Som å kome heim

Eg kjenner i grunnen ikkje så mange V.I.P. ar, men i går fekk eg med meg halvvegs till hundre fering for ein av dei få. Det vart i grunnen som ein ouverture til Italia turen. Ingen lurer vel på om denne karen er glad i mat og då særleg slikt om inneheld pasta, tomat og olivenolje. Direkte frå Sicilia kom Diana og laga til italiensk buffé for jubilanten. Eg var heimom for å sove litt, men det var ikkje mykje å skryte av den søvnen eg då fekk. Opp att halv fire for å vere klar til avreise frå Sola klokka 06:00. Stakkars Anne Marie som måtte opp i otta  bare for ein Solatur og så rett heim att.
Denne gongen var ikkje flyet forseinka. Det var lite folk om bord og alt 05:45 taxa flyet ut for å gjere klar for avgang. Der fekk eg sova. På flyet. Det blir alltid slik opp og ned turar av det, som ein berg og dal bane i sakte kino, med stopp i Amsterdam der eg fekk med meg ein flott soloppgang

og Milano eller Roma. (Eg fekk med meg at det var Milano denne gongen) Var heldig i dag, lite venting og faktisk fekk eg ta att litt søvn på kvar av etappane.

Meggie stod som avtale og venta då eg kom ut av ankomsthallen på Aeroporto di Salentino, Brindisi. Kjende henne ikkje att med ein gong. Ho hadde operert vekk brillene som ho allltid har hatt så lenge eg har kjent henne. Ho kunne fortelje om ein Corsa som var nokså kraftlaus då Pascalone prøvestarta den for eit par dagar sidan. Nå var den lada opp og startvillig som bare det. Me reiste forresten ikkje ut til huset deira for å hente bilen med ein gong. Måtte innom på Taverna di Pascalone og der var eg vel svolten etter så lang og tidleg reise. Fekk servert biff mørna på proff vis. Eit lite føredrag og om korleis kjøt må tas vare på om det skal bli godt følgde og med.  Pannacotta med jordbærsaus til dessert. Alt på huset. Mest så eg vert flau, men eg får nyta det og gleda meg over det.

Me har fått så innstendig melding som det går an om at me ikkje skal ta med gåver som gjenyting for parkering av bilen. I Amsterdam selde dei digre bukettar med tulipanar, mørk røde, mest som ville det over i lilla. Flotte var dei utan at dei kosta all verda. Godt innpakka klarer dei meir enn ein snartur til Italia rekna eg med. Tulipanane var blinkskot.  Blomane vart sett pris på. Det gav så gode minnner. Før Meggie og Pascalone hadde blitt eit skikkeleg par hadde ho kjøpt tulianar til han i høve ein fødselsdag. Same farge og sort var det eg hadde kjøpt med meg frå Schiphol. Ikkje det at eg stiller meg i kø for same føremål som henne, men blomane vekte dei gode minnene hennar.

Tida for inspeksjon i Villa Felizia kom etter kvart. Ikkje så gale som eg hadde venta. Rå makt hadde opna døra inn til lagerrommet der dei stolne gjenstandane var lagra.

Eg har ikkje ord for beslag på dører, men ser du godt etter ser du at slåa som vert skuva inn i haka like over har fått seg ein knekk stor nok til at døra har gitt etter. Det forklarar og at det ikkje er ytre spor etter innbrotet på denne døra. Har konferert siste utgåve av BILTEMA sin katalog: Det næraste eg kjem av uttrykk er SKÅTE. Det må vera rett namn på den delen av beslaget som ein skyv i posisjon for låsing.



Ei knust utelampe som lett lar seg erstatte, det var liksom ikkje meir enn det.

(Inne i lagerrommet var det meir, ute og viste det seg, og det er ferskt. Maks 2 veker sidan, for det var sist lemente var innom og då var det ikkje skade på vindauga ved soverommet.

Som de ser her er det ikkje snakk om folk som bankar  på og gjer seg vene i målet når dei spør om dei kan få kome inn. Amatørar sa Clemente: Dei kunne bare ha festa ein kjetting i gitteret og festa andre enden i hengarkroken på ein bil. Då hadde dei lett som det kome seg inn der dei ville.

Opna vindauga så vidope som mulig. På med avfuktar og omn på soverommet. Må få det mest mulig i normal modus til neste natt. Ein tur innom nabo Lina måtte og til. Me snakkar så godt i lag eg og henne, ho på italiensk, eg på norsk. Ein kan forstå ganske mykje utan å forstå noko som helst har eg etter kvart forstått.

I Mesagne der eg har overnatta på B&B var det karneval i gatene utpå kvelden i går. Disco over heile byen kan du sei. Konfetti i slike mengder at ein skulle tru ein ville trenge brøytebil for å kome seg fram. 

Det er mest så eg ikkje trur at det med ein liten latterlig stor mobil skal vere mulig med såpass lyd og bilete. Utviklinga ha gått framover sidan våre kjære små vart ihuga filma for dåtid og nåtid. 

Lukkelegvis vakna eg i god tid før alle markensbodene kom på plass. Anten fekk eg feil info eller så misforstod eg. Same kan det vera. Bilen fekk eg flytta, i tillegg fekk eg meg ein liten spasertur rundt i området. Kulturen med mannfok som står og heng alle stader er interessant. Det bør bli fred i denne delen av verda i det minste med så mange som løyser verdensproblema.

Klokka 9:00 bør eg vere på plass i heim #2. Då kjem der elektrikar for å få på plass att det som skal til for å få vatn i kranane att. Sidan eg endå ikkje har fått vore i Deutsche Bank og ordna eg med Euro er det greitt at Guido er med og kan hjelpe til med ei forklaring. Prøvde meg på porten hos han i går kveld på 60-årsdagen hans, men….

Jubilanten var ikkje heime då eg møtte på døra i går for å overlevere GPS-en. Sidan du (Livar)så lenge har mobba mi aparte mobil+gps løysning, er det gjerne like greitt då at eg tek GPS-en sjølv? Fant b&b utan slik hjelp. Minibankar gjekk eg forbi mange av utan å sjå dei pga GPS-en viste til ein som sikkert var nedlagt.

Kanskje ein ny GPS kunne ta med alle minibankane her i byen og ikkje bare den ein som var flytta.

Like før

Det er nok ikkje så mykje meir enn statistikk frå tidlegre år, samanfatta i noko som ser ut som ei vermelding. Men som eg før har sagt; melder dei godt ver er eg førstemann til å høyre etter. Kor realistisk det er er ikkje så nøye. Ikkje for å skryte, men 16 dagar med sol av 17 er slett ikkje verst.Tett skydekke ein dag og 5 dagar der ho bare gøymer seg delvis bak skyene. Temperaturane liknar meir ein sommardag på Jæren, så det er og til å leva med.

Alt før avreise har nok planane for bygging av soltak tatt til å få noko Prøysensk over seg:

Og det var vesle Jensemann han strever dagen lang, 

han snekrer på no spennende som snart skal bli presang, 

nå er det bare kassebord, men gjett hva det sal bli, 

et sybord slik som mor vil ha med mange skuffer i,

det vil hun sikkert ha det og hun blir sikkert glad, 

og at det er nyttig ting kan ingen komme fra

...................

Og nå er gaven ferdig selv om  langemann er blå, 

og tommeltott har plasterlapp så fryder han seg nå 

for gaven ligger pakket inn og gjett hva mor skal få, 

en spekefjøl som hun kan smøre skolematen på, 

det vil hun sikkert ha, da blir hun sikkert glad 

og at det er en nytting ting kan ingen komme fra.

Her er ein del saker som må ordnast slik at eventuelle framtidige gjester ikkje kjenner seg så velkomne som dei har gjort ved eit par høve i løpet av dei snart par åra me har vore olivenoljebaronar i Puglia.
Korleis det skal ordnast reint praktisk er eg ikkje heilt sikker på, men eg har ei kjensle av at hjelp ikkje er langt unna. Låsesmeden som fiksa låsane etter førre innbrot vil sikkert kunne sveise på beslag på dørene slik at kraftige hengelåsar set stoppar for langfingra gjester. 
I det minste vil det gjere arbeidet med å kome inn såpass tidkrevande at 

rekk fram før gjestene har kome seg inn.

Det er nå det er fint å bli henta på flyplassen. Eg melder tidspunkt for landing på Aeroporto Salentino Brindisi i dag eller i morgon. Meggi som er med og eig og driv Taverna di Pascalone gjev meg

(Alfa) skyss for at eg skal få plukke opp Opelen som har kvilt seg bak høge murar sidan sist i oktober.

Er eg heldig startar bilen på det som er att av straum på batteriet. Viss ikkje vert det viss vas i første omgang, men deretter blir det nok ei råd med det og.

SIKKER parkering

Med stadig tilbakevendande ubedne gjester til Villa Felizia kan ein lure på kor sikre me kan vera på at me finn att bilen vår når me reiser nedover. Ei framifrå god ordning med Meggie på Taverna di Pascalone har me fått. Ho hentar og bringer frå Latiano til flyplassen i Brindisi. Og me kan ikkje vera anna enn takksame. 
Me melder behov eit par dagar før det er aktuelt og må med skam melde at betaling det vil ho ikkje ha snakk om. Litt nyrøyka laks brakt snarvegen frå norske fjordar til spisebord i Latiano har me arrangert. Utruleg nok er det Meggie sjølv som har bydd seg fram som parkeringsvakt utan parkeringsavgift eller gebyr for for lang parkeringstid.
Høgare murar enn dette trur eg ikkje det er bruk for. Corsaen vår klarer ikkje ta avgarde når slike hinder er det første som må forserast.

Villa Felizia står der framleis

Etter siste rappport frå Guido står huset vårt framleis stødig på same plass som før.

Solide gitterportar framfor dører og vindauge gjer sitt til at våre innpåslitne og ubedne gjester  enn så lenge ikkje har lukkast med å kome seg inn i huset. 

Førebels har dei visst fått nok med seg ved å forsyne seg utandørs og i eit lite påbygg som er godt nok låst, men som ikkje har gitterport i tillegg. Pumpe for vatn inn  i huset og sementreie som førre eigararane brukte når dei pussa opp var vel det mest verdifulle som forsvann denne gongen. Livar har forresten og hatt nytte av reia både til eige bruk og vidare utlån til naboar oppe i Ceglie.

Solcelledrivne lamper er rimeleg nok populære dei og. Tanken har jo vore at ei sensorstyrt kraftig lampe over inngangsdøra ville vere i det minste litt avskrekkande. Kanskje gjestene våre tok den for å bruke den til same føremål der dei held hus.

Som de ser har vatnet ausa ned. Men skal all væta i løpet av eit år, kome ned i løpet av 4 - 5 månadar, så blir det jo ein heil del. Resten av året må me sørge for å få gang på den væta som trengs. Godt oliventrea har djupe røter.Om det stemmer veit eg ikkje heilt sikkert, men eg har høyrt om opptil 20 meter djupe røter på desse "biologiske og sikkert også økologiske kjemifabrikkane".

Kjekt med gjester?

Me set stor pris på å få besøk.  Av dei som overnatta har me i kronologisk rekkjefølgje:  Anne Irene og Arnt Håvard, Knut og Helge, Bjørn, Åse Marie, Jorunn, Ingeborg, Olav Johan og Marit og til sist Sissel og Reidar. Frå ikkjeovernattande gjest, venn og meglar Guido fekk me mail i går kveld.

Denne gladmeldinga var del av denne mailen:

At least : I have a "very good new" !!!  sometime ago you had guest in the storage room outside......but not in the house!

Eg vil tru at dei ikkje har overnatta, for dei har ikkje vore inne i anna enn tilbygget der vanntanken er plassert saman med diverse småting. Om det er same folka som sist, veit eg ikkje. Om det er dei same må dei ha likt seg så godt at dei rett og slett ville tilbake.Kanskje det første me må til med når me kjem nedover er skaffe nye gassflasker. Komfyren går på gass, og me må jo ha gang på den nokså fort.
Litt tungvint med gjester som kjem utan å vere invitert. Ikkje får me by dei på verken kaffi eller noko å bite i. Dei kan ikkje ha kjent seg så veldig velkomne. 

Slik såg det ut sist me hadde gjester. Favorittgjester er dei ikkje. Korleis det ser ut nå er vanskelig å vita. Får bare vera tolmodige og satse på at litt av ugreia vert ordna opp i før me fer sørover til påske.

Me må nok vurdere om det vil vere best for oss å betale for jamnleg tilsyn med huset vårt som er så populært.  Lina, naboen vår brukar Vigil Nova, og dei virkar å vere rett så effektive. Sist sommar løyste ho sjølv ut alarmen og før det hadde gått 3 minutt var vaktselskapet på plass. Tilfeldig ja, men merking av hus kan nok gjere "gjestene" våre litt meir skeptiske til å prøve seg.

Det går framover

Det går framover

på så mange måtar. Enn så lenge er ein norsk og bur på Vigrest, men det kjennest som ein har ei tå i det minste   innføre i Italia og.  Sidan denne bloggen tek for seg den delen av livet som vert levd i Italia, kan det vel gjerne sjå ut som om det einaste som er viktig er bare landet der sør.

Vigrestad i dag, fredag 10.01.2014

Tid	Varsel	Temp.	Nedbør	Vind
kl 9–12		3°	0 – 0,1 mm	Flau vind, 2 m/s frå nordaust
kl 12–18		4°	0 – 1,6 mm	Flau vind, 2 m/s frå søraust
kl 18–24		6°	0 – 0,9 mm	Lett bris, 4 m/s frå vest-nordvest

Latiano i dag, fredag 10.01.2014

Tid	Varsel	Temp.	Nedbør	Vind
kl 10–13		12°	0 mm	Svak vind, 2 m/s frå sør-søraust
kl 13–19		15°	0 mm	Svak vind, 4 m/s frå sør-sørvest
kl 19–1		11°	0 mm	Flau vind, 2 m/s frå sørvest

At overdrive er ei pent, sa min oldefar A.P. Heskestad i si tid. Ein skal nok ikkje overdrive forskjellen i temperatur her på sør-vest kysten av vintermilde Norge og hælen av Italia. Men som du ser, er forskjellen pr. dags dato på omtrent 10°. Ikkje så mykje, men absolutt merkbart vil eg tru.

Sol og måne Vigrestad, 10.01.2014

Sol		Måne
	Soloppgang 09:20		Månen opp 12:18
	Solnedgang 16:09		Månen ned 05:01

Sol og måne Latiano, 10.01.2014

Sol		Måne
	Soloppgang 07:12		Månen opp 12:28
	Solnedgang 16:41		Månen ned 03:04

Det som kanskje er endå meir ulikt er talet på timar med sollys pr dag. Dryge to og ein halv time kvar der ein kunne sleppe å ty til Lyse Energi for å sjå handa framfor seg hadde sikkert vore fint.

Sesongen som endå ligg ganske langt framfor oss, kjem til å by på følgjande:

Fastmontert aircondition/varmepumpe er langt oppe på lista.

Tak over deler av uteplassen er og mellom det me kan tenkje oss. Ford Ka, gammal modell har lenge av mange 2 vore karakterisert som retardert. 

Huset vårt er mest i same kategori når me ser det frå vegen. 

Me må liksom heilt inn på tunet før det ser ut slik det er; KJEMPEKOSELEG. Eit tak som og vil gje skugge på heite sommardagar tenkjer me vil vere ein pluss for utsjånaden. For meg sjølv har eg vel helst gitt opp. Så lenge eg held ut å helse på meg sjølv i spegelen på morgonen får eg halde ut, men for villaen sin del tenkjer det gjer ikkje noko om nytteverdi kan kombinerast med det estetiske.  Ein annan fordel er at me ikkje treng parasoll.

Med litt muring og snekring av noko som kan halde taket oppe, bør det bli ganske så fint. Takplater er alt som så langt er bestemt.. Hjelp frå snekkerkyndig svoger må til skal eg  klare å finne dimensjonar på reisverk som tåler snølasta me kan rekne med taket må klare å bære.

Og slik går no dagane

På søndag hadde me med oss krumtappane i vår verksemd her sør, Guido meglar saman med Angela og Sofie saman med Livar til Taverna di Pascalone i Via Roma Latiano. Me vart så forsynte så, og ikkje var me aleine som gjester heller slik eg var første gong eg var hos dei.  Solid lokal mat i endå meir solide mengder. Det einaste som ikkje var solid var prisen. For 15 € vart me solid mette og ganske så solid utørste og.

Neste dag, måndag, tok veret ei ny vending. Me hadde lenge bestemt oss for ein IKEA tur, og på vegen hadde me ein stopp etter gammalt i Polignani a Mare. Sør-Europas beste pizzafekk Anne Marie, medan eg fekk ein lunka lasagne som nok hadde bak seg ei tid i fryseboksen. Etter ekstra oppvarming smaka den godt. Pizza til Anne Marie kunne godt bere merkelappen Sør-Europas beste. Den var bare kjempegod rett og slett. På veg frå pizzaplass til parkeringsplass vart me overraska av eit overhendig høljeregn. Alt overvatn skulle finne sin veg til sjøen via dei gamle steinlagde gatene. Eg lyg ikkje når eg seier vatnet enkelte stader stod 10 cm opp frå gata. Med joggesko vart det bare eitt resultat av det, klissblaute tær resten av den dagen

På IKEA var det som det brukar vera på IKEA. Litt venting, men det er jo ikkje anna enn ein del av prisen. Overskap til kjøkken vart kjøpt inn, likeså fyll til ei hylle som stod her då me overtok. Dører, skuffer og boksar gjer det meir passande som oppbevaringsmøbel. All den engelske damelitteraturen vart auksjonert bort heilt gratis for akkurat eitt år sidan. Ingenting vart igjen anna enn ein del engelsk fotballbøker som våre to fotballgale søner, Knut og Helge hadde glede av sist påske då dei var her for første gong.

Det vart kveld og det vart mørkt før me var heime att

Røyrtong stor nok i kjeften

04.10.2013

18 timar sidan støpselet til kjøleskapet mista kontakt med Enel. Me har jo hatt ei von, men slett ingen visse om at det ville hjelpe. Det var trusstyrkande å sjå at øvste hylle i kjøleskapet etter kvart vart fylt med vatn.  I botn av skapet samla det seg og vatn. Så måtte skapet ut frå veggen, og der i skåla oppå kompressoren var det fullt til kanten. Ei lita gjennomblåsing av slangen for kondensvatn viste full opning.

Kjøleskap med for mykje vatn i frosen tilstand og vannkranar utan fytande i. Det var status då me kom hit tysdag kveld. Det kunne godt ha vore motsett. Samma hur, når kjøleskapet nå har svive ein time har det gått 8 grader ned i kjøledelen. Det lovar godt.

Endeleg i normalt gjenge. 

Jordskokksuppe på menyen i kveld, men trur du ikkje vatnet stoppa att. Ikkje ein gong dråpar i kranen. Etter nokre rundar i hovudet kom eg til att pumpa frå brønnen var slått av under arbeidet med cisternepumpa og at det av den grunn var for lite vatn i cisternen til at pumpa der ville jobbe meir etter tre rundar med vaskemaskin og ein runde med oppvaskmaskin.. Medan eg jobba for å fylle cisternen kom eg til å vri på kranen for å stenge til cisternen slik at alt vatnet skulle ut til ein diger utekrane. Den var sjølvsagt stengt, og jammen gjev brønnpumpa trykk. Puff sa det så spratt både utekrane og røyrbit av. Utan røyrtong av stor nok dimensjon var det lite eg kunne gjera.  Ferramente oppe i San Vito hadde tong. Spenninga på vegen heimeover var merkbar. Ville me få att vatnet, eller var det bare å bla vidare i ei bok med mange sider, ei side for kvar feil som kan oppstå knytta til eit hus. Vatn vart det og ikkje mykje bry var det  få det til heller. Opne og llukke rette kranar, så fekk me att vatn i cisternen. Når vatnet der kom opp på eit visst nivå, vart brytaren for den andre pumpa slått på. Vatn frå kranane kom som om det aldri hadde vore annleis nokon gong. Bohylla vår fekk ikkje eit nytt bind av  "Dette kan gå galt i eit hus"

 

Lina har vore i huset sitt i ettermiddag. I det ho skulle gå løyste ho ut alarmen. Det tok ikkje meir enn 3 minutt så var alarmselskapet på plass for å sjekke ut kva det var. Eg slo kloa i dei og fekk tilbod på rappen. Så spørs det om innsatsen til vaktselskapet er verdt € 540 pr år. Dei to karane kunne koma alt i morgon tidleg for å montere sensorar. Avtalen vart at eg skulle evt ringe måndag morgon. Då har eg fått sjanse til å konferere med innfødde. At Lina har akkurat dette selskapet skulle borge for kvalitet vil eg tru. Me får sjå kva det blir til. 

Altfor mykje varme i kjøleskapet

03.10.2013

Truleg har det vore overspenning i straumnettet som har tatt knekken på pumpa som forsyner kranane i huset med vatn. Her er 13 uttak i alt når vaskemaskin og varmtvannsbereder er rekna med. Om så er, så har kjøleskapet også tatt kveld av same grunn. Frysedelen fungerer heilt fint, men sjølv kjøleskapet er heilt duglaust når det gjeld å få temperaturen ned.  Etter Øystein Bratland sitt tips for mange år sidan, har skapet vore ålveltes i ein halv time. Deretter kom det på rett kjøl, men like lite kjøl vart det inni skapet. Nytt kjøleskap er det, men eg finn ingen papir på kvar det er kjøpt eller kva tid det er kjøpt. Er redd for det endar med at me må kjøpte nytt det og. Slangen for kondens innanfrå skapet er tett, men eg kan ikkje tru det er det som drep kjølinga.(Men eit iskaldt spor er det) Eit siste forsøk blir å bruke kompressoren i bilen for å prøve å blåse opp slangen og få vekk det som blokkerer. Kan bli endå litt meir mas att på hjelpesmannen Livar. Greitt nok å ta kontakt på telefon med ein elektrikar eg har snakka med før. Verre å ringe helpdesk for Indesit kjøleskap når mine italienskkunnskapar avgrensar seg til å telje frå ein til hundre, namn på vekedagar og månadar og elles ein heil del gloser.

Før me for til Villa Serena hadde me ein tur innom banken i Francvilla Fontana. Roberto Ricchuta ringde for å finne ut om me kan få nettbank, men svaret var framleis negativt. Men der er endringar på gang. I løpet av året kunne det bli endra slik at personar frå land utanom EU også kan få nettbank i Deutsche Bank Italia. Han lova å maile når forandringa kjem. Ein kjem heller ikkje utanom den etter kvart obligatoriske ærend i banken espressoen/cappuccinoen. Har i god tru kjøpt cappuccino i Stavanger eit par gonger i det sist, men det har på ingen måte vore nokon saliggjerande oppleving. Ok at prisen er forskjellig, snaue 20 kroner her mot 40 i Stavanger. Skummet som er det som gjer cappuccino til cappuccino skil cappuccinoen i Stavanger ut som skvip med litt melkesøl i.

Då me kom frå til Villa Serena hadde Livar alt vore på nett og samla tilbod p nye kjøleskap. Han hadde og funne fram til fleire adresser der me kunne spør etter hjelp. Mellom anna to adresser  i San Vito dei Normanni. To karar for attende til der eg kom frå. Damene vart igjen for å stelle i huset. Første adressa me prøvde var bom. Skilt med namn på alle slag kjøkkenmaskinar, Whirlpool, Zanussi, Beko, Miele, Husqvarna var til lite hjelp i seg sjølv så lenge portane var nedrulla og ingen folk var på plassen anna enn me to nordmenn på leit etter kjøleskapshjelp. Den andre adressa viste seg å vera ganske tett på den første, men heller ikkje der var der folk tilstades. Ein kikk inn vindu viste ei heil rekkje med nye og gamle kjøleskap, utstyr elles tyda på at det var slikt som blir bruka til påfyll av kjølemedium. Dette må heilt klart vera rette staden om nokon reparasjon skal bli gjort. Ein rask telefonsamtale fortalte at staden ville opne att rundt ½ 6.

Vel tilbake på Villa Serena venta Sofie sin velsmakande heimelaga lasagne på oss, dessert av typen me tek det me finn (fiken, druer, eple, nøtter, litt rødvin, dryss av brunt sukker og topping med ein smørklatt) og så til sist ein liten kopp krutsterk kaffi.  Godt med gode folk som kan ta vare på oss ferskingar i faget «Å leva det gode liv i Italia»

Utpå kvelden når kjøleskapsreparatøren opne verkstaden sin fekk eg forklart at frysedelen av kombiskapet heldt -24C° medan kjøledelen kava med temperatur rundt 17 -18C°. Er det eit NO-frost skap spurde reparatøren om. No currente venti quattro ora, porti operta. 

Det bar heim for å ta ut stikk-kontakten. Fælt å måtte setje frysevarene for øydelegging på kjøkkenbenken, men isbitar og fryseelement funkar kanskje godt nok i ein kjølebag til at noko av maten kan etast nest dag.

Dobbelt hushald, dobbelt bry?

02.10.2013

Det er travelt å halde hus i både Norge og Italia. Dobbelt så mange ting som kan lage kluss. Dagen før me for nedover fekk eg mai frå pedellen vår. Bad news skreiv han. Dårlig med vatn. Feilvisning på panelet for styring av vannpumpa. Noko bad vart det ikkje når me kom hit ned. Til det var trykket altfor dårlig, der var ikkje trykk i det heile visste det seg. Heldigvis har brønnpumpa ein bypass funksjon, slik at me får vatn opp av brønnen. Det er bare levering av vatn rundt i kranen som ikkje er g hit ned. Han har vore her før. Det er han som la inn nivæbryter for vannpumpa slik a me skal sleppe å fylle opp cisternen manuelt, dvs la pumpa gå og passe på å stoppe før det renn over. Automatikken har funka fint den. Det spørs om ikkje vatningsanlegget evt alle litrane i sommar til bassenget kan vere syndaren. At pumpa rett og slett har tatt kvelden. Kan og vera fukt på styringspanelet.

Frukost ute under open himmel i passe temperatur set me pris på. Må rettnok skikkert vera norskingar for å synas det er godt, men kan bare me nyta det er det jo fint for oss. Småplukk av arbeid er her, men det er triveleg nok det. Litt luking, litt raking, litt brenning, me styrer sjølv kor mykje me vil gjera.

Telefon til Guiseppe Arcangelo vart starten. Møt meg ved «bensina a strada Mesagne ora undice». Der venta eg i ein halv time før godeste Guiseppe dukka opp. Strake vegen til Villa Felizia. Eter litt jobbing kom han fram til at det måtte vere ein kondensator i pumpa som hadde svikta. Styringspanelet hadde ikkje feil. Guisppe reiste i lag med assistenten sin, og kom tilbake nokså fort i lag med eit par andre karar. Det var nok folk med pumper som spesialområde. Etter utmontering av pumpa, står det att å sjå om den let eg fikse.

Den let seg ikkje fikse. Her står den gamle og ventar på siste reis.

Eg kjem tilbake i kveld, "oggi" for å setje pumpa på plass att. «Credo» sa han også, eg trur det.

Elettrico kom og timar vart det to av før pumpa gav vatn og stoppa av seg sjølv når kranen vart stengt. Det kan vere like viktig at pumpa stoppar som at ho startar. Bytte av pumpe til ei litt større + montering av overspennningsvern er ikkje gratis, men med arbeidspengar som heime ville vere ein vits, så skrapar me ikkje botn i lommeboka. 2, delvis 3 mann i 3 timar for € 150, det er slett ikkje gale. Med dagens kurs på rundt 8,10 blir ikkje timesatsen stor meir enn vel 200 Nkr. Då skal ein jobbe ein del timar pr veke for å ha nok å leve for. Prisane aukar her som heime og om enn folk klagar over dyre tider heime, så har dei meir grunn for å klage her. Her er større gap mellom det som kjem inn og det som må ut enn tilsvarande i Norge.

Vente med å hente

Til Sola kom me ganske så greitt. Italiensken vår vart utfordra hos Simonetta på Kannik på mandagskvelden. 
Når ein fer og rek på dette viset er det ofte nødvendig å starta dagen tidleg, men i dag var det lite å vinne på det. Boarding starta alt kl 05:20, og kl 05:40 var alle på plass. Likevel vart klokka 07:20 før flyet rulla avgarde for take off. Tekniske problem gjorde det umulig å flyge trygt etter det kapteinen opplyste. Med 50 min til å kome seg vidare med neste fly frå Amsterdam, seier det seg sjølv at nettopp det flyet hadde tatt av lenge før me hadde landa. 
Me får eit kort opphald på Fiumicino. I Brindisi landar me 4 og 1/2 time seinare enn opprinnelig oppsett tid. 
Meggi må vente med å hente. Sofie og Livar som skulle ete middag hos oss må og vente. Me klarer ganske mykje, men å servere middag klokka 18:00 når me sjølv kjem fram tidlegast 19:30 det vert rett og slett vel vanskelig. Middagen blir sikkert ikke dårlig om den må vente til i morgon. Kaffimaten held seg og godt pakka som den er i kofferten.

Let's Make Puglia the New Umbria

Tok meg den frihet å lenke til ein artikkel frå  

Er det dette som er PUGLIA?

Opphaldsløyve?

Hadde herr Sikade søkt om opphaldsløyve på vår tomt, hadde han nok fått tvert nei. Det hadde ikkje nytta om han hadde fått gode venners hjelp heller. Byråkratane som styrer over tomta vår hadde definitivt sagt nei. Men når han ikkje bryr seg om formalitetar og søkjer, kan det vere forvitneleg å sjekke litt ut kven han er.

Sikader, overfamilie i underordenen plantesugere. De har bredt hode med store fasettøyne, og de korte antennene ender i et langt hår. Bakkroppen smalner av bakover, og under hvile ligger vingene møneformet over bakkroppen. Første par er tykkere, iblant svakt farget, annet par er klare flyvinger. Bakerste benpar er kraftige hoppeføtter. Hos de fleste hannene finnes et lydfrembringende trommeorgan på siden av bakkroppen. Sikadene kan ha én eller flere generasjoner om året, men det finnes også arter som har mangeårig livssyklus. De er sugere, vesentlig på urteaktige planter, og i tørre, varme somrer kan flere arter opptre tallrikt og gjøre skade på kulturvekster.

Vil du vite meir kan du gå hit:

Denne krabaten slepp me heldigvis nå i haust. At noko som ikkje er større kan lage slik ein øredøvande lyd, er mest ikkje til å tru. 
Omtrent som dette høyrest det ut på det mest høglytte. Tek eg ikkje feil, har eg lese ein stad at hannane av sikadene har nedsett hørsel for å sjølv å unngå å bli plaga av halloien dei lagar.
Vil du høyre meir enn ein om gongen går du hit og KLIKKAR og  KLIKKAR og KLIKKAR  og KLIKKAR.
Stopp før det KLIKKAR for deg.

Lyden er lånt på nett, men biletet er autentisk, tatt av broder Oddvar nå i sommar som var.