå tyder meldingane på litt nedbør og temperaturar på mellom 20 og 28. Går an å leva med det skulle eg tru.
Me ville garantert få problem med å få ned Santa Claus gjennom pipa. Han måtte vera av det syltynne slaget i så fall. Det ringaste ville nok vera at pipa er såpass gebrekkelig at om han først kom seg inn i pipa,  ville han like fort sett seg fast. For alt eg veit har den blese ned i løpet av siste månad, men på eitt eller anna vis skal me nok få på plass ei ny. Om det blir ny omn i same belet, har me endå ikkje bestemt oss for. Forsåvidt ikkje noko gale med den omnen som er, men den har litt liten kapasitet på vinterstid. Ikkje er det sik som heime heller at me bare set på meir elektrisk. Prisen på straum er ganske så høg, så til oppvarming prøver me å unngå å bruke elektrisitet.
Billett er klar, og har vore klar rett så lenge. Litt trøbbel ved bestilling var det rett nok. Det er veldig ulikt korleis dei nettbaserte reisebyråa handterer endringar i billettane. Når eg bestiller må eg nesten ta omsyn til Meggi som skal hente på flyplassen. Kan ikkje vente at ho i tillegg til å hente også skal ta seg fri frå jobben som startar rundt 19 på kvelden. Dermed er det opp helst før otta her på reisedagen. NSB søv på den tida eg må ta ut. Anne Marie stakkar blir uroa midt på natta omtrent, når ho må stille som sjåfør slik at eg kjem til Bryne før bussen frå Bryne til Sola tek avgarde 04:15. Bare 30 minutt etter det, er eg på Sola, med rikeleg tid for innsjekk til Fligth KL1196
På Schiphol blir det ikkje mykje venting. Reknar med å få det travelt. Men betre det enn bytte av flyplass i Milano. Etter først å ha bestilt via Linate,  vart eg bare bytta over til flyplassbytte i Milano. På altfor lite tid skulle eg kome til Malpensa for så å bytte til Linate på andre sida av Milano. Eg maila til Ticket og sa frå at den typen stress tåler eg ikkje. Ganske så fort fekk eg tilbakemelding om eg kunne klare flybytte i Amsterdam på 55 minutt så skulle det vere ok. Kæ sgo fela? På 55 minutt rekk eg ikkje å gå meg vill vil eg tru.

Om du seier det er nokre hundre meter frå eine enden til den andre, så har det lite å seie. Der er oversiktlig og lett å finne fram. Opplysingane på tavlene stemmer, ingen på kontrollsenteret som ser ut til å ha moro av å melde ny Gate om att og om att. Sist eg reiste via Fiumichino kjendest det som nokon dreiv ap med oss og ikkje var nøgde før me kom til 4 Gate. Mangla bare at bussen kjørte til eit anna fly enn det som skulle til Brindisi.

Casa Viviana til salgs

Casa Viviana til salgs. Ta deg ein kikk her:

Ikkje vårt hus, men venner som heller vil satse på andre hestar.

Morgonstemning ikledd litt meir enn fikenblad

Varm morgon. Gradene har alt kome opp i 26, men etter meldingane skal det bli eit par dagar nå med varme rundt 40. Då får ein skalke lukene og halde seg innomhus frå 12 til 6. Dei andre delene av døgnet kan me nyta. Dei få timane frå 12 og utover kan vanskelig nytas og heller ikkje kan ein yta.
Heldigvis har her ikkje vore så fryktelig mykje praktisk som måtte gjerast denne sommaren. Her ligg noko ved som godt kunne vore kutta, men varmen innbyr ikkje til det. For fyringa si del trengs det ikkje heller. Får satse på at arbeidslyst kjem i stort mon til hausten i slutten av september. Arbeid forsvinn som regel ikkje, det ventar tolmodig på at ein ein eller annan gong skal setjas i gang. Las forresten i går om ein professor som hadde funne ein samanheng mellom prokrastinering og depresjon. Av erfaring kan eg ikkje nettopp sei det var oppsiktsvekkjande det han hadde funne ut. 
Det er fint med ein tur til enden av hagen ikledd bare dei aller nødvendigaste tekstilane. Litt meir enn fikenblad, den gode varme morgonlufta stryk over kroppen. Slikt går det an å nyta.

Her er det fredfullt og godt å vera. Utruleg triveleg å få høve til å ta imot gjester og dele med seg opplevingane våre her i Puglia. Einaste måten å dele på som me ikkje likar, er når gjestene kjem utan at me er heime og i ly av  mulm og mørke. Godt at me er godt forsikra. Her har vore folk og sett på skaden på inngangsdøra. Rett og slett for store skader til å kunne reparere. Då blir det ny gitterport i varmgalvanisert massivt stål + ny glassdør med bare glas i øvste del av døra. Karmar og beslag må vekk, og då bytter me bare om på rekkefølgje. Kjem same gjeste på nytt besøk møter dei massivt stål først. Om dei så bryr seg med å knuse glaset i døra innafor har eg ingen forutsetning for å meine noko om. Me håpar at VigilNova står oss bi atter ein gong. Utan dei trur eg helst me gitt opp. Me tenkjer det er gjengangarar. Dei fer forbi her mange gonger for dagen, og ser dei ei endring er det fort gjort å kome att i nattemørket. Måltaking etter dei ubednegjestene er unnagjort. Likeså bestilling. Montering vil bli gjort 27. september eller ein av dagane like etter. Då er eg tilbake her på haustferie. 4 gode veker å sjå fram til no når dei heite sommardagane går mot sin ende. Kapersbuskane gir seg ikkje,  nye blomar heile tida. Haustinga av knoppar går heller treigt, men me brukar ikkje kapers og då er blomane finare enn smaken på knoppane.

Fikentrea ber, fikena mognast frå eine dagen til neste.  Problemet så lang for oss med det å ta vare på fruktene har vore at fikena har turka så mykje at dei har blitt både harde og seige. Etter Aldo på La Silvana sine ord skulle det ikkje tørkast så hardt. Mellom kvar tørkedag skulle det inn, altså ikkje bli utsett for dogg gjennom natta. Etter 4 -5 dagar i sola skulle kvar fiken ha eit raskt bad i kokande vatn før ein legg inn ei mandel, litt frå frå fennikel og litt sitron. Ein halvtime i svak varme i steikeomnen til sist, så skal godsakene vera klare. Då skal dei tørka fikena bli gode og haldbare. Me får bare sjå kva det blir til.

8.august set me oss i bubilen ørtidleg på morgonen. Rundt 2900 kilometer ligg framføre oss, men alt etter bare 25 kilometer må me ta første pause. Anne Marie vil heller flyga enn å kjøra, så då slepp me henne av på flyplassen i Brindisi. Forstår henne forresten godt. Ikkje nødvendig å bruke 6 dagar på kjøring tur-retur. Elles har det nå blitt eindel kilometer tilbakelagt så langt denne sommaren. Gjorde ei grov oppsummering her om dagen og kom til omtrent 7400 kilometer tilbakelagt alt i alt når me 12. august trillar inn i gardsrommet Helmikhølen 5.

Dei nattlige gjestene gjorde meir grundig arbeid med bubilen enn med huset. Av ein aller annan grunn har dei ikkje blitt skremt av alarmen der, men så er den heller ikkje knytta til noko vaktselskap. Har snakka med Abobil på Bryne og dei har lova å prøva å få til reparasjon av det som er skada. Får dei bare tid på seg, vil eg tru det let seg gjere å skaffe deler. Sjølve bilen er heldigvis ikkje skada, me må bare bruke dørene i førarhuset når me vil inn og ut. Går nok bra det. Dryge 200 hestar skal nok få oss nordover på beste måte. Ny Gps er anskaffa, med Bluetooth. Hos POWER på Nærbø ligg det pakke med Garmin BC 30 for henting. Einaste staden det er dumt ikkje å ha kamera ferdig montert på bilen, er når eg skal rygge ombord på FjordCat. 

Venner er så mangt

Det finnes så mange slags venner. Nokre er bare Facebookvenner, nokre er både Facebookvenner og vanlige venner. Nokre venner likar me å omgås, andre vil me helst sjå minst mulig til. Me hadde innom nokre av siste kategori her for ei natt sidan. Hadde vore mykje gildare om dei kom på dagtid og me fekk helse på. Dei skulle fått kaffi, kanskje Toro vafler og om dei bare ville ta seg tid til det. Men nei, natta når den er på det mørkaste er visst betre syns dei. Travelt har dei det og. Å måttte jobbe under slikt tidspress må vere ganske ille. Lite HMS-tenkning innan den bransjen er eg redd.

Me tok ein tur til Gallipoli midt i verste ferietida her i Villa Felizia. 
Live-bilete frå Gallipoli
Venner frå Varhaug som og er fosterforeldre for afghanske ungdommar var med. Ungdommane skulle få litt avveksling frå det litt stilleståande campagnalivet. Men så fekk me jammen etter andre natta telefon frå ein annan utflytta Varhaugsbu. VigilNova hadde prøvd å ringe, det hadde Guido og utan å lukkast. Sjølvsagt var det Livar som kom gjennom med den ulianne beskjeden.
Kort sagt: Torodd og eg kjørte halvannan time opp for å sjekke. Huset stod ulåst, men med sikringsdør så fastklemt at sjølv smeden med piede di porco av ein grandios dimensjon måtte gi opp. Sveiseapparatet måtte fram for å kom inn til den delen av låsen som blokkerte.

Skaden ser ikkje så stor ut, men førre eigarane drog med seg dører og vindauge frå England, og det er ikkje nettopp lett å skaffe deler til det her.

 Sjølve vridaren er intakt, men låssylinder er totalt kaputt. Må nok nytt til her er eg redd. Likeså rekka med låspunkt langs kanten av døra.

Gitterporten er kraftig nok den, men sterke har dei vore, for sjølve låsreilen, ca 1 cm tjukt stål var knekt tvert av og låg på matta innfor porten.


INTASURE har vore fine før, men eg lurer nå på kor mange skadetilfelle dei aksepterer. Me har gjort vårt i form av vaktselskap. Har lite tru på at noko form for kamera vil vera til nytte, sjølv om det 111% sikkert må vera lokale størrelsar som er så trøttane. Reknar med dei rek forbi her fleire gonger for dagen for å halde greie på kven som er heime og kven som er bortreist i dei få husa langs med vegen vår.
I dag, tysdag kjem det teknikar frå VigilNova, så håpar eg me finn ein eller annen grei måte å få sikra alarmfunksjon att på døra som er øydelagt.

Bubilen fekk gjennomgå den og, men det er ein annan historie.

Are Kalvø snakkar om Sørens land, og jammen: Me har det godt her trass i diverse gjenvordigheter.

Fremmane

Enn så fort tida går. Nå har me alt vore i Italia i 2 veker, om me reknar frå tidspunktet me kjørte over grensa oppe ved Como. Dei 4 første dagane etter at vi kom hit til Villa Felizia var både tunge, lange og tørre. Lite kjekt med temperaturar mellom 35 og 40 og ikkje ha anna vatn enn litt i tanken på bubilen. Men har du lese her før, veit du at vatnet nå er på plass. Gode Anne Marie dukka og opp etter at vatnet hadde kome tilbake, det set både Hadi og eg pris på. Mest pris set me på Anne Marie, men og ganske mykje set me pris på vatnet. Merkelig korleis ein mest vert handlingslamma når ein ikkje har vatn i springen.

Nokre dagar til, så dukka det jammen opp "fremmane" som slett ikkje er fremmane.

Dei to systrene frå Brusand har eg kjent sidan eg budde på Ålgård. Min far og far deira var barndomskameratar som heldt kontakten gjennom heile livsløpet, og det har beint fram smitta av på etterkomarane.
Med gjester blir det turar rundt omkring for å vise litt av attraksjonane.  I mange Italienske byar pyntar dei med lysportalar. Desse portalane må jo lagast ein eller annan stad. Scorrano har eigen festival med konkurranse mellom dei ulike fabrikkane om kven som lagar finast dekorasjonane. Me var vissst 16 stk som reiste den dryge timen frå Latiano til Scorrano som ligg ikkje så langt frå Lecce.

Tydeleg at det var noko stort, for me vart møtt av ein hær med friviljuge, sivilforsvar og politi som organiserte parkering på store marker og deretter busstransport inn til sentrum av byen. Nytt fenomen er avsperring av område med store folkemengder og kontroll av spesielt damevesker for dei som vil inn på området. Då me kom var det framleis lyst. Etterkvart som det mørkna kom forventingane til det som skulle skje. Litt mat måtte me og ha, det vart meir som gatekjøkkenmat, men absolutt greitt nok.
Lys akkompagnert av lyd som fekk hjartet ganske til å bivre. Utruleg flott å sjå og mest utruleg at det let seg gjere å stelle i stand så store installasjonar.

Det nokre kallar turisfeller tek me ganske så roleg gjestene med til.  Alberobello med alle trulloane eine kvelden, og Ostuni andre kvelden. Begge stadene er der rett folksomt, men slett ikkje slik at me må gå kø. Verre slik i Scorrano, der kunne me mest bare lyfte føtene oppunder oss og bli boren vidare av folka rundt.
Koselege byar både Alberobello og Ostuni. Ein snartur innom hos Signe og Gaute på Cupa måtte me og ha oss.
Taverna di Pascalone Latiano er fast på programmet for alle gjester som kjem til oss.

Hadi hadde T-bone, eg hadde svineribbe og damene antipasti: ulike smårettar med opphav herifrå og tilpassa servering på Tavernaen. Mengdene er store nok til å bli meir enn mette, sjølv det som eigentleg bare er forrett. Sjølv 980gr T-bone gjekk ned i ein sylslank attpåklatt. Mykje godstoff til å bygge musklar av.