Rettar på rekke og rad

Dei fjerne og samtidig nære  naboane, Lill Karin og Gaute,  måtte me innom når me først hadde ærend forbi dei traktene. Fjerne naboar i Puglia, nære her i Grønholsvegen.  Dette blir bare flott når dei blir ferdige. Håpar bare ikkje dei røynde huskjøparane blir så trøytte og leie under arbeidets gang at dei sel det heile når det står ferdig i all sin glans.

Og reven var ute med rompa så lang. Nei, det var visst hunden som har adoptert dei nye husfolka som sine. Ikkje godt nok då med naboar frå Vigrestad, så hunden stakk den før eg rakk å ta ei skikkelig bilete av den.

Signe tok oss imot for overnatting i Trullo Pernoll. Me fekk ein gild kveld i lag med mykje drøs. Et langt liv blir fortalt frå, og interessant er det. Korleis det går an å hugse så mykje detaljar kan eg mest ikkje skjøna. 

La Silvana på Selva di Fasano har eg bare godord å seie om. Mat i heilt suveren klasse. Mest slik at min eventuelle beskrivelse slett ikkje kan yte rettferd til jobben Anna, Aldo og Vito legg ned i å gjere gjestene fornøgd. Frå ypperste råvarer til behandling på kjøkken og ikkje mindre dandering ved servering. Det er ei oppleving som absolutt kan anbefalas.

Focaccia som start på måltidet

Ferskost produsert på huset, likande det som er inni burrataen

                      Pasta med soppsaus. Porcini, steinsopp. 

Panzerotti er små fritterte calzone som igjen er samanbretta pizza. Her fylt med ost og tomat.

Capocollo, tradisjonell tørrsalta og speka italiensk spekemat av 

svinehode og nakke. Capocolle betyr hovud nakke.

Agurk, sylta. Servert som eigen sjølvstendig rett.

Artisjokk, men sjokkskada blir ein ikkje av å innta dette

Parmigiana di melanzane, nærmast som ein vegatar lasagne.

Då hovudretten kom på bordet var eg visst bortimot svimeslått av alle dei delikate smakane. Det vart ikkje noko bilete av den retten. Einaste eg hugsar er at den gjekk ned på same vis som alt det andre. 

Frukt og kake vart servert til sist. Akkurat denne kaka var god. Festkaker elles i Italia fell ofte i smak hos meg, men dei gode nok for dei som likar det. (fritt sitert etter Gaute)

Til avslutning på eit nærast endelaust måltid er det vanlig å servere Limoncello på huset. Likør basert på sitron med mykje sukker i. Kor sterk den er veit ein aldri, men for min del held det med ein bitteliten munnfull. Hadde hostesaft smakt så godt, hadde den gått fort unna her i huset.

Eg tok vekk ein del skjemmande antenner frå utsikten der me parkerte bilen ved La Silvana.

Det vart kvelden før me var ferdige på Silvana. Vertskapet Signe og Gaute fekk fornem pandastisk Fiatskyss heim til seg. Me hadde ein dryg times kjøring heim til våre residens, der det meste var klar for retur til Norge. Sidan det me mest manglar er lagersplass i casa a strada senza nome, blir det allltid litt styr både ved avreise og når ein kjem tilbake. 

Så blir det litt å ta ut att når me etter planen kjem sørover sist i april. 

Har vore høgare før ved Aiguille du Midi Chamonix, heilt til topps 3842 meter. Innsatsen då var ikkje meir enn å ta plass i gondolen.

Litt som i ei svime var me den gongen då me vel kom opp. 

Me starta på 1920 meters høgd. Dit hadde Pandaen tatt. 

Det er mest som magi. Med god hjelp går det fint å koma seg opp i høgda uten å slita seg ut. Buss for taubane på første etappe. Bussen stoppa på 2500 meters høgd. Så sleit me oss nokre høgdemeter vidare opp i det som kan minne om vandring i lecakuler.  Dyrelivet her oppe er sikkert ikkje mangfaldig, men eit par revar fekk me nå med oss borti hogget. Godt kamuflert for å gå i eitt med naturen rundt seg.Me såg ei humle og oppe på vel 2500 meters høgd, men den hadde sett sine beste dagar. Viste likevel godt att i den svarte lavaen. Den hadde gått inn for landing for godt såg det ut for.

Nokon gir seg ikkje så fort som andre. Ser kanskje ikkje så bratt ut, men det skal eg sei deg, her var bratt. Det fekk eg kjenna på då eg lurte meg sjølv til nedstigning til fots og ikkje pr buss.

Etna lever i beste velgåande. Pumpar ut røykfrå toppen, men der har eg aldri vore og dit kjem eg nok ikkje heller. Skal ein heilt opp mot kraterkanten må ein vere i betre form enn det eg både har vore og kan ha håp om å koma i. Får nøye meg med den røyken som kjem i sprekker i sida på eldre krater, 

Det totalt livlause svarte landskapet er rett og slett veldig fascinerande å gå i. Det knasar i lavaen, skoa blir gråsvarte av lavastøv, og etterkvart kjem det inn i skoa og. 

Buss opp vart bytta med bein ned.  Som eg sa: lurte meg sjølv til å bruke beina på nedstigninga. Gjekk fint i starten, men etterkvart vart beina meir og meir ustyrlige. Vile liksom ikkje vere heilt med på dette eventyret. Det er vel melkesyra som herja når muskalne ikkje lenger ville styrast. Det gjekk nå greitt med litt pausar. Den dryge times kjøreturen tilbake til Catania gjekk og greitt, sjølv om alle tre pedalane måtte betjenas. Tek til å bli ein røynd Cataniasjåfør. Sidemann Hadi hadde nok ein og annan kommentar, men eg trur ikkje eg hadde mista lappen på grunn av manglande kjøreferdighet i tett, rask og framoverlent trafikkbilete. Verre var det vel i vesle heimebyen Latiano. Då tenkete eg det var nok å sjå til høgre i det eg skulle krysse ei gate med forkjørsrett. Oversåg ein bil frå venstre. Sjåføren der oversåg ikkje meg. Så inderlig har eg visst ikkje blitt tuta på før under kjøring i Italia.
 

Novembertur Sicilia

Så var det å kome seg på plass bak rattet. Hybrid må vel vera gode greier for meg som kjører heilelektrisk til vanlig. 

Er vel helst sjåføren som feilar noko. Litt  vel raskt å gløyme korleis ein girar. Er fort gjort når det har gått i automat i fleire år. Normalt ingen kunst å få bilen i revers. Slik Pandaen var parkert måtte det ryggas ut for å kome seg avgarde. Heilt til høgre, så inn med ein låsknapp på girstanga og deretter heile stanga bakover. Etter fleire forsøk utan å be reisefølgjet om hjelp, måtte eg inn til utleigar som straks kom ut og sette bilen i revers utan problem av noko slag. Å sjekka mengden drivstoff må og til når ein leiger fullt til fullt. Og der kjem hybrid inn i instrumenteringa på dashbordet. 

Ikkje heilt likt såg det ut i min bil, men ganske så likt. Indikator øvst her viser temperatur på motor. I Hybrid viser den ladenivå med ei ladsøyle og ein ledning til. Nederste indikator kasta eg visst ikkje eit einaste blikk på. Her jo ikkje full tank vart då min påstand mot utleigar. Kjende meg litt dum då svaret var at det var ladenivå på batteri for hybriddrift. Indikator nedst for bensin viste fullt på min bil. Då var det bare å gi seg ut på vegen.

Alltid spennande å sjå korleis det ligg an med vekstene i hagen ved "casa a strada senza nome". Basilikum stod svært så fint ved sida av ulike blomar som har tilkome oss frå Livar, Lisa eller som Anne Marie har plukka med seg frå ein grøftekant.

Bålpanna måtte og ut straks, sjølv om den faktisk ikkje vart fyrt i i løpet av dei 3 vekene det var folk i huset. 

Me har pizzabakar på Vigrestad. I nabobygget her me nå bur i Grønholsvegen  har me også bakar som frå tid til anna steiker opp ferdige pizzabotnar. Men det Rocco i San Michele lagar blir liksom noko heilt anna. Ikkje for det, er det noko som er lett å finne i ein omkrets  på 7-8 km frå huset vårt, så er det eit utal av stader der pizza blir laga for take away eller servering i deira eigne lokale. Og gode er dei alle eg så langt har smakt på.

Hadi ser nesten litt skeptisk ut før han høgg i. Veldig greitt når ein ved bestilling kan gje beskjed om der er spesielle ønskje om kva ein vil ha på, eller kva ein ikkje vil ha på. Ikkje heilt likegyldig om det er svin eller storfe liksom.

Det er eg som er så opphengt i Sicilia, spesielt Catania. Vart mest litt øvejidde då eg rekna på det og kom fram til at dette besøket var mitt 8.besøk på denne digre øya heilt sør i Italia. Har vore flest gonger i Catania, og det var dit turen gjekk denne gongen og. Overnatting på San Demetro midt i promenadegata i Catania. Der er det grei plass i portrommet for sikker parkering. Greie rom har eg hatt der, om enn ikkje av ganske ny dato. Kva meir treng ein vel for å sove? Reiser jo ikkje til slike byar for å sove. Der er meir enn nok å bruke bein og auger til.

Ved ankomst skulle det ikkje vera folk i resepsjonen, men med oppringing til oppgitt telefonnummer opna porten seg. Då skulle det ikkje vera vanskelig å finne plassen for parkering.

Tydelig instruksjon om korleis kome seg inn kom på Whats app. Enkelt nok å finne ut av når ein bare fekk områ seg litt.  Verre var det å kome seg forbi eit par bilar som stod akkurat der me måtte køyre for å få parkert. 

                           

Etter litt ventetid, måtte eg rygge ut att i hovudgata for å gje plass for eit par bileigarar som også måtte ut for å sleppe meg forbi inn på avtalt og på biletet oppmerka plass.

Døra inn i bygget hadde nøkkelkode, så der slapp me greitt inn. Opp 2 etasjar og så inn i sjølve overnattingsstaden ved hjelp av same nøkkelkode. Video viste så vegen vidare til rommet, som faktisk låg endå ein etasje opp.

At der ikkje var video heilt inn til rommet skjønar eg. Det var rett og slett ikkje noko å skryte av. 2 enkelsenger var bekrefta, men det stemte ikkje. Vart heller ikkje på førehand informert om at makshøgde på leigetakar var ca 5 cm høgare enn min høgde over havet. Eg vart for å seie det slik ganske så skuffa over staden der eg fleire gonger før har vore veldig nøgd. 

De trur det vel vel ikkje, men her står Hadi med føtene godt planta på golvet. Så låg takhøgde var det. Senga viste seg å vere 2 som var sett ved sida av kvarandre. Med litt ommøblering fekk me nå såpass avstand mellom at kunne slå godt ut med armane i løpet av natta utan å vekke reisefellen.

Grunnen til den låge takhøgda er nok at dei har delt opp ein etasje til 2. Rommet det frokost blir servert hadde sikkert 5 meter opp til taket, og er ein kreativ kan ein jo då lett få inn ein ekstra etasjen om ein det vil.

Friterte grønsaker servert i kremmerhus av papir. Etter min smak var det supergodt. Crispy poetet, gulrot, aubergine og sikkert meir til. Litt utrivelig lukt rett nok, men lukta kom av at denne plassen ligg like ved der fiskemarkedet er. Markedshandelen var slutt for dagen, men lukta heng nå i den. 

Etterkvart vart det kveld på ankomstdagen. Då hadde me lagt bak oss ein del timar i leigepandaen. Stor nok med omsyn til plass, men med bare ein liten helst sløv bensinmotor måtte eg planlegge på ein litt annan måte enn når ein fer rundt med ein sprek elmotor som drivkraft. Fratsgrensa nedover gjennom Calabria måtte eg bare gløyme. Marsjfart vart vel 100 -110, på skilta langs mesteparten av strekning står det 130 km/t. Fritert Streetfood sat ikkje så lenge i, då vart det fortausrestaurant på ein av dei utallig restaurantane i sentrum av Catania.

Så var det liksom ingen høydare det heller. Maten Hadi fekk var visst ok nok. Eg ville ha entrecot. Halvparten av den var like seig som det berømte bikkjeskinnet. Skulle vel ha sagt frå på plassen, men rekna ikkje med å besøke plassen meir enn denne eine gongen. Dei har sannsynligivs bare vore litt uheldige med eit innkjøp. Har forresten heilt slutta med å forvente av kjøt skal vere så mørt som det Pascalone nennsomt kjøpte inn og like nennsomt grilla før Meggie kom og serverte. Tida går den. Det som har vore kjem ikkje tilbake anna enn som minner. Så får ein bare prøve å dra lærdom av dei erfaringane me får med oss. 

Au au sa William då han stakk seg på kaktusen farfar hadde tatt med frå Puglia. Etterpå har han gått i ein stor bue utanom kaktusen som farfar tok med og sette på terrassen ute i Grønholsvegen. Fico di India trivst som bare det, men frukt slik som denne som ikkje har emigrert til Norge, det trur eg ikkje me vil oppleva.

Me får ikkje sjå alt på sitt finaste når me bare er innom i nokre få veker i året. Bella Donna er funnen i kanten av ei forlatt tomt. Litt spesielt at den blomstrar på bare stilken. Bladverket visnar før blomen sprett ut.

Jamn stønad til dei lokale småkriminelle har me stilt opp med gjennom åra:  Livar og Sofiebordet får stå i fred. Har stått fast ute under tak no i mange år. Eit par veker før me for nedover ulte alarmen, trudde vel helst det var vinden som hadde fått til det. Det vart konklusjonen til The Rangers som ser innom av og til når me er ikkje er tilstades på tomta sjølv. Det er dei alarmen er kopla til, og ganske effektivt har det vore og i den forstand at kun når me sjølv sov inne i huset, har der kome folk som ikkje skulle vera der heilt inn i huset. Folk som vil inn, har vorte stoppa før dei kom så langt. Etter det ubedne nattlige besøket har me kopla om alarmen slik at den kan stå på også når me er inne i huset. 

Men så var det døra inn i cisternerommet som ikkje hadde fått fred. Forsåvidt bare heimsleg det, for det skal ikkje leggjast skjul på at me har hatt ein del besøk opp gjennom åra. Nokså enkelt å fikse. Infisso i San Vito med mor som har tilknytning til plassen vår, han kunne skaffe ny låskasse, så etter skifte av den held døra seg både lukka og låst. Det for ei rustfri spade og eit par jerrykanner med oljeblanda bensin i eine kanna  og rein bensin i andre. Er eg litt stygg når eg håpar den oljeblanda blei fylt på ein maskin som ikkje ville ha oljeblanda?

Desse skulle sikkert vore grunnlaget for vinlegging, men det er ein kunst me ikkje så langt har prøvd oss på. Det vart eit par liter druejuice. Noko av juicen står i fryseren og skulle vere klar til å nytas nå sist i november.

Giulio og Giulia som steller oliventrea våre og grunnen  under, dei inviterte seg på grilling ein av dei første kveldane etter me kom fram. Det å grille er ein kunst skjønar eg. Mørt og godt vart kjøtet. Det var Giulio som tok ansvar for grillinga. Kjøtetfekk følgje av broccolisalat som fall i godt smak hos gjestene våre. Me har sagt det veldig mange gonger, enn så heldige me har vore som kom i kontakt med akkurat dei.

Heilt sidan 2013 har me hatt nøkkel til huset vårt tilgjengelig via Meggie. I nokre tilfelle har det vore nødvendig, f.eks ved batteriskift på hovudeining på alarm. Nå er det det albanske paret som bare har tatt italienske namn for å gjere det enklare, som har nøkkel om noko særlig skulle kome på. 

Å gå tur i olivenlundane er noko av det som er særs fint ved å opphalde seg på campagnaen inne mellom San Vito dei Normanni, San Michele og Latiano. 

Store oppdagarar plantar ofte eit flag om dei oppdagar noko stort. Ikkje er eg oppdagar og ikkje har eg sett noko fryktelig stort, men der den blå vimpelene er plassert, der ligg vår plass. 

Plassen har vore driven i mange år. Oliventrea som måtte gje tapt for sjuksom for eit år sidan,  kan me rekna med har vore rundt 250 år gamle. Etter det eg veit vart huset vårt bygt i 1974. Casa a strada senza nome er av ganske enkel standard, men då det vart bygt var det nok endå enklare. Det som nå er kjøkken. var ein open veranda. Det vil seie med tak over, men bare som ein overbygd terrassse. 

Inngangsdøra har bytta rolle. Før inngang i huseet, nå opning mellom kjøkken og stove. Dei me kjøpte huset av, har gjort ein god jobb med planløysing. To soverom, to bad, ei stove og eitt kjøkken, kva meir treng ein vel. 

På dei tider av året me reiser dit er det uteliv som tel. Frå 15.september til 18.oktober vart det visst frukost ute så å seie kvar einaste dag.

Ved retur 17.november kan me nok ikkje rekne med det same. Men kler me oss godt nok, er det jo mulig.

 
 

Dette er eg ikkje laga til

Det fins eldre ungdomar enn eg som gjer det, men eg kjenner intenst på at dette er eg blitt for gammal til. 

Er det verkelig så ille å svippe ned til sørlige deler av Italia? Litt tidlig ankomst Ulm gjev nokre timar ekstra høve til å tenke over denne måten å reise på. Eg gjer det ikkje frivillig ein gong til. 

Me likar å tinge rom før avgang heimefrå. Leitar alltid etter stader som kan avbestilles så tett som mulig opp mot aktuell dato. Då blir me ikkje meir bundne enn at me kan gjere om på planane. Stort sett har nå det gått greitt. Denne gongen var bestilling klar på Ibis, Handewitt. Seligweiler hotell ved Ulm og Atilius Riccione stod og på lista. Fjordline tek oss fint over Skagerrak. 

Resten av transporten, den på landjorda tek Id7 seg av. Til trøyst for dei som måtte vera redde for at me ikkje får nok rekkeviddeangst, kan eg melde at me måtte ha ein ladestopp på dei omtrent 56 mila me la bak oss på landjorda den dagen. Matstopp hadde me ombord på båten. Bleier har eg endå ikkje tatt i bruk, så litt stopp for å late vannet måtte og til. 

Me kom til Ibis Handewitt omtrent 23:30. Sjølvbetjent innsjekk. Betaling i noko som likna ein bancomat. Ingen problem så langt. Kvittering for betalt sum kom ut slik du kan få kvittering på uttak i bankautomat. Frå då av burde det ikkje vera noko problem. Har prøvd slik innsjekk fkeire gonger  før utan vansker. 

Frå innsjekk til å krype til køys mangla bare ein ting: kode til dørlåsen. På skjermen dukka ingenting opp. På kvittering stod det ikkje noko. Eit par andre gjester stilte opp og baud på hjelp, men fånyttes. Koden lot seg ikkje finne. Oppringing til oppgitt telefonnummer gav null svar. Siste løysing var å trykke på knappen for Notanruf ved problem innsjekk. Knappen stod på ein boks ved døra. Men Notanruf resulterte kun i total stille. Etter mange minutts venting og null respons måtte me prøve å gjere slik ungdommene gjer. Ta natta til hjelp. Kunne fått betjent hotell til neste 400 euro for natta, men å betale så mykje for ei kort natt til sengs det ville me ikkje. Så vart det kjøring, sovestopp, kjøring, sovestopp i tallause repetisjoner. Då me ankom Seligweiler ved Ul etter eit døgn med småsoving, såkalte powernaps men utan powerkjensle, var det herlig å bli møtt av folk i resepsjonen som tok oss i mot på vennlig og imøtekomande vis. 

Ingen ulempe med ladestraum tilgjengelig på parkeringsplassen ved hotellet. Det visst eg forresten før me kom fram. Før når me drog avgarde med hjelp av diesel, bare gav me oss i veg. Nå må eg nok vedgå at diverse kart med opplysningar om ladepunkt inngår i førebuing til lengre turar. Men timelønna er god. Kostnad til drivstoff Vigrestad - Latiano er sånn omtrent 1/3 av ved bruk av diesel.

Sommar nr 3 dette året.

Den plassen som gjev ei kjensle av etablert ro, kom ikkje med i førre blogginnlegg. Ikkje på grunn av at det ikkje er viktig, snarare tvert om. 

Dei som bur der visste eg ingenting om då me skaffa oss hus i Latiano. Vår venn Livar, ein kontakskapar av rang, har satt oss i kontakt med mange andre nordmenn ramma av Italiasjuke. Gaute og Signe er mellom dei mest hardnakka. Dei har flytta til Puglia for godt. Etter ferdig yrkesliv i Norge flytta dei inn i Pernoll, ein seglbåt. Tilværet  som farande båtflyktningar i Middelhavet tok slutt då dei fann ein nyrestaurert trullo i Locorotondo. Og der har dei blitt verande i mange år. 

Ein fantastisk bil dette. Du går ikkje inn i den. Du tek den på.

I år hadde avtale om å feire 17.mai i lag med Gaute og Signe på La Silvana. Silvana er staden der me får ekte mat , laga frå botnen av med lokale råstoff. Råstoff som Aldo sjølv har sanka slik han gjer med trøffelen som me fekk oppå speilegg av vaktel. Rettane her brukar å vere mange. Det tek timar å ete seg gjennom menyen i eitt måltid. Minnerik plass. Det var der eg for første og einaste gong fekk oppleve a kjøre ein ekte Cinquecento. Slik vart eg for verten heitande nettopp Cingquecento

Trullo Pernoll har historie. Hatt funksjon både som skule, stall og danseplass. Nå smakfullt restarert slik at både det opphavelige kjem fram samstundes med at det er ein praktisk stad å bu for dei som no held hus de.

Pergola gjev skugge i ein solrik tilværelse i Puglia.

Basseng må ein ha i varmen. Detter er ein del meir påkosta versjon samanlikna med et me har. Heilårsdrift her, men tildekka og ikkje i bruk i vintersesongen. Her er rettnok haust og vinter ikkje slik som sme er vane med på Jæren, men badeliv er vel ikkje det osm står øvst på ønskelista i nov, des, jan, feb og mar.

Me er i grunnen heldige som får lov å ta med oss trekkfuglar som flyg heile vegen frå Norge til Puglia på besøk i Cupa. I dette tilfellet var dei besøkande sjølv røynde seilarar, om enn ikkje så langvegsfarande som til Middelhavet.

Halve moroa er nå litt å friste med ein ekstra sommar når sommaren her på Jæren er over. I sum har me nå hatt ein veldig god sommar. Litt tid til å få det med oss har me jo og hatt sjølv om  tida vår frå 11.mai til nå stort sett har gått med til salg, rydding og flytting og inn i ny leilighet med alt det inneber. 17.mai vart forresten feira alt den 11.mai. Me var annige etter å kome oss heimover att og Gaute og Signe akseptert at me kunne late som om 11. mai var 17.mai. 

Ser greitt ut med temperaturen her. Vårt enkle basseng skal fyllas. Sikkert nok solvarme til å få opp temperaturen til det som passar oss. Vatnet tek me rett frå vår eigen borebrønn, så det er bare kapasiteten på brønnpumpa som bestemmer kor fort det skal gå. Tek jo litt tid med 26000 liter som skal opp frå 135 meters djupn. For nokre er det sikkert nok med 20 grader som vatnet held når det blir pumpa opp, men eg likar det betre når det er nokre grader meir enn det.

Elles er me jo spent på korleis det ser ut rundt "casa a strada senza nome" no som det er etablert vatning både her og der på tomta. Oliventre var vel første prioritet, så fekk nokre epletre litt hjelp med væte og når Giulio og Bøje først var i gang, fekk sitrustrea og eit blomebed også meir hjelp til å overleve. Tenkjer nok graset rundt det er vatna og har hatt gode forhold.