Endå ei nedteljing

Det dreg seg til. 
Om mindre enn tre veker bør eg vera på plass i Villa Felizia.
Noko bry har det gitt dette med den superraske vaskemaskinen, men tenk at nå, etter WhatsApp kommunikasjon med damene på Azzarito i San Michele, er det gjort avtale om rask handtering av problemet. Teknikar skal vera på plass alt dagen etter at eg har vridd om nøkkelen og tatt meg inn i huset vårt. Det er nok både kaldt og fuktig, men det er jo heilt normalt. Den porøse tufosteinen huset er bygt av trekker til seg fukt nesten som var det ein svamp. Då tek det noko tid før fukten i huset er nede på behagelig nivå.  Får bare kjøre på, bånn gass med avfukting og full fyr i ogen.
Varmepumpa gjer lite nytte for seg i første omgang, men det blir service, eventuelt vraking av den alt første dag etter ankomst. Det ser jo ikkje heilt godt ut når den tetnar heilt til av rim slik at dekselet til sist nesten blir pressa opp.

Når heile innedelen er som ein isklump, då er der noko som ikkje stemmer. Akkurat varmepumpe/aircondition er ein av svært få ting eg har lite peiling på. Han som kjem, skal i motsetning til meg vite kva han steller med. Eg får la han avgjere kva som er rettast å gjere. Let det seg gjere med reparasjon er det greitt, men eg trur nå helst det blir demontering av gammal utstyr. Så får eg heller be om hjelp til å få på plass nytt. 

Me har propellar i taket på begge soverom, og ikkje hadde vel eg i utgangspunktet trudd det skulle vera så effektivt. Sjølv i temperaturar opp mot 40 har det vore behagelig å sove på rommet. Utan dyner eller anna påkledning er det mest utruleg korleis litt fart på lufta kan gjere heise varmt luft om til ein kjølande bris.

Ut frå vermeldinga framover ser det ikkje ut til å bli nødvendig å bruke takvifter for å få passe tempertur å sove i i denne omgang. Det blir nok heller varmepumpe og ogen som må brukas. Ved av oliventre gjev god varme, og om motorsaga er litt vennlig innstilt, bør kuttinga av ved vere ganske kurant. Veden er tett og hard og av den grunn lite eigna for handsag, men energitett er den.

Litt regn, litt sol og ikkje minst litt varmare enn på Vigrestad. Det ser ut til å vere ein god mix statistikarane har stelt i stand. Så står det att å sjå kva det blir til. Truleg blir det ein variasjon innafor dei rammene som tabellen her syner.

Godt å vite at bilen har stått 100 % trygt sidan 7.desember då eg parkerte den. Godt og å vite at grillen til Pascalone er varm på kvelden når eg kjem til Latiano. Alltid godt med eit skikkeleg måltid mat etter ein lang reisedag. Må innom på Taverna di Pascalone før eg tek kald og fuktig kveld under lag på lag med ulltepper i Villa Felizia.

Få gang på det

Rekna ikkje med at det skulle bli blogging før sist i april, kanskje ikkje før eit stykke ut i mai. Men er ein slik laga at ein har lett for å ombestemme seg, då kan planane fort bli annleis. I midten av mai er billettar klar for både Anne Marie og meg. Så såg eg ein sjanse i mars og greip den.

Eg har laga avtale med KLM og AlItalia , dei har lova å frakte meg frå Sola til Brindisi.

Hytte langt der sør i støvellandet fører med seg litt. Likt og ulikt treng påpass. Etter 6 år lagar varmepumpa meir trøbbel enn nytte. Set eg den på kjøling, isar innedelen heilt ned, nesten så viftedekselet tek til å bule utover. På vanleg kjøing sist sommar trur eg det fungerte. På varme virkar det eit par døgn, så kjem det opp feilmelding i displayet. I tillegg sluttar varmepumpa å la seg styre frå fjernstyringa. Då må det hardare lut til. Sidsan pumpa er kopla direkte til straumnettet har eg måtta løyse problemet med å kople heilt frå straumforsyninga i koplingsboksen.  Eg håpar han er ferdig med bryllupsreisa si, han Meggie ringde til sist i november. Prøvde å få varmepumpehjelp då, men han som skulle gjere det var i New York på honeymoon. Han kan vel ikkje vere der i 3 månadar, så eg satsar på å få hjelp, anten til reparasjon eller demontering av gammal og oppsett av ny.

Alt som kan gå sundet, gjer det før eller seinare.Vaskemaskinen av type Sharp gjer det faktisk ikkje så forferdelig skarpt. Fekk seg ein tur til Brindisi saman med reparatøren. Der i Brindisi har skarpingen vore før utan at reparatøren fekk skikkeleg skikk på den. Ny tur sist i november, og då den kom heim att rekna eg med alt ville vera greitt.

Oppstart og valg av program var ikkje vanskelig. Såg helst ut til at Sharpen ville samarbeide og, men det var visst bare i eit forsøk på å lage god stemning.

Det gjekk så merkelig fort å bli ferdig med vasken. Etter litt over 2 minutt gav maskinen beskjed om at den var ferdig. Slutt, stod det i programvinduet. Ny runde med reparatør som ikkje såg vits med å ta maskinen på ny tur, den kunne hentas når ny maskin skulle leveras. Og slik er det med den maskinen. Pr i dag er det ikkje avklara kva som skal skje. Mine italienskkunskapar er vel omtrent på nivå med nemnde maskin sine vaskeresultat. Held ein slags kommunikasjon med Azzarito i San Michele med hjelp av Google translate og WhatsApp. Det let seg nok løysa, men det går ikkje så fort som med vaskemaskinen. Tenk for eit scoop det ville vore om ein maskin kunne ta seg av ein heilt vask i løpet av drygt eit par minutt.
1.slåtten er det vel kanskje tid for mot slutten av mars. Litt ugrasfjerning kjem nok og vel med.

Ein kaffikopp i lag med Lina kan det vel og bli. Google translate vekte stor begeistring, så med hjelp av den kan me kanskje kommunisere litt meir enn kva tid eg skal reise nordover att og om og kva tid Anne Marie kjem. Dama gjev full gass, då ho snakka inn i Google translate, vart det helst til at korttidsminne på mobilen kom til kort i ordstrøymane. Flott dame er det.

"Medisinsk lys"

Kunne du ikkje nøye deg med pelarar, treng du eit heilt land for å halde deg frisk? Palma, den puglianske krumtappen i "The more you know, the more you grow"prosjektet sa ein gong: Italia, det er jo din medisin det.  Av erfaring kan eg ikkje anna sei enn at ho har rett. I det minste fungerer det utmerka som kompletterande behandling.

Kebab på Corso Garibaldi Brindisi er eit godt og rett så rimelig alternativ til dei fleste andre etestadene i byen. Godt er det og om ein likar oppskore grilla kjøt og salat.

Herlige fargekombinasjonar skjemmer absolutt ikkje ut. Kanskje i heftigaste laget for nokon, men går greitt for min del. Skal verken bu der eller sove der.

Mellom alt som skal ordnast før avreise var vask av bil. Gjorde det på fredag, og alt lørdag var den ganske så skiten att. Å kjøre ute på småvegane mellom olivenlundane medfører svært rask tilskitning av kjøretøy. Ikkje for det, å gå tur med sko med kvite solar er heller ikkje det luraste ein kan gjere.

"Poesia" er namnet dette kjøtstykket går under. Mørt, mørt, mørt. God kvalitet på innkjøp, men ikkje mindre god kvalitet på grilling. Det er Pascalone som tek seg av det som skal i grillen.

Den vesle puglianske byen Latiano held på å ta julepynten på. Julepynta butikkar, men er ein der utanom opningstid ser ein lite til det når sjalusi er trekt ned. Her sjølvaste gamle rådhuset som blir opplyst. Håpar det er like mykje lys inni (i overført tyding) som utanpå.

Dette året hadde me ikkje så mange gjester på bruket. Me har ikkje ordna oss med gjestebok så langt, og då får heller attgløymde slippers tene som  minne om dei som har vore våre gjester.  I tillegg er dei gode til å hindre slark i dørlåsen. 

Det gryr av dag ,7.desember 2019 klokka er 06:34. Denne siste dagen vart som ein sommardag på Jæren, 18 grader. 

Så kort tid på Fiumicino har eg aldri opplevd før. Frå eg gjekk inn døra på Terminalen etter bussfrakt ute frå oppstillingsplass, og til eg gjekk ut ei anna dør til ny buss, tok det bare 10 minutt. Kortpusta hjartebank høyrde då med på kjøpet.

Vel heimattkomen til alt anna enn striskjorte og havrelefse.  Har vel samla såpass med "medisinsk lys", at det held til over Kristmesse.

Hit eit steg og dit eit steg

Det vart visst beste oljehausten så langt medan me har eigd huset på Cda Coltura. 25 liter på oss og 25 liter på Julia & Julio. Godt å få hjelp med både hausting og transport til oljepressa. Etter nabo Lina si utsegn skal det vera olje av veldig god kvalitet. Ikkje har no eg særlig greie på det, men å sjå til ser det bra ut. Måtte skaffe meg eit par glas på 100ml slik at eg kan ta med smaksprøve heim.

Anne Marie er den av oss som har mest interesse for det som veks rundt huset. Appelsintre var ho ikkje klar over at me har, men slik er det. Juleappelsin frå Cda Coltura skal eg få med meg heim sjølv om eg bare har handbagasje.

Det er trea nedover her som har levert oliven til oljepressing.

Siktemålet med denne turen sist i november og starten av desember var å samle lys. Har ein hang til å bli nedtrykt er det god hjelp i dagslys, og det er her meir av på denne tida her i forhold til heime.

19. nov    31435

20. nov    13913

21. nov    34154

22. nov      9144

23. nov      3420

24, nov      1275

25. nov    20484

26. nov      4068

27. nov      4739

28. nov      4220

29. nov      7350

30. nov    15347

 1. des      17108

 2. des      10404

 3. des        7227

 4. des      17163

 5. des      25888

 6. des        2831

Ikkje alle dagane har vore like heftige, men det gjer godt å koma seg ut i lyset, blir ein del skritt av slikt. Siste dagen nå er her regn, men fram til nå har det vore opphald og for det meste sol.

Her har vore problem med laushundar ute på campagnaen. Er ein bare på god nok vakt, kryr det endå av dei. Dei ser ut som dei ligg klar både her og der til å rykke ut når ein forbipasserande fer forbi reviret. Men så er det faktisk slik at både farge og kontur på god avstand kan likne på ei bikkje, mest så eg vert skuffa innimiellom. Ikkje hund denne gongen heller.

Julia & Julio kom innom i dag. Me fekk orden på utveksling av telefonnummer. Dei forklarte litt om nødvendig arbeid i olivenlunden. Eg fekk på min eminente italiensk forklart at mine "due fili" kjem heim til "pasqua". Mitt "nipote" fyller "due anni" 15. april og min onklunge har sin "cresima" i starten av mai. Difor kjem me truleg ikkje nedover att hit før sist i "maggio".

Arbeidet dei skal gjera er betalt arbeid, men ingen problem med å gjera opp for arbeidet i mai. Eg stolar på dykk, sa eg etter å ha funne orda ved hjelp av Google translate. Me stolar på deg og, var svaret på det.

Slik går no dagane

Skulle ha vore i bekken på Ualand. Mor fortalde om klesvask inni "krigen". Har heldigvis nok til både vaskevatn og skylling her. Same feil endå ein gong nå på den nye vaskemaskinen, så får eg håpe det blir fiksa denne gongen. Inn med kleda, såpa i såpeskuff, val av program, off we go. Vatn blir fylt på og trommelen tek seg ein runde eller to. I displayet lyser det så kjekt, VASKER. Kunne velgje kva språk eg ville ha tilbakemeldingane på. Etter omtrent eitt minutt er det stopp, FERDIG gjev displayet melding om. Dei kunne blitt rike på ein slik patent om den bare hadde fungert, men dessverre, kleda er like skitne men nå våte. Lite hjelp i at maskinen seier den er ferdig etter kun eitt minutt.

Servicemannen konkluderte raskt at dette kunne han lite gjere med utan å ta maskinen med.
Ja ja, så har eg då hatt litt å henge fingrane i.

Då vaskemaskinen tok ut på tur, vart det STORE museholet avslørt, trudde eg i det minste i første omgang. Har hatt den mistanken ei tid, men så er det bare hol i veggen inn mot kjøkken. Mus har no passert her, men det er ikkje der dei kjem inn i huset.

Det har vore mange gode frukostar ute i sola. Denne var lørdag 30. oktober. Importert sild saman med egg og grei drikke til. I dag måtte eg halde meg inne med maten. Nattetemperatur heilt nede i 6 grader gjorde morgonlufta i friskaste laget.

Eg har bare eit problem når det gjeld frisøren oppe i Ceglie. Han tek så mykje i bakhovudet at snart er eg snau. Har bede han om at det skal stå att litt fyldig, men eg trur ikkkje heilt han forstår.  Elles klipper han og steller håret bra.

Dette må vera det søtaste oppsyn som tenkjast kan  når det gjeld slikt so trillar på 4 hjul. Endå er ein god del av dei ute her i distriktet og tener herrane sine til dagleg. Såg ein i går i Bari. Den var fødd i 1969, ho som kjørde den var nok ein stad mellom 85 og 90 vil eg tru. Eg har endå nokre år att til den alderen, men skulle ønskje eg så sjølvsagt kunne manøvrere eit kjøretøy som det den godt tilårskomne dama kunne.

Draumen om å kjøre Fiat 500, av den ekte sorten, det har eg fått oppfylt. Tur med seglbåt til havs står endå att, men kven veit. Ein dag kan kanskje den draumen og bli røyndom.

Bare har eg så langt bare kjørt forbi. Det våre kollegaer i skulesamarbeidet sa for 20 år sidan må ha festa seg skikkeleg. Me kunne ikkje reisa til Bari, der var gatee fulle av kriminelle som endåtil klarte å stele ringar direkte av fingen. Rett så gale er og var det sikkert ikkje. Men rivaliseringa mellom storebror Bari og lillebror Brindisi er ganske tydeleg.

Det var godvel i gr på søndag. Regatta så det ut som det var.

I Bari sit makta, eller kanskje ein skal seie overmakta. Det kommunen vår Latiano tillet, det seier Bari nei til. Me ventar på godkjenning frå Bari på noko kommunen vår har sagt ja til, men det tek tid. Ingeniøren som jobbar for oss seier me får bare vere tolsame, så går det nok gjennom før eller seinare.

Ikkje denne bygningen dei sit i dei som trenerer vår sak, men tenkte bygget kunne symboliserer sen samlinga av makt som sentrale organ kan ha. Panoramabiletet er litt urettvist, flott nok bygg utan at eine fløyen av bygget fekk form som ein bue.

Elles var det den store kyrkjedagen for min del, 1. sundag i advent. 2 ulike gudstenester i Bari, den eine med ei form for barnevelsigning trur eg. 15 barnvogner telde eg, og stolte både foreldre og besteforeldre. 

Basilica San Nocola var kyrkje nr 2. Rakk innom 3 i San Vito dei Normanni på veg heim.

Eg har ein son heime som ville ha ny vinterjakke. Eg skjønar ikkje på nokon måte kvifor han ikkje ville ha denne.

Helse i kvar stråle.

Himmelen er høg anten ein er på Jæren eller her i Puglia. Solnedgangane er spektakulære her og. Føresetnaden om å samle lys er ikkje vanskelig å innfri når bare sola er med på lag. Helga gav rett nok noko regn, men veka som kjem blir visst god om ein skal tru på Il Meteo,  det er ofte dei som melder mest rett på veret her i Puglia. 

Ei fnisande dame på 72 kom bortom frå nabohuset i september. Ho lurte påom eg hadde gjort pi pi på persillen. Den lukta så merkelig. Om ho trudde det veit eg ikkje, men eg forsikra henne om at mine stråler aldri fall der persillen veks. Nespolen derimot, den er gjødsla over fleire år og det som tidlegare bare var ein enkel bladkrans er nå på veg til å bli eit lite tre.

Det som knyter seg her, trur eg er anlegg til frukt.

Me hadde tidlegare internett via parabol og satelitt. Lynet for eit år sidan tok for seg av utstyret, så det vart ein stopp i signala. Hadde igrunnen aldri vore skikkeleg fornøgd heller, så abonnementet vart sagt opp. Farten var ofte bare det halve av det eg betalte for. Nokså tilfeldig kom eg over eit tilbud der Tiscali kunne by signal via antenne. Farten var dobbel av SkyDSL og prisen litt lågare. Dessutan mulighet for å pause abonnementet når ein ikkje er her i huset. Marcello frå Teknobit sette opp antennen og kopla til modem inne. Var litt  urolig for antennen på taket og dei kraftige kastevindane som kan vera her frå tid til anna. Av den grunn la eg ned antennen og kopla straumen frå modemet då Anne Marie reiste herfrå i september. Vel tilbake hit vart det heller vanskelig å tak igjen i dei rette signala. Det var rett og slett null tilkopling same kva eg gjorde. Marcello vart tilkalla, og jammen var det ikkje lenge før problemet var løyst. Hugsar i tidlege fjernsynsår, i den tida Vigrestad Handelslag selde fjernsyn.  Far var ute for å yte brukarstøtte, nokre gonger vart eg sendt ut. Hugsar ein gong då problemet egentlig var at antennen måtte koplas til og fjernsynsapparatet måtte slåast på. Eg syns ikkje akkurat at eg var verd på bli genierklært på slikt grunnlag, men dei som mottok hjelpa syns visst eg var utruleg flink med teknikken. Marcello fekk ikkje stempel som geni, men elles likna det litt med då eg ytte assistanse for å få gang på fjernsynet. Då eg kopla saman utstyret frå sist me var her, tok eg feil straumadapter. Kontakten passa, og lenger tenkte ikkje eg. Straks Marcello kopla rett straumadapter med modemet, strøymde heile vide verda inn på mobil og Pc.  Marcello ser ut til å vera mann med sans for kvalitet, han kjører Ford og hadde han kjørt eit par meter til hadde han kjørt heilt inn i husveggen.

Ein tur til Locorotondo og Trullo Pernoll er slett ikkje å forakte. Når det blir kombinert med søndagsmiddag på La Silvane er suksessen sikra for min del. Rett nok kan ein vel knapt kalla opplevinga middag. Nei, det er mykje meir enn det. Når me kjem inn i spisesalen, denne gongen via kjøkkeninngangen, så blir me møtt av denne menyen, meny i form av naturalia.

Aragosta eller ein slag hummer utan klør. Dandert på fat med litt anna smågodt frå sjøen rundt.

Pasta i lag med litt kjøt  frå aragostaen og ein saus som nok var mellom dei aller beste tomatsuasane eg nokon gong har smakt. Fyldig og frisk av ferske råvarer.

Når trippa blir servert på La Silvana får eg visst prøve sjølv om eg tidlegare har lova med sjølv at det stoffet skal ikkje innfor mine lepper. Må faktisk vedgå at så heilt ille var det ikkje når trippa trippa avgarde mot munnen i lag med saus av beste slag. Men noko særleg meirsmak gav det allikevel ikkje.  Kuvom kallar me det på norsk. Kjenner det meir som hundefor frå før av med lukt som ikkje nettopp kalla fram tankar om menneskemat.

Eg må bare få vist fram grapefrukttreet vårt. Store fine saftige frukter. Bare synd at dei er så bitre.

Føremålet med turen min hit ned denne gongen er å samle helsebringande lys. Denne er visst ute i same ærende der den ser ut som naturen sin eigen parabol på jakt etter solstråler.

Denne vesle stakkaren hadde ikkje nettopp lukka med seg i det korte livet sitt. Den har nok ikkje funne verken mat eller drikke på lengre tid. Låg spinndaud og heilt inntørka på kjøkkenbenken. Kunne vore forsølva og etterpå brukt til lukkeamulett.

Helsebringande lys

Det er den tida nå. Sjølv om dei siste dagane er rett så trivelege når det gjeld ver, så kjem ein ikkje unna at dagane vert kortare og kortare og kortare. Det held visst på slik til mest heilt oppunder jul.

Korleis skal ein så kome unna dette uføret? Dagslyslampe kan hjelpe til å fylle opp banken med dagslys, men om det er så triveleg å sitje framfor ei slik lampe det er nå ein spørsmål for seg. 

Då har ein eit anna alternativ som kan vere gildare. Ut på tur, og fer ein først ut på tur er det vanskelig å heile tida vere sur.

Det som kanskje er aller best for ein slik ein som meg, er nok å kome  eg sørover der dagslyset herjar i 8 timar og 32 minutt når ein kjem heilt til slutten av november.. Ein får kome seg opp i otta for å få mest mulig av lyset med seg.  Nå kan det vel og leggjast til at i Puglia kan det også regna og då blir himmelen ganske mørk der og.

6 timar og 54 minutt er tida for dagslys her på Vigrestad sist i november. Ein skal ikkje plent tenkje negativt, men enn så mørke dei overskya dagane kan vera, nesten som mørketida i Finnmark slik eg hugsar derifrå.

Kunne ein leve på solnedgangar hadde me som bur i Helmikhølen 5 lagt godt an. Dagens, me skriv 6.11.2019 ser slik ut. 
Lysstolpen som stod så i vegen,  klarte eg å få med sjølv om den er flytta. Det er den som gjev lys når sola er slått av.

Månen fekk visst og lurt seg med. Det er ikkje fototriks som gjer den heil, det er rett og slett mobilen som ikkje klarer å hanskas med to så sterke lyskjelder ved sida av kvarandre.