Sjå framover til april

Det er den tida. Det er Nytt år. Det er nytt Pugliaår. Endå kort tid sidan me for frå Villa Felizia., men likevel alt i gang med planlegging for neste besøk. Først må eg gjerne avslutte skikkeleg det som alt er historie. 

Nokre dagar på Sicilia i Catania saman med Hadi var fin opplading til siste Italiaopphald 2025. Turen frå Latiano til Catania over Messinastredet tek oss gjennom mange slags landskap. 

Først endelause druemarker ved Taranto. Så langs kysten  mot Trebisacce. Der kryssar ein over til vestsida av Calabria. På dette strekket er der enorme vidder dekka av sitrontre og mulighet for å stoppe å kjøpe sitronar langs vegen, akkurat slik ein kan stoppe og kjøpe grønsaker langs vegen her på Jæren. 

Landskapet endrar seg etterkvart frå store vidder til bølgande landskap med gras eller skog heilt til topps. Lenger sør er me midt i eit fjelland. Ved Cozenza er deler av vegen bygd som bruer i bratte fjellsida. Ein vekslar mellom veg understøtta av søyler for så å kjøre rett inn i svarte hol i fjellet. Men fram kom med med den pandastiske Pandaen. 

                   Hvorfor være stor når man er lykkelig som liten.                 De fleste gikk det ille som større være ville.

Turen over Messinastredet går på omtrent 25 minutt. Etter det er det bare att ein dryg times tid, før ein er framme i Catania, ja for min del er det Catania som gjeld,  saman med Etna då. 

Det blir kanskje ei tid til neste Cataniatur. Reisefellen fantaserte om å leige denne på neste tur. Så spørs det då om ikkje det bare er ein fantasi.

Det vart etterkvart vaktskifte. Han som passa på meg første Pugliaveka reiste heim med same fly frå Bari til Stavanger som vaktavløysinga kom med. 

Me hadde ein liten stopp i Polignano a Mare. Ganske spesiell by der den ligg heilt ute på klippekanten mot Adriaterhavet. 

Midt i klippeveggen ligg Grotta Palazzese, restauranten der me i 2008 feira sølvbryllup i lag med venner frå Vigrestad og kollegaer frå Brindisi. 

Gild by å vandre rundt i, slik like før jul var her ikkje så mykje folk ute og gjekk. Spiseplassene var helst stengt, men denne var endå open. Veldig enkel plass, men maten var god den. 

Ta deg bare ein liten tur inn, og kjem du på traktene er dette eit godt alternativ til dyrare og meir påkosta plasse. Var akkurfat nok ofr langvegsfarande Anne Marie og ein travle skysskar.

Det er vel kan henda neste måltid som er vert dradd opp.

Her er både tunnel og lys i andre enden. 

Litt av dette lyset finn ein i samvær med venner. Alder ingen hindring seiest det. Skikkelig gild å vere i lag med folk som har levd nokre år meir enn meg sjølv, og som i tillegg har tatt lærdom av livet sitt.

Ein tur til La Silvana er også slikt som lyser opp i tilværet. I allefall om ein er slik laga at ein set pris på det som mettar i magen. Forresten, her oppe på Selva di Fasano kan ein sitje og ete i både 3, 4 og 5 timar utan bli bli stappa og uvel. Dei lekraste rettar kjem inn på rekke og rad, alltid i passe små porsjonar.

Limoncello er ei fin avrunding på eit måltid i godt lag med trivelig vertskap, Aldo, Anne og Vito. 

Kva kom først: Bordet, 

bilen 

eller mannen?

Sanninga er at alt var tilstades samstundes.

Jeg velger meg april,

fordi den stormer, feier,

fordi den smiler, smelter,

fordi den evner eier,

fordi den krefter velter,-

i den blir somren til!

Så vil eg bare legge til: 

             Dette blir den daglig turvegen både sist i april, heile mai                     pluss noko av juni. 

Bra å ha noko å sjå fram til når meteorologane lovar både 

Sterk kuling fra sørøst med vindkast på 29 m/s, 

litt nedbør og bare ei varmegrad natt til mandag 12.jan