Rome in rain

Denne gongen tenkte me å ta oss eit par dagar ekstra i Roma på veg ned mot vårt kjære Pugliaradis. Hotell er ordna like ved Termini, hovudjernbanestasjonen i Roma. 

Me hadde skaffa oss oversikt over kvar me kunne leige el-syklar og tenkte oss på tur langs Via Appia Antica.

Så er det nå slik at vermeldingar, det fins det faktisk ganske mange av. Yr, IlMeteo og AccuWeather er dei mest brukte her i huset. Greitt å vite kva ver ein har i vente, og det var neimen ikkje småtteri som vart lova. IlMeteo stiller med bøtter og spann og fortel oss at det i løpet av mandagen, som liksom skulle vere sykkeldagen vår, i løpet av den dagen vart det lova ikkje mindre enn 43,8 mm nedbør.

Tiberen ville fått godt påfyll kan du sei.

Fontana di Trevi ville noko gå som vanlig med kaskadar av vatn. I tillegg ville det nok vera væte ovante i rikelege mengder.

Tips for aktivitetar i Roma når det regnar, er å oppsøke Pantheon og få med seg regnet som fell gjennom holet i taket og ned på marmorgolvet.  Kunne blitt ein fin video det. Ikkje drypp, drypp, drypp,  heller dryppedidrypp dryppedidrypp dryppedidrypp.

Rådslaging i heimen har ført til endring av togbillettane frå Roma til Brindisi. Sjølvbetjening på nett fiksa den biffen. Då fer me vidare frå Roma på mandag i staden for tysdag. Hotellet blir rett nok dobbelt så dyrt, sidan me alt har betalt for å få rimeligast mulig og likevel akseptabel overnatting.

I Brindisi blir me møtt av limousin (tøyer begrepet litt) som fraktar oss dit bilen vår er å finna. 

Her har nok kameraet i satelitten Google brukar tatt bilete ein gong når Roomsteren har vore i bruk. 
Då me var nede i juli nemnde Pascalone at han ville sjekke batteriet før me kjem tilbake. Trur ikkje det er noko problem, for batteriet er nokså nytt og så kraftig som det kan vera i ein liten bil som vår.

Med egen ciserone i Ceglie

Handlar ein sko får ein nå bruke dei og. På jomfruturen leia av ciceronen vår fråCeglie, enda me opp her.

De ser vel kva det er. Kjøttøksa er velretta sett i døra til do, mest så ein kunne bli litt engstlig. kan øksa brukast til dørhandtak kan den vel brukast til ulikt anna og. Meir seier eg ikkje om det.

Her godgjer "dry aged" kjøt seg. Mørt, meir mørt enn det meste anna, men og dyrt, dyrare enn det meste anna.

Biff tartar som forrett med ei rista blondebrødskive som pynt. Biffen kan godt vere ganske så blodig den, men heilt rått, det har eg snautt prøvd før. Godt det og.

Skepsisen her var nok først begrunna i mengde., men me var 3 som delte på. Mette alle tre utan at siste bitane omtrent sat fast i halsen.

Siste dag på Cda Coltura fekk me oppleve bittelitt dramatikk sett med norske auge. Opprydding etter rotvelt i juni, førte til mykje greiner og spøna på ein eiendom ikkje lang frå vår. Eg undrast over sprakande lydar og måtte sjekke det ut. Jau, full fyr i det som kunne brenna. Dei som hadde sett det heile i gang var ikkje å sjå. Bles ikkje veldig mykje, men det var nå nok til å puste fart på elden. Det kom nokre innfødde forbi, og då dei tok det ganske så piano kunne ikkje me heller gjere anna enn å roe oss. Litt dumt var det at det kom røyk fra andre kanten av eigedommen og, men som lukka var daua det heile ut før det gjorde uboteleg skade. Ser bare for meg opplegget om elden fatar i eit oliventre. Sprengfullt av olje som det er, ville flammane fryktelig fort slå over til neste tre og så til neste tre og så vidare heilt utan kontroll.

Eit par hundre kvadratmeter vart svidd at og dei som har vit på slikt veit at så lenge lauselden ikkje fer heilt på ville vegar så gjer det bare godt med ei avsviing ein gong innimellom.

Siste kveld er alltid saman med Meggie og Pascalone. Når me kjørte med bil  slik me gjorde no i sommar, slepp me å bry Meggie med kjøring til flyplassen, men me må liksom innom. Etter 6 års vennskap har siste måltidet gått i blodet i allefall på meg. Roomsteren har stått på sin eigen trygge plass i gardsrommet hos Meggie. Høyrde forresten Pascalone mumla noko om at han måtte sjekke startbatteriet før me kjem nedover att. Det er akkurat slik dei er, dei bryr seg.

Me har ikke gjestebok i Villa Felizia. Sommarens gjest fekk dette avtrykket. Andreas gløymte eller sette att badeskoa sine, og eg fant ut at dei var perfekt til kile mellom hengelås og dør. Problemet med denne døra er fort at når vinden tek tak, så bevegar døra seg akkurat nok til at alarmen av og til vert løyst ut. Med eit par slippers i spenn håpar eg frekvensen av feilmeldingar til VigilNova vert noko mindre.

Det grøne lyset betyr egentlig motsett av det ein skulle tru. Det er ikkje fritt fram til å ta seg inn. Det er ikkje berekna på tobeinte i det heile tatt. Bare varsel til oss sjølv om at me har hugsa å slå på det systemet som skal trygge huset.

Elles har eg lært i sommar at ein skal vere vaken når ein er norsk, heiter Geir er på tur i Italia og skal fylle bensin. Om eg ser spesielt naiv eller dum ut klarer eg ikkje heilt å slå fast sjølv. At eg absoulutt ikkje ser ut som ein innfødd er det lettare å fastslå. For andre gong denne sommaren prøvde dei seg på ein Q8 stasjon.

Pumpa viste 45,56 Euro. Då eg var inne for å betale hadde dei bytta på plassering av tala. Nå hadde prisen blitt 54,65 Euro. Eg bare konstaterte fakta for han bak disken, han unnskyldte seg og gav tilbake det han hadde krevd for mykje. Sinnet klarte han ikkje få ram på meg, det hadde eg nok brukt opp tidlegare denne sommaren ved fylling hos same selskap. Der la dei bare på ein 10 frå 83 Euro til 93 Euro. Fekk at den og med den heihjerta unnskyldninga. Bandisos vart siste ord til dei då eg for ut døra som ein olm stut.

Mykje fint å sjå langs vegane. Ikkje mange Folkevogner med hevetak som slepp unna mitt blikk. Der andre ser alt mulig anna, der ser eg kanskje det same, men er der ein bubil eller campingbil i nærleiken så får eg det og med meg.

Gerlos, litt aust for Innsbruck fekk besøk i sommar av to jærbuar som trong ein pause i kjøringa frå Puglia til Jæren.

Om Heide og bestefar hennar hadde kome vandrande ned bakken her, hadde ikkje eg blunka ein einaste gong. Må ha vore slik det såg ut der Geite-Peter dreiv geitene til fjells på beite.

 Her utsikt frå altanen ved rommet vårt.

For gamle folk, unge og forresten, kan det vera behagelig med transporthjelp når ein skal opp i høgda. Målet for dagen låg på 1900 meter høgd over havet. Utgangspunktet var 1200 m.o.h. Isskogelbahn fekk oss opp utan svette og strev. Føtene bar oss ned att. Det var varmt, det var svett, det var bratt. Utrente legger melde frå om at dei var der i eit par dagar etter denne nedturen.

Dagen me skulle vidare ville me tidleg avgarde. Vertinna foreslo å setje fram det me trong for god frukost før lang kjøredag. Veldig gildt å bli møtt av slike vennlige og omtenktsomme folk. Erfaring viser at tidleg start er veldig bra om ein har planar om å legge bak seg mange kilometer ein dag. Klokka 06 er mest i seinaste laget.

 I Bispingen litt sør for Hamburg overnatta me, men ikkje akkurat i dette huset. Sikkert ikkje lett å halde seg på føtene inni der. Måtte nok hatt veldig mykje balanse om ein skulle klart det.

Ser jo ganske greitt ut dette. Litt kvitt på bølgtoppane, men ikkje meir enn at ein sikkert ikkje ville merka noko særlig i ein meir sjøsterk båt. FjordCat vart forsinka, og det vart me og. Hadde tankar om å kjøre inn i gardsrommet i Helmikhølen mellom 23 og 24 tysdag kveld. Så vart det ikkje ankomst heime før mellom 04 og 05. Det er då ein kan seie at ein er trøytt, bortimot utsliten.

Kjekt med EIN kjøretur til Puglia i løpet av ein sommar, men det er nok med EIN. Neste tur går med fly til Roma og så jernbane frå Roma til Latiano. Går jo litt fortare det og ikkje er det lenge til heller. Alt 1.september set me oss på fly frå Sola til Roma.

"Olivenbonden"

Er ein olivenbonde, så lyt ein henge med. Før, då me fekk støtte frå Eu for drift av parsellen var det ikkje enklare. Me fekk omtrent 380 Euro pr år, men dei pengane vart sett til sides for å dekke utgiftene til stor beskjæring som bør gjerast kvart 5 - 6 år etter det eg har blitt opplyst. Småbeskjæring har me heile tida gjort sjølv. Dette året har Julio & Julia teke seg av litt rydding inni trekronene. Lys og luft må til skal det bli olivenhaust å snakke om. 

Manuell rydding med øks duger.  Men når det skal gjerast på 49 tre, tek det litt tid.

Renningane rundt stammen blir offer for øksa. Ingen ved blir det av det, bare haugar med kvist og lauv som skal brennast ein gong til hausten. Nå er her altfor turt til å tenke på fyring av slike bål. Ikkje for det, dei lokale styrer på med bål og brenning sjølv om  her må vere aldri så brannfarlig.

Sola har tært hol på isolasjon av røyra mellom innerdel og ytterdel på varmepunpe/AirCondition. Greitt med røyrleggar in spe som kan fikse ny isolasjon. Om det har noko å seie veit eg ikkje, men sidan røyra var ferdig isolert då det heile vart montert, vil eg tru det er ok at røyra får på seg ny isolasjon.

Det fins mange slag hageslangar. Den eine typen som held til her på tomta kraup ut av sitt gode skinn i dag. Om nokon skulle synast det ser ille ut, kan eg roe det av med det faktum at den er like giftig som stålormen heime.

Den andre typen slange me har, er av høg kvalitet. Me overtok den saman med huset i oktober 2012, og like god er den. Ikkje har den bytta skinn heller slik som ein ekstra slange eg kjøpte for 4 -5 år sidan. Den var nesten gjennomsiktig, men armert med noko eg trudde var glassfibervev. Indre og ytre slange delte seg og sollys tålte den ikkje. For å sei det slik så er den ikkje meir.

Med Boble til Belgia og Yeti til Puglia

Denne doningen sett på kaien i Risavika skulle heilt til Belgia. 57 modell var bobla, og lillebrorhengaren var nok frå første del av 60-talet. 4 personar ombord, syns mest eg kjenner varmen nedover mot Belgia. Kor fort bilen går veit eg ikkje men det er vel ikkje meir enn at det bare så vidt blafrar når vindauga vart opna. Motoren fekk litt ekstra pustehjelp ved at panseret ikkje vart heilt lukka.

Stavangerfjord kom og me fekk vår plass ombord. God mat for karane og avslutning med softis. Dei gamle fekk bespist seg dei og. 36 års bryllupsdag må vita. Kan godt feira det med eit måltid utanskjærs.

Kanskje mest kjent frå andre sida for nokon?

Mila går fort unna med 3 dyktige sjåførar. Eg, som før har stått for mesteparten av kjøringa sørover i Europa har beint fram hamna i baksetet. Så då gjelds det for sjåføren å tola kommentararne frå baksetet.

Første stopp i Puglia vart som vanleg hos Meggie og Pascalone i Latiano. Hadi hadde gira opp Andreas på kor god biff ein får der. Og jammen slo det til, biffen var akkurat passe grilla og kjøtet behandla på førehand slik at det var mørt. Dei snakkar om døgngrader, eit bestemt forhold mellom lagringstid og temperatur under lagring. Pascalone har tydeligvis funne rett formel.

To tynne og ein godt i hold.

Frå venner her i Puglia har me høyrt mykje snakk om ein restaurant i Savelletri. Me kom såpass nære at me passerte på fortauet. Må nok bestille ein gong for å nyte det dei serverer.

Forresten klarar me bra mat her hos oss og. Etter 3 timars fyring med ved frå oliventre, er innsida av forno a legna lyst grå, då er det klar for steiking. Du kan sei førebuinga tek meir tid enn sjølve steiking. På 2 - 3 minutt er det klar for å ta ut att pizzaen, ferdig til å nyte.

Etter siste innbrot for 2 år sidan fekk me ny dør og nytt system for å halde mygge ute av kjøkken. 

Heldigvis let festebrakettane 3 stk i talet seg erstatte. Men jammen var det litt jobb for å få det til. 2 gonger eins ærende til San Vito  (7 km) bare for å finne ut at verkstaden var stengt. 3. gongen sotd dørene vidopne, men ingen folk å sjå. Eg hadde meg ein sightseeing inne på verkstaden, gaula og ropte, men til inga nytte. Så prøvde eg å ringe eit nummer som stors på døra, og då var det lukkeligvis svar. På ein balkong på motsatt side av gata gav mannen som monterte dørene og insektnetter seg till kjenne. Me fekk gjort avtale og nå er brakettane på plass og myggnettet funkar som det skal. 

Enden er nær, returen likeså.

Då har det beintfram kome til ein ende denne gongen og. Kalaen her har overvintra heilt sikkert ein vinter, kanskje to. Klart seg på det vatnet som har kome ovante har den og. Dei kan ikkje vera av det mest tyrste slaget.

Her er saktens gjort ein heil del, men meir kunne vel vore unnagjort og om bare eg ikkje hadde gøymt meg i skuggen kvar gong eg haldt på bli overmanna av arbeidslyst.

1. Kalking av murar
2. Kalking av "forno a legna" (vedfyrt bakaromn)
3. Kalking av vegg utfor stove og soverom.
4. Installering av internett. Det me hadde tok lynet seg av i oktober. Det nye nettet er 8 til 10 gonger raskare.
5. Satt opp kamera for overvaking av bassenget slik at me slepp å setja det opp og ta det ned for kvar gong me er her på bruket.
6. Kvitta meg med ein flatskjerm og ein satelitt parabol. Slike ting kan ein setja oppe ved vegen, så forsvinn det etter ei tid.
7. Kjørt slåmaskin på graset rundt frukttrea våre.
8. Reparert bakdøra på bilen. Då me var her i påsken let den seg ikkje opne og sjølvsagt heller ikkje lukke, den var jo lukka heile tida.
9. Vaska alt av kvitt sengtøy, og det er ikkje lite. Her  var ein god del her i huset då me overtok, og i tillegg har både eg og Anne Marie samla med oss frå heimane våre.
10. Hatt vaskemaskin på garantireparasjon.
11. Var mest heilt overtydd om at maskinen måtte endå ein tur til reparatør. Panelet ein styrer programma med har ganske så mange knappar, og i farten her ein morgon kom eg til å trykke på feil knapp for å starte. 
    
    Det gjekk jo som det måtte gå, ingenting skjedde. Gong etter gong det same, og eg gjorde meg klar for å reise til butikken i San Michele der maskinen vart kjøpt. Hadde eit heilt lite styremøte med meg sjølv om kva eg kunne forlange. Ny maskin for mindre enn eit år sidan. Reparert for eit par veker sidan og så virkar den ikkje lenger. Ny maskin her og nå kom styret fram til måtte vera eit rimeleg krav. Har erfart når det gjeld problem med Pc at det hjelper å ta ein pause. Etter pausen openberra feilen seg, det var intern feil hos underteikna. Eg brukte feil knapp til startknapp, og det gjekk jo ikkje godt. Når bare rett knapp vart berørt, ja det er touch-knappar, så tok maskinen avgårde inn i rett vaskeprogram.
12. Inne i innedelen av varmepumpa lurer eg etterkvart på om det bur eit lite vesen som ikkje vil bli for mykje uroa. I februar mars fraus heile sulamitten til. Bare is på kjøleribbene og det vaks, såg ikkje ut til nokon ende å ta. Fjernstyringa tok heilt kvelden, ingen respons. Eg måtte leke elektrikar. Opna koplingsboksen og kopla frå det eg trudde var ledar for straum. Vifta ute stoppa og smått om senn tok det til å dryppe på golvet under vifta inne. Isen tina og varmepumpefunksjonen vart gjenoppretta. Nå i juni, nå som kjølinga er mest etterspurt, så ville visst vesenet ha fred. Etter to og ei halv  veke tok pumpa til med vaset att, men nå veit eg kva som må til. Nokre timar utan straum så hadde vesenet inni pumpa fått nok ro til å ta til att på jobben med å kjøle og ikkje minst redusere luftfuktigheten.
13. Og vil ikkje kjølinga fungere i juli august, så får me stole på viftene i taket på soveromma.

Godt med litt god tid nå før avreise. 

Endå tre timar til eg skal vere hos Meggie og parkere bilen. 

Kald drikke gjer godt medan ein ventar.