Ubedt besøk me sette pris på.

Her om dagen svinga det inn ein bil i nedkjøringa mot huset vårt. Ikkje kvar dag det skjer, så her vart forvitenskapen vekt. 3 stykker, litt usikre, kom nedover mot huset og me fekk helse på dei. Norske viste det seg at dei var. Andreas, Julia og Bjørn var på haustferie i Puglia. På grensa mot Sverige, heilt  i utkanten av Halden  budde dei på eit småbruk. Dei leika med ideen om å skaffe seg litt land med hus til i Puglia.
Men i all verda, korleis finne fram til oss der ute på Contrada Coltura? Bjørn hadde sett på ein engelskmann som laga fjernsyn om hus i Puglia som vart renovert. Hadde så søkt på Puglia og fått opp:    http://gelleh.blogspot.com/
Eg skreiv ein gong heilt i starten av blogginga ei rettleiing på korleis ein skulle kjøre for å finne fram på alle småvegane. Og tenk, dei fann vegen sjølv utan bruk av GPS. Ikkje alle som finn fram så galant sjølv med Gps som hjelpemiddel.
Me vart invitert til deira ferieleilighet i Torre Santa Sabina neste dag. Fekk uveksle mobilnummer og e-post. Må prøve å halde litt kontakt framover.

Solnedgang er eit tema som stadig går att når eg klikkar. Ja det er mobilen eg klikkar på, eller rettare sagt det kameraet som har innebygt mobil slik at eg både kan ta bilete med det og i tillegg ringe samtalar. Eller var det egentlig motsatt? Er det  mobil med kamera det er snakk om?

Kakifrukter, litt kjeks og kaffi er fin pausemat overrisla av solstråler i tunet.

Me har ein del bry med at det ikkje er like lett alltid å setje grenser. Burde vore slik at for kvar gjenstand som vart dratt med til huset, så burde me fjerne ein av dei som var der frå før. Men med litt betre organisering, plastkasssar for lagring av mindre ting så blir det i det minste litt lettare å finne fram i galskapen.

Utematen er framifrå, men det er nå etandes det me finn på heime og. Blir fort utemat av heimematen og. Lett å finna gode råvarer både på marked og lokale butikkar. Gassen me kokar på er både raskt og effektivt, einaste problemet er når ein skal bruke steikeomnen. Den er slik at anten er det bånn gass eller så er det ingen gass, veldig vanskelig å regulere. 

Me har nokre husdyr på bruket. Denne gjer vel nytte i den forstand at den tek insekt av ulike slag. Fascinerande å sjå på korleis den kan sitje lenge lenge og vente på byttedyret før den plutselig skyt fram og sluker offeret.

All hausting er gildt. Julie og Nick som kjøpte huset eit par år før oss og pussa det opp slik at me vart betatt av huset frå første stund, dei planta ein heil del frukttre. Om det er clementiner eller mandariner veit eg ikkje, men hausten i år vart ganske god den. 

Ok, fruktene er grøne. Går likevel an å håpe på ei viss mogning når dei får stå litt. Dei gulna noko på vegen opp gjennom Italia, Austerrike, Tyskland og Danmark. Har skrelt nokre og dei er ikkje surare enn det ein får på butikken innimellom. 

Ut frå erfaring utførte eg alle punkt på lista før eg tok avgarde nordover. Kjøleskap, brønnpumpe, cisternepumpe, gass, vaskemaskin, oppvaskmaskin, varmtvannstank, alt vart kopla frå. Cisternerommet som er det rommet som har vore mest besøkt i vårt fråvær fekk litt ekstra merksemd. Gjekk frå eine døra ulåst, og for å dryge tida det eventuelt vil ta å få med seg pumpa i cisternen, så skrudde eg loket heilt nedpå og strekte kjetting tversover og sikra med hengelås. Då vil forsøk på å fjerne pumpa, noko som har skjedd før, ta så lang tid at VigilNova vil rekke å kome til. 

Grunnen til at Roomsteren måtte heim skuldast det faktum at det er særs vanskelig å utføre Eu-kontroll på norsk bil i Eu. Hugsar ein gong for mange år sidan eg spurde biltilsynet og då var svaret at dei kunne ikkje gå god for verkstader rundt i heile Europa. 
Sidan Roomsteren må på Eu-kontroll her i landet og skulle kjøre rundt 2900 kilometer før den var heime i gardsrommet, tenke eg service kunne vere ok. Slik fekk eg nokre timar med venting i San Michele, den minste av dei tre byane som dannar ein trekant der huset vår ligg omtrent midt i. Fekk mest litt assosiasjonar til Bermudatriangelet, men så langt veit eg ikkje om nokon som har forlist her på campagnaen mellom dei tre byane.

Frukost med mortadella og juice av arancia rosso pluss ein dose føremiddag i ein liten kanskje litt søvning by på Salento. Tida går fort den, mykje å sjå på. Fine bilar, både nye og gamle.  Eit eldorado for å studere gamle mannfolk. Dei samlast på torget her på føremiddagen.
                                                  
Neste tur blir kanskje i ein av dette slaget. Eg slengjer med leppa av og til, men denne gongen har eg ikkje dumma meg ut. Hadde vore heilt konge å trille ned gjennom Europa i ein Fiat 500. Rett noko den nye typen, men alligavel.

Eg likar bilar, miljøaspektet ser eg då bort frå. Då syster mi Aslaug på 4 år omkom i ei ulukke, kjørte administarsjonbilen på Bakkebø med båra frå kyrkja på Varhaug til Heskestad kyrkje der gravfestinga var. 10 år gamle meg hugsar ikkje så altfor mykje, men bilen var tofarga, kvitt og blått. Stasjonsvogn så vengene var ikke så veldig påfallande. Skapte minne gjorde det og kvar gong er ser ein gravferdsbil vert den målt opp mot den bilen Aslaug fekk på si siste reis.Denne heldt mål etter mi vurdering.

Ser ut som eg har samla alle verdas suter i mitt hovud. 

Kanskje ikkje så alvorleg som det er ut for.

Der har du denne bilinteressa igjen. Når dei testar nykonstruerte bilar, pyntar dei dei slik at ein ikkje skal legge så godt merke til dei. Eller er det motsett, eg legg i alle fall merke til det når psykedeliske mønster dreg blikket mitt mot seg. 
Kva bil er det? Kan det vera ein Mercedes?

Kjører ein personbil er det ikkje bare bare å stoppe på ein av dei utalige rasteplassane for å sove. Er ryggen stressa slik som min har vore ei veke no, så er det seng ein treng. Siste overnatting før Hirtshals var i Greding. Veldig bra rom. Interessant dusjløysing. Kanskje endå meir interesssant om det hadde vore eit dobbeltrom og ein var to på tur?

Skal ein koma fram til båten går frå Hirtshals, lyt ein ta ut i otta. Eller helst ein del før. La meg rundt ni, så sjølv om natta var mørk og det endå var mange timar att til dagslyset tok over, så tok eg avgarde frå Astay alt klokka to om natta. 5 timar søvn er nok.

Viss noko skulle tru at eg held meg vaken under kjøring på usunn mat og drikke, så får dei bare tru om att. Men eg måtte heilt til Danmark før eg fann gode alternativ.  Mange mil frå Puglia til Øksekær, ikkje få boksar Redbull, Monster og anna godt stoff + chips. Chips er så fint på den måten at det knasar når du et det, og lyden gjer at ein lettare held seg vaken.
Ankomst Kristiansand midnatt mellom lørdag og søndag. Ilandkjøring på mest mulig kaotiske måte. Og så var det dei mila som var att til Vigrest då. Dei var lange, forferdelig lange. 260 mil som ein leik, og så kom kampen mot dei siste 20. Sov litt på Mones mandal, så ein Pitstop på Kvinesheia. Fekk med meg ein liten stopp i Flekkefjord og. Nattopen Shell på Helleland kunne by på ørtidleg morgonkaffi for ein sliten "autista". Fram kom eg klokka 06:40 Turen frå San Michele tok 2 døger og 4 timar.

Lenger enn langt og endå lenger

Du må nok ta deg god tid om du vil koma til endes på denne bloggen. Det som skulle blitt fleire små har nå til saman blitt ein i verste fall så lang at du fell av før du kjem til endes. Eit overhendig torever slo ut internettet i Villa Feliza, ganske så ettertrykkelig kan du sei. Ei veke att til heimreis vart også for kort tid til på ny å bli kopla til WWW. skyDSL har mista ein kunde. Fulmine slo såpass ned at ein del av det mest vitale når det gjeld straum rett og slett vart slått ut. Brønnpumpa sa takk for seg, internett ville ikkje meir og alarmen brydde seg vel sytten om nokon hadde prøvd å kome seg inn når me reiste vår veg.

Det tok ikkje meir enn ein dag før vatnet frå brønnen strøymde i nye stristraumar opp frå djupna. Men først var der tre menn i sving i dryge to timar for å skifte denn delen av utstyret som ligg aller djupast. Motoren til vannpumpa vart henta opp av røynde folk, og jammen var det bruk for alle dei seks hendene som kom for å avhjelpe situasjonen for vannhungrige nordmenn.

Same dag kom to menn frå VigilNova for å få gang på alarmen. Av fem sensorar måtte 4 byttas med nye. Eit printkort i alarmsentralen måtte også byttas. Tek fort litt tid slikt, for når første sensor var skifta viste testen av der framleis var feil. Slik heldt det fram til bare ein av dei gamle sensorane hang igjen på plasssen sin og der heng den framleis og gjer jobben slik den skal. Printkortet vart og bytta ut, er vel kanskje det som kommuniserer med alarmsentralen og gir beskjed når det er nødvendig å rykke ut. 

Det siste som skulle ordnas var internett, og der gav eg opp. Eg makta ikkje å få kundeservice for skyDSL lokalisert i Nederland til å skjøna at når lynet slo ned, så rett og slett daua internett. Dei ville at eg skulle kople meg opp mot modem med standard url 192.168.100.1

Could you please provide us the following information from the GUI?

    software version of the modem;
    cable resistance value;
    any error and/or fault;
    SNR value;
    status of the LEDs of the modem;?

Looking forward to receiving from you a feedback on this matter, we remain at your dispos

- Open your browser 
- Go to the web interface of your skyDSL2 Modem status dialing: 192.168.100.1
- Now you can see the basic state (make a screenshot of the BASIC STATE)

Korleis eg skulle få det til når sikringen i huset rauk straks eg plugga i straumkontakten for modemet er langt over min fatteevne.
Løysinga vart å avslutte heile internettavtalen med skyDSL. Det fins andre leverandørar som sikkert klarer å levere varene like godt eller betre.

Kan fort overskygge det positive når ein får såpass mykje å ordne opp i. Ein gong trudde eg faktisk at det skulle la seg gjere å lære språket, italiensk, men så langt er eg ikkje imponert over meg sjølv. Det går på eit vis i butikkar og når ein skal ha tak i verktøy og slikt i ein ferramenta. Ferramenta er som Malden på torget i si tid. Jernvarehandel med eit sortiment som overgår all fantasi. Eg har ikkje kjøpt ny "piede di porco" etter at det eg hadde forsvann. Beinet skiftar art på veg til eller frå Italia. Me kallar det "kubein" og tjuvane sist sommer tenkte nok det var ein god ting å ta med seg. Eg har det ikkje lenger, men eg veit kva det heiter når eg kjem meg så langt at eg får kjøpt eit nytt eit.

Eg har god kompetanse i å ombestemme meg har eg funne ut. Det vart ikkje lenger enn dette i denne omgang. Kunne jo ha retta på innleiinga kanskje, men kvifor sjå seg bakover. Lite ein kan gjere med fortida anna enn å lære av den.

Aldri sei aldri,

men der sa eg det visst allikevel. I allefall innvendig.   Nei, dette er ikkje noko for meg. Ubehag i beina, tørr i munnen og kjensle av å få for lite luft. Høyrest mest ut som eit aldri så lite innestengt panikkanfall. Betre på landjorda der eg sjølv er sjef. Kan gå på do utan samtidig å utføre avanserte akrobatiske øvingar med svikt i kne og nakken bøygd for å kome i rett posisjon. Kan få meg eit måltid mat utan å vrenge lommeboka. Sjølv i kø på motorveg har eg meir herredøme over situasjonen enn det eg har i kø for ombordstiging. Neste tur bli garantert i bil, turen deretter og. Så får me sjå kva framtida vidare byr på. Hjelper kanskje å bruke eit flyselskap der beina får plass med meir ei handsbreidd mellom kne og seteryggen framfor.

Ikkje for det. Her flyg dei i det minste. Ser ikkje så godt ut for dei som skal avgarde med Ryanair på fredag 28. sep. Litt merkelig forresten at parkering nokre meter frå tuben og passasjerar opp og ned trapper skal gjera det rimelegare enn om ein hadde unngått dei nemnde trappene. Men alt kan ein vel ikkje forstå.

Isklar for turen var eg då eg gjekk ombord Norwegian sitt fly til Manchester. Vatn frå Reisæter er alltid favoritt dersom det er å få tak i.

Kjøkkenhagen er ganske så overgrodd, men så lenge me ikkje er her og kan sørge for stell undervegs, så får den bare ligge brakk. Oppfresing sånn innimellom hindrar jorda i å pakke seg altfor mykje.Julia  & Julio har jobba godt og heilt etter avtale + litt til. Jorda under oliventrea er preparert før hausting. Nå må bare oliven bli ferdig mogne.Mandlene ville visst ned viste det seg. Flisene på uteplassen framfor kjøkken var dekka av eit minst 10 cm tjukt lag mandler med fruktkjøtet innturka i varierande grad. Det vart jobb for oss som kom hit. Knut har vore rett så uthaldande, verre med meg. Har fått klemt inn nokre restar av turka fruktkjøt på innsida av  tommelnagla. Fin unnskyldning for ikkje å gjere jobben vidare? 

Me var ute ein kveld på Sale e Pepe saman med Livar. Gina var der og, og jammen let ho seg lokke når ei av damene på kjøkken kom ut og lokka på henne og gav henne ein pølsesnabb.

Fiskestenger i haugevis får ein annan og mindre ærerik skjebnen enn hjelpemiddel for å dra opp fisk. For ikkje å plage naboen må eg prøve om eg kan få kappe ned heile greia, så får eg heller gjere jobben på ny til neste år. Bambus veks mykje i løpet av eit år har eg funne ut. Hadde ein lagt kvar stong etter kvarandre hadde det blitt ganske mange meter vil eg tru.

Caffe høyrer med. Det er liksom slik at først når eg har vore innom og fått ein espresso, så kjenner eg og forstår at eg er i Italia. Den vesle tåren er i grunnen ganske god. Eg tenkjer konfekt når eg drikk den.

Me for til Lecce på onsdag kveld. Parkering var ikkje heilt enkelt. Tenkte helst det måtte vera betalparkering, men fant ingen automat å betale på. Har fått bot før her i Italia, så greiast å betale. Der borte såg eg noko som kunne likne på ein betalingautomat. Kunne hola her passe som myntinnkast. Nei, det var bare dekor på eit slags sikringsskap. "Her er lov å parkere i 20 min" var svaret då eg spurde ein som kom og henta bilen sin. 

For ikkje å bli heilt lost når me skulle tilbake til bilen, passa eg på å få eit lite bilete av gateskiltet som synte kva gata heitte. Kunne ha vore julegata om du tøyer det litt.

Kyrkja her er vel ei av dei som er mest namngjetne i Lecce. Hovudalteret er eit syn , og sideskipa står ikkje mykje tilbake for det dei heller.

Nokre seier at standarden på do viser mykje av standarden på ein restaurant. Her var alt på stell kan du sei.

Dei kunne anna enn å halde doen innbydande. Mussels til forrett. 

Fritert blekksprut og reker til hovudrett.

Desserten var kanskje det som var minst å skryte av.  Pannacotte med karamellsaus, det vart i søtaste laget. Plassen me var på bar namnet: Lerian. 

Etter litt omorganisering får ein kanskje litt betre inntrykk av kor stor mandelhausten har vore dette året. Bør bli nok til både mandel i grauten og ein ganske så stor marsipangris.  Spørs om me må arrangere dugnad i Helmikhølen når mandellasta har kome heim, så kan me knekka til tonane av Nøtteknekkersuiten av Tchaikovsky

Medan me ventar.

Det dreg seg til med haust nå. Endåtil småfuglar skjønar det. Dei trekkjer saman og gjer seg klar for ferda sørover. Godt å kome seg vekk frå det kalde og sure verlaget me som oftast har utover hausten.
For oss vengelause er alternativet å bli boren på andre sine venger, anten det måtte vere SAS, Norwegian, KLM, ALITALIA eller Ryanair, LaudaMotion, EasyJet, Lufthansa, Swiss eller Wizzair. Trillande på hjul er jo og mulig, men sidan eg alt har hatt to tur-retur Vigrestad - Latiano, så blir det fly ned denne gongen. Tilbake blir det bil Ikkje det at eg har så forferdelig hug på så lang biltur putt aleine, men Roomsteren må heim. Då EU bestemte at alle kjøretøy skulle godkjennast med jamne mellomrom, då var Norge som rimeleg kan vera med på det. At det aukar tryggleiken på kjøretøya er det vel lite tvil om. Kanskje er det og sjølvsagt at slik kontoll må gjerast i det landet bilen er registrert, men det hadde jo vore enklare om ein kunne utført revisione veicoli på AutoPro i San Michele, men slikt gjev ikkje reglane rom for. Før året er omme kan eg alstå bokføre 2900 km * 5. Godt det endå ikkje er tildelt kvoter på kor mange ureinande kilometer kvar person kan legge bak seg i løpet av eit år.
Ver er alltid interessant anten det er her eller der.

Ikkje meg imot å dryge tida før hausten får skikkeleg tak. 

Men eg har meir imot å dryge tida til me får oversikt over og søkt om å få lage eit lite påbygg på "hydna".

Har sikkert sagt det før, men mykje vil ha meir. Di meir ein skaffar seg,  di meir rom må ein ha. 
Sist me søkte om påbygg for huset, fekk me beskjed om at huset vårt ligg i "area protetta", kva nå det betyr. Svaret var i allefall nei. Det seiest at reglar har blitt mjuka opp.

Nedunder her kan du sjå kaoset som rår når me reiser nordover. I Soverommet for gjester går det mest ikkje å setje foten ned på golvet utan å sikte eller gå på tå. 

Det ligg jo litt frustrasjon i det som ser ut til å vera svært lite romslig tolkning av reglar for slike påbygg i Latiano. Blir nok siste gong me prøver med søknad. Hadde me tatt i bruk taket  som byggeplass,  kunne det visst gått. 

Me får ta ein tur på standa og sjå kva som skjer.